Ήλιος

Είμαστε οι άθρωποι του ήλιου. Οι Κυπραίοι. Στην Ουαλία ο κόσμος εν φαίνεται να εχτιμά πολλά τον ήλιο. Εν κάμνει πολλή διαφορά για τον ξένο αν έσσιει ήλιο ή αν βρέσσιει. Εμένα ούλλη μου η διάθεση κρίνεται που τα λλία κομματούθκια ήλιου που έσσιει ποτζί ποδά. Φαίνεται μου πως ούλλα αλλάσσουν. Γίνουνται ούλλα πιο ευχάριστα. Χαμογελώ τζαί θωρώ τον ουρανό που εν μπλε. Τί να τον κάμεις τον ουρανό άμαν εν γκρίζος? Οι ξένοι χαβά τους. Εν εμπιστεύκουνται τον ήλιο επειδή ποττέ εν είχαν σταθερή σχέση. Μιαν έρκεται μιαν φέφκει, αλλά πάνω απ’ όλα λείπει. Εμάθαν να βράζουν που τη θέρμανση τζαί να φκένουν έξω μες τη συννεφκιά. Ήβραν ωραίους τρόπους να επιβιώνουν μες την σσιοννιά. Με ένα καφέ στο σσιέρι, με μιά διατροφή ιδιαίτερη, πλούσια σε βαρετές γεύσεις που κάμνουν τους Κυπραίους να βαριστομασσιάζουν. Βούτυρος, μπέικον, σχεδόν καθόλου χόρτα, πατάτες, μετά μούρα τζαί μήλα. Μες την καρκιάν του χειμόνα προσφέρουν μιαν σίουρη ασφάλεια στους εγγλέζους. Εδημιουργήσαν μιαν κουλτούρα χειμόνα τζαί εν πολλά ενδιαφέρον. Όι μόνο επιβιώνουν, αλλά ανθίζουν μες το σσειμόνα. Οι Κυπραίοι είμαστεν αδέξιοι με τον σσειμόνα. Εν ξέρουμε πως να συμπεριφερτούμε. Πως να ανθίσουμε. Παγώνουμε τες ρίζες μας τζαί καρτερούμε τον ήλιο.

Εθκέβασα ότι παλιά υπήρχε μια θεωρία πως οι αθρώποι στες βόρειες χώρες, εν πιο δουλεφταράες που εμάς του νότου. Ότι ο ήλιος κάμνει μας να είμαστε τεμπέλιες, νωχελικοί, ενώ η απουσία του στες βόρειες χώρες κάμνει τους να εν συνέχεια σε εγρήγορση.. Στην Ιταλική ιστορία, είσσιεν μιαν φάση πως η μόνη δικαιολογία που εδιούσε η Αυστρία τζαί η Γαλλία για το ότι είχαν την μερίδα του λέοντος στην Ιταλία, ήταν επειδή, οι ηλιοπαρμένοι Ιταλοί, εν εμπορούσαν να οργανωθούν λόγω της ηλιόλουστης διάθεσης τους.

Ο Καζαντζάκης επερίγραφε μιαν συζήτηση που είσσιεν με ένα εγγλέζο φίλο του, που του ελαλούσε πως όσες θρησκείες τζαί να αλλάξαμε πάντα ένα θεό έχουμε. Τον Απόλλωνα, το θεό του ήλιου. Ίσως να έσσει δίκαιο. Πόσες φορές το χρόνο πάμε θάλασσα? Πόσες πάμε εκκλησία? Εσυνέχισε τζαί είπε πως αγαπά μας ο ήλιος εμάς τους νότιους, ένας ήλιος καλόβολος που εν μας αφήνει να μάθουμε τη σημαίνει να ζείς μιαν άγρια συννεφιασμένη ζωή που πάντα βρέχει. Εμείς είμαστε «ότι βρέξει ας κατεβάσει». Ξέρουμε ότι εν να έρτει ο ήλιος μετά τζαί σε μια μέρα εν να ξιάσουμε τη βροσσίη.

