Μετά την φαρσοκωμωδία του Γκρίκ Άιντολ, τζιαί μετά που τον ομολογουμένως κακό τελικό, 2 πράματα μου εμείναν.
1. Οι Καλαμαράες αρέσκουνται στες υπερβολές τύπου: Είσαι ότι πιο φρέσκο υπάρχει στο χώρο, Τολμώ να πώ το τραγούδησες καλύτερα απο το ορίτζιναλ, Ήταν η καλύτερη εμφάνιση σε λάιβ όλων των εποχών, Για να σε ξεπεράσει η τάδε πρέπει να ξεπεράσει το σύμπαν. Αν σε άκουε ο τάδε νεκρός καλλιτέχνης θα δάκρυζε, Είσαι η νέα τάδε(ενώ η τάδε εν ακόμα ζωντανή).
2. Η ειρωνεία, του πως φέτος ήβραν κάτι το υποτιθέμενα σπουδαιότατο που τραουδά καλλίτερα που τη Βίσση ή ξέρω γω, που όμως του χρόνου εν να αντικατασταθεί που κάποιον άλλον (πιθανώς Κυπραίο), που εν να έχει τραγουδήσει καλλύττερα που οποιονδήποτε σε λάιβ τάλεντ σσιόου οπουδήποτε στον κόσμο, που εν να εν ο νέος τάδε κουλλουππού.
Τζιαί μετά διώ πας την Ελληνίδα Μόνικα, το νεξτ μπίγκ θίνγκ, που πολλοί αγαπούν να μισούν γιατί τολμά να κάμει κάτι καινούριο τζιαί άλλοι αγαπούν την επειδή το κάμνει ακριβώς τούτο. Που κανένας εν της είπε ότι εν η νέα τάδε, ούτε ότι ετραούδησε κάτι καλλίτερα που το ορίτζιναλ, ούτε ότι εν αξεπέραστη. Ακόμα τζιαί όταν μερικά δήθεν ολτέρνατιβ περιοδικά εβιαστήκαν να την χαρακτηρήσουν τον νέο Χατζηδάκη, ούτε αποκρίθηκε ούτε εζήτησε την βοήθεια του κοινού, ούτε έδειξε το βρατζίν της.Τζιαί χαμογελώ.