Τούτη η αγάπη προς τον ήλιο μεταφράζεται σε πολλά πράματα. Στη συμπεριφορά μας. Εν εν έτσι χλιαρή, προβλεπόμενη(εννα βρέξει λλίο οξά εν να βρέξει πολλά?)όπως τον εγγλέζικο καιρό. Εν πυρά ο χαραχτήρας μας. Ότι κάμνουμε, κάμνουμε το με υπερβολή. Όπως ο κυπριακός τζαιρός. Αν θα έσσιει ήλιο εν να εν πύρουλλος, αν πει να βρέξει, ποιος τον είδε τζαί δεν εφοήθηκε. Αν θα λυπηθούμε εν να είμαστε καταθλιπτικοί, αν θα σσιερούμαστεν πετούμε, αν νευριάσουμε, ποιός μας είδε τζαί δεν μας εφοήθηκε. Τζαί όπως είπα, είμαστε αδέξιοι χωρίς τον ήλιο. Έξω που τα νερά μας. Τζαί κοιτάζουν μας παράξενα οι ξένοι που οι ηλιοκαμένοι Κυπραίοι θκιαλέουμεν την Αγγλία. Που καρτερούμε να μπούμε της πόρτας για να βράσουμε. Που βρέσσιει τζαί πιάνει μας η κατάθλιψη, κόφκεται μας η όρεξη για οτιδήποτε. Καθούμαστεν μες το δωμάτιο μας τζαί εν λαχτούμε. Πέρνουμεν ομπρέλα όπου πάμε. Φαινούμαστε αδέξιοι, τζαί νωχελικοί. Τραγικά παιθκιά του Ήλιου που τον απορρίψαν τζαί τωρά πιερώνουν τα σπασμένα. Φαινούμαστε τεμπέλιες τζαί απροστάτευτοι στους παγωμένους Εγγλέζους που εμάθαν να ζουν στην παγωμάρα που μας αηδιάζει. Απροσάρμοστοι.

Αλλά άμαν φκεί ο ήλιος... Εν το γέλιο του Κυπραίου που ακούεις μες το δρόμο να σπάζει την παγωμένη ησυχία των Εγγλέζων. Εν την Κυπριακή καρδιά που θκιαλέει ο Απόλλωνας να σσιερετήσει. Εν του Κυπραίου η σκέψη που γίνεται καθαρή, που αστράφτει σαν τα νερά του νησιού μας. Εν ο Κυπραίος που ανεβαίνει δέκα σκαλιά πάνω που τους άλλους, για να φτάσει τον ήλιο, όι ότι θέλει τζαί καμιάν ιδιαίτερη προσπάθεια. Εν για μας που χτυπά η φλογερή καμπάνα τζαί για τούτο που είμαστε τζαί μεις φωθκιά.

Αμίλητα Ακίνητα Αγάλματα

Βρίσκουμαι στο Λονδίνο. Στη Λόντρα του Καζαντζάκη. Δαμέ που αν δεν πατήσεις τον άλλο εν να σε πατήσουν. Δαμέ που λιώνουν οι πολιτισμοί τζαί γίνουνται ένα αλλά κανένας εν νιώθει ότι εν ομάδα με τον άλλο. Κατ' ακρίβειαν εν σχεδόν εχθροί. Απαγορεύεται να κοιτάζεις τον άλλο γιατί εν να παρεξηγηθεί. Εν πρέπει να κοιτάζεις τι κρατά ο άλλος, να τους χαμογελάσεις ή να τους πείς γειά. Ατε ένα hello τουλάχιστον. Δαμέ που τρών ώστι να σπάσουν ενώ στες μασκάλες τους έχουν περιοδικά με ... Hello! ? με beautiful people φυσικά..
Είμαι στην πόλη που εν τέρας που επαρεξέκληνε της πορείας της. Ούλλοι βουρούν, αγρίμια μες τους δρόμους τζαί όποιον πάρει ο χάρος. Βουρούν στες δουλειές τους. Παρεξενεύκουμε πως ερωτεύκουνται, πως κάμνουν οικογένειες, αφου ούλλοι θωρούν μπροστά τους μόνο. Εν κοιτάζουν ποτζί ποδά, εν φλερτάρουν, εν διούν καν σημασία στους άλλους. Πως γνωρίζουντε? Εμένα πως εν να με γνωρίσουν? Εν έσσιει κανένα να κοιτάξει μες τα μμάθκια μου? Να δεχτεί τη σημασία μου?
Μόνο κανένας σσίλος εν να κοιτάξει λλίο δεξιά αριστερά, να κόψει κίνηση, να κλέψει κανένα χάδι, που κανένα γέρο ή τουρίστα που εν ξέρει τους κανόνες. Τα αφεντικά εν να τραβήσουν το λουρί. Εν εν πρέπον να πηαίνει ο σσίλος σου σε ξένους. Εν το έμαθες? Έτσι κάμνουν στην Λόντρα. Ένα εκατομμύριο και κόσμος τζαί οι μόνοι που έχουν επαφή στο δρόμο εν οι σσίλλοι. Χιλιάδες χρόνια εξέλιξης για να καταλήξουμε ούλλοι ξένοι, εχθροί σε περίοδο ειρήνης με μια εύθραυστη σιωπή ανάμεσα μας.
Ούλλοι τζαί ούλλα αναλώσιμα. Που το σάντουιτς αυγό-μαγιονέζα, ως το ξαθθομάλλικο που του λαλεί η ανήλικη μάνα του Shut up mate! Ε ρε μέιτς, εκατάλαβα πως για να ζήσεις δαμέ τζαί όι απλά να επιβιώσεις. Για να έρτεις, να κάμεις τη δουλειά σου τζαι να μείνεις άθρωπος με την σημασία της λέξης, πρέπει να κάμεις τζίνο που λαλεί ο Καζαντζάκης μες το βιβλίο του. Να ζεις με την πίστη στην χαρούμενη τραγωδία να "τραγουδάς το Ναι , να τολμάς τη δυσαρμονία γιατί ποθεί(ς) την ομορφιά". Με τζίνους που "μισολέν το Όχι και τυλίγονται στη ζωούλα τους" είμαστε που δυο χωριά, όπως λαλεί ο Καζαντζάκης.
Είμαστε που θκιο χωρκά επειδή εγώ εν ζω έτσι. Εγώ γελώ δυνατά. Εγώ κλαίω τζαί θέλω ώμο να γύρω πάνω. Εγώ διώ τη θέση μους στους γέρους επειδή σέβουμαι τους τζαί όι επειδή πρέπει. Στο χωρκό μου δεχούμαστε τους άλλους επειδή εν αθρώποι ίδιοι με μας, όι απλά ίσοι με μας. Να μεν παρεξηγούμαι. Το χωρκό μου έννεν η Κύπρος. Το χωρκό μου είμαι εγώ. Ζώ μέσα μου τζαί αντιπροσωπεύω τον εαυτό μου. Η άσσιμη εικόνα της Κύπρου εν με εκφράζει τζαί εν είμαι εγώ. Επιλέγω να είμαι η Φανερωμένη το απόγευμα, η ανοιχτή αγορά, ο λαμπερός ήλιος, οι αθρώποι οι αγνοί. Στο χωρκό μου τρώμεν επειδή αρέσκει μας, όι επειδή πρέπει. Στο χωρκό μου σταματούμε να μας βράσει ο ήλιος τζαί χαμογελούμε στα μωρά. Στο χωρκό μου βοηθούμε τζαί έχουμε υπομονή. Όταν πρέπει έχουμεν επιμονή, τζαί όταν πρέπει τζαι ανοχή. Στο χωρκό μου εν παίζουμε έναν ατέλειωτο παιχνίδι Αμίλητα Ακίνητα Αγάλματα μες το μετρό. Μιλούμε, τζαί αν δεν μιλούμε, κοιτάζουμε τζαί σκεφτούμαστε. Εν αφήνουμε το ipod να υπάρχει για μας, να κάμνει θόρυβο για μας, να μας κρατά παρέα. Μιλούμε, κατσιαρίζουμε τζαι αν χρειαστεί κρατούμε παρέα του εαυτού μας. Αφήνουμε τους άλλους να μας εντυπωσιάσουν με την αθρωπιά τους, θαυμάζουμε την ομορφιά σε κάποιον αντί να σσιερούμαστε για την ομοιομορφία του με τον δίπλα.
Στο χωρκό μου χαρίζουμε χαμόγελα, επειδή εν φτηνά, ας έν τζαι στα κρυφά. Στο χωρκό μου είμαστε ευγενικοί γιατί αξίζει του άλλου, τζαί όι για να μεν τον κάμουμε να μας ξιτιμάσει. Στο χωρκό μου αγαπούμε τον άλλο γιατί ξέρουμε ότι μερικές φορές η ζωή φαίνεται υπερβολικά ατέλιωτη για να τη ζήσουμε μόνοι μας. Στο χωρκό μου εν τρώμε πλαστικό φαί, ενώ διούμε σημασία στα πιο ασήμαντα πράματα. Στο τέλος της μέρας αντιλαμβανούμαστε ότι τα 5 λεπτά που εφάμεν να θωρούμε τζιντο σύννεφο εν πιο σημαντικά που το να τα εξοδέφκαμε να βουρούμε προς τον προορισμό μας επειδή το σύννεφο τζίνο εν θα ξανα-υπάρξει. Εν τέλει ούλλα όσα ήταν γυρώ σου εν να εξαφανιστούν, αλλά τα σύννεφα εν να εν τζιαμέ. Ποιά εν η καλλίτερη επένδυση καλό?Στο χωρκό μου "η μεγάλη αγάπη αντέχει, μπορεί να σηκώνει τα πάντα" τζαί ο θόρυβος του underground εν εν αρκετός για να σιωπήσει τες καρδίες μας που χτυπούν. Στο χωρκό μου, τα Αμίλητα Ακίνητα Αγάλματα, εν εν καθόλου αμίλητα, καθόλου ακίνητα τζαί καθόλου αγάλματα.

Η τίγρης τζαί οι Αθρώποι της Φωθκιάς

Πέμπτη πρωί τζαί είμαι με τη δασκάλα της κιθάρας. Διά μου 2-3 κομμάθκια που πρέπει να μάθω τζαί μετά δια μου ένα άλλο τζαί λαλεί μου με την ρωσική προφορά της, "Τούτου εδώ είναι για το ψυχή σου", εννοώντας ότι εν εν ανάγκη να το μάθω, μόνο αν θέλω. Εχαμογέλασα μόλις μου το είπε. Εχαμογέλασα γιατί εν ασυνήθιστη φράση να χρησιμοποιήσεις κάποιος αλλά τζαί επειδή είβρα το πολλά γλυτζί πράμα να πεί κάποιος. Κάμε το αλλά όι για μένα. Παίξε το για τη ψυσσίη σου.


Πιο μετά θκεβάζωντας Καζαντζάκη, ππέφτω στο εξής κομμάτι (εν στον ζωολογικό κήπο του Λονδίνου): ...οι τίγρες είναι το πιο αποκαλυπτικό, το πιο αντιπροσωπευτικό δημιούργημα της ζωής. Είναι η καθαρή ουσία της φοβερής δημιουργικής κίνησης, η γυμνή, αχόρταγη, πονηρή, ανήλεη δύναμη, λυγερή πολύ κι όλο ύπουλη επικίντυνη χάρη - απαράλλαχτη σαν το Πνέμα.

Αν το Πνέμα ήταν ορατό, έτσι, σαν τον τίγρη θα περπατούσε, και θα' τρωγε την ίδια τροφή: κοτρόνια κρέας. Κι έτσι με το ίδιο κίτρινο μάτι, πιτσιλισμένο αίμα, θα κοίταζε τους ανθρώπους. Όχι σαν οχτρός ούτε σα φίλος, σαν κρέας."



Μέσα σε μια μέρα είχα θκιο αντικρουώμενες απόψεις για τη ψυχή-πνεύμα. Η μια υποδείκνυε μου πως η μουσική εν κάτι γαλήνιο, κάτι σχεδόν που όνειρο, σαν ένα καλό ξωτικό που ημερεύκεις το με μουσική τζαί καλόπιασμα. Τζαί τούτο που ένα άθρωπο που σέβουμαι, που ένα Δάσκαλο, έστω κιθάρας. Που ένα άθρωπο που θέλει να τρέφω τη ψυχή μου με μουσική. Τι πιο αγνό?
Που την άλλη είχα τον Καζαντζάκη. Γίγαντας λογοτεχνικός τζαί απ'ότι θέλω να πιστέφκω ένας άθρωπος υπεράθρωπος. Στες απόψεις του, στο βλέμμα του που έβλεπε πράματα που οι άλλοι εν εμπορούσαν, στα σσιέρκα του που είχαν την δύναμη να γράψουν λόγια δύσκολα, που πονούν, αλλά που πρέπει να ειπωθούν. Έλεεν μου πως το πνεύμα εν έσσιει ταυτότητα καλού ή κακού. Εν κάτι ουδέτερο, έξω που μένα. Κάτι που το τρέφεις ωμά, χωρίς πολλά πολλά, αλλά ταυτόχρονα κάτι που εν ακαταμάχητο, που έσσιει μια γοητεία που καταφέρνει να σε πάρει πίσω στον τζαιρό που τζαί μεις σαν αθρώποι στες σπηλιές, εσκοτώναμε απρόσωπα για να επιβιώσουμε. Μες τζίντην αγριάδα, τη φαινομενική βαναυσότητα υπήρχεν μια ομορφκιά τέλεια, "γυμνή" όπως λαλεί τζαί ο Καζαντζάκης, μια έλξη προς τζίντην δύναμη που που το τίποτε εδημιούργησε μας. Τζαί αδυνατώ να διαφωνήσω μαζί του. Ότι μου λαλεί ακούουνται μου όι μόνο λογικά αλλά τζαί αληθινά-όπως ότι λαλεί εξάλλου.

Σκέφτουμαι πως τούτη η πάλη μεταξύ των θκιο τούτων απόψεων, αντικατοπτρίζεται τζαί στην τέχνη. Για παράδειγμα στη ζωγραφική, έχουμε ζωγράφους που εθέλαν να αιχμαλωτίσουν το φως στους πίνακες τους. Ζωηρές κινήσεις ζωής, στιγμές που ειπώνονται με ένα χαμόγελο ή με λλίο κίτρινο στον καμβά. Έχουμε ζωγράφους που στην τέχνη τους αιχμαλωτίζαν το σκοτάδι, επνίαν την αθρώπινη κίνηση με μαύρο, εσυστήναν τες πιο σκοτεινές πλευρές του πνεύματος πάνω στον καμβά που ελύγιζε που το σθένος τούντων συναισθημάτων, υπέκυπτε που τα τραύματα που του επροκαλούσεν οι ανεξέλεγκτες πινελιές τους καλλιτέχνη. Σκοπός εν ήταν η ομορφκιά αλλά η αλήθκεια, σκοπός εν ήταν να συμπαθήσεις ή να μισήσεις τον πίνακα αλλά να σε τρομάξει η αλήθκεια του.

Εκατάληξα ότι σε κάθε εποχή υπάρχει τούτη η πάλη μεταξύ ψυχής τζαί πνεύματος. Μεταξύ του εξωρα'ι΄σμού των πραμάτων, της ωραιοποίησης τους, τζαί του πως πραγματικά ένει. Τζαι θεωρώ πως εν υπάρχει κάτι κακό με τούτο. Εν αγνότατο πράμα να θέλουμε να πιστέφκουμε ότι η ψυχή μας εν μια ήρεμη γη χωρίς πολέμους, χωρίς φωθκιά τζαί πάθος. Μια γη που εφραίνεται με ωραία μουσική, με ρυθμική ποίηση τζαί πολύχρωμους πίνακες. Το κακό βρίσκεται στο όταν αρνούμαστε να αποδεχτούμε το πνεύμα σαν Καζαντζική τίγρη, που τρέφεται με κρέας ωμό σαν την αλήθκεια που πρέπει να λαλούμε, ασυγχώρητο σαν τη ζωή που ζούμε, απρόβλεπτο σαν το δρόμο που εν πάντα απλομένος μπροστά μας, ανήλεο σαν τους προγόνους μας που ανάφκαν φωθκιές όπου είσιεν πέτρα, με μιαν πονηριά που αντικαταστήσαμε με την πανουργία , γυμνό σαν την προπατορική ενδυμασία μας που πλέον εκαλύψαμε με ρούχα ακριβά που κρύφκουν τη φτηνή φύση του χαρακτήρα μας που αναπτύξαμε.
Στες μέρες μας εμείναμε στην ωραιοποίηση τζαι αφήκαμε το πνεύμα. Γοράζουμε περιποιημένες πλαστικές σαλάτες που το σούπερμάρκετ, φορούμε ρούχα που πάνω έχουν το όνομα αθρώπων που εν ξέρουμε, που εν θα μάθουμε ποττέ τζαί που πιθανότατα απαξιούν για μας. Εσβήσαμε τες φωθκιές μέσα μας που ανάψαν με μόχθο τζαί αίμα οι προγόνοι μας τζαί έμεινεν η κρύα τζαί γυμνή πέτρα. Τζίνοι ήταν οι Αθρώποι της Φωθκιάς τζαί εμείς τα αθρωπάκια των σπηλαίων.

Το πουλλί μου

Έσσιει κάτι στιγμές που σταματούν να με κόφτουν τα πράματα που ασχολούμαι καθημερινά. Που μπαίνω σε ένα άλλο mode. Που εν θέλω να μιλώ για ουδέτερα πράματα που στην ουσία εν με αγγίζουν αλλά για το πως νιώθω, για τη ζωή. Αυθόρμητα όμως. Χωρίς ηλίθιες εισηγήσεις του τύπου: 'Ατε αρκέψετε καμιά φιλοσοφικήν συζήτηση που στην ηλικία μου εν κάπως συνήθες.

Σαμπώς τζιαί έν έναν κουμπί που το πατάς. Σαμπώς τζιαί οι πιο βαθκιές ανησυχίες μας εν τόσο εύκολο να προσεγγιστούν όπως οποιοδήποτε θέμα. Εν έτσι στιγμές, τελοσπάντων, που σκέφτουμε πιο εν το δικό μου γαλάζιο πουλλί. Να εξηγηθώ. Ο Καζαντζάκης είπε πως κάθε λαός που ανέδειξε πολιτισμό έχει το γαλάζιο πουλί του. Η Ελλάδα την ομορφιά, η Ρώμη το Κράτος, οι Ινδοί τη Νιρβάνα, οι Εβραίοι το Θεό. Τωρά ενηξέρω γιατί πουλλί τζιαί γιατί γαλάζιο αλλά ο ποιητής σίουρα είσσιε τους λόγους του τζιαί εγώ αποδέχουμαι τους γιατί επιτρέπουν μου να γράψω έτσι τίτλο στο ποστ τούτο.

Κατ' επέκτασην σκέφτουμαι πως το γάλάζιο πουλλί μπορεί να εν πιο ατομικό. Πως κάθε άθρωπος έσσιει το δικόν του. Για παράδειγμα ένος φίλου μπορώ να πώ με σχετική σιουρκά πως εν η πολυμάθεια. Έσσιει μιαν αξιοζήλευτη πείνα για γνώσεις. Πραχτικές τζιαί θεωρητικές. Άλλου, το πουλλί του ένι να μοιράζεται αγάπη τζιαί να θωρεί πως τούτη η αγάπη εξαργυρώνεται με χαμόγελα, ευγνωμοσύνη κλπ. Καλά των άλλων.. Το δικό μου? Περηφανέφκουμε πως έχω αυτογνωσία τζιαί πως ζω ευσυνείδητα, αλλά ενιξέρω πιον εν το γαλάζιο πουλλί μου. Τόσο λλίο ξέρω τον εαυτό μου τελικά? Ή ίσως εν πιο εύκολο να πουν οι άλλοι για μένα? Μπορώ να φανταστώ ένα περίπου τι πουλλί έχω(ακόμα μιλώ για το ίδιο θέμα μεν συγχυζούμαστε), αλλά τελικά μπορεί να ξέρω τί έννεν το πουλλί μου παρά τι ένι. Νομίζω έτσι ένι. Ξέρω πως το γαλάζιο πουλλί μου έννεν το χρήμα. Έννεν η επιτυχία εις βάρος των άλλων. Έννεν η διεκδήκηση. Έννεν η περιπέτεια. Έννεν η δόξα αν τζιαί η αναγνώριση εν κάτι που συμπαθώ. Έννεν, έννεν, έννεν. Τί ένι? Μπορεί ποττέ να μεν μάθω. Μπορεί μια αναζήτηση σαν τούτη να εν ανώφελη (τούτο υποψιάζουμαι). Μπορεί το γνώθει σ' εαυτόν να μεν μπορεί να περιοριστεί τόσο πολλά, τόσο τέλεια τζιαί ιδανικά. Μπορεί όμως αν υπάρχει να βρείς το μυστικό του τί καθορίζει τες αποφάσεις σου στη ζωή, που οδηγεί ο δρόμος που αναπόφευκτα ακολουθείς. Ας πούμε αν το πουλλί μου εν ο αλτρουισμός, εν θα εν ανάγκη να σπαταλήσω ενέργεια, χρόνο κλπ σε κάτι που με απομακρύνει που το πουλλί μου. Έν να αφοσιωθώ σε τζίνο. Ίσως να βοηθά να προσπαθήσω να το βρώ. Ίσως να μεν εν ένα αλλά πολλά πράματα που αλληλοεπιδρούν. Έν θα ήταν καλά να ήξερα πιο εν το δυνατό μου χαρτί?

Αν βασιστούμε στον Καζαντζάκη που εν δημιουργός της ιδέας, τότε το γαλάζιο πουλλί εν σίουρα σημαντικό. Τόσο όσο το κράτος για τους Ρωμαίους ή η ομορφιά για τους αρχαίους μας. Το να περιορίσεις τον εαυτό σου όμως σε ένα γαλάζιο πουλλί, όσο ρομαντικό τζιαί εξαίρετον ακούετε, ίσως να μεν εν βοηθητικό. Η ιστορία απέδειξε ότι όσο τζιαί να έλαμψαν οι πολιτισμοί που ανέφερε ο Καζαντζάκης, σε κάποιο βαθμό επεριοριστήκαν που τούτο. Καλή η ομορφιά, αλλά αρκετή? Μπα. Καλό το κράτος η οργάνωση, αλλά αρκετή? Η Νιρβάνα σίουρα ιδανική. Αλλά εφικτή? Αν ναι, και μετά? Ο Θεός καλός αλλά σε έναν κόσμο που οι αθρώποι μαθαίνουν να αμφισβητούν, θέλουν εφικτές απαντήσεις στα ερωτήματα τους, βομβαρδίζουνται που την επιστήμη(καλώς ή κακώς), που προσπαθεί να σκοτώσει την τελευταία πιθαμή ελπίδας, πίστης σε κάτι μεγάλο, κάτι σπουδαίο, κάτι αναίμακτο, κάτι χωρίς DNA τζιαί λογική εξήγηση, πόσο παναθρώπινο ένι?

Τελικά πιστέφκω πως πρέπει να το δώ διαφορετικά. Οι πολιτισμοί ακολουθούν ένα δρόμο που πιστέφκουν εν ο ιδανικός για τζίνους. Που εν να τους οδηγήσει στην επιτυχία, την ευτυχία, την ολοκλήρωση, την ασφάλεια, την ισχύ. Όταν είδη αναπτυχθεί ο πολιτισμός, μπορείς να πείς.. Α! Το γαλάζιο πουλλί του εν η ομορφιά. Αν το ξέρεις που πριν εν χρήσιμο? Αλλάσσει κάτι? Αλλάσσει ο δρόμος. Νομίζω όι. Γι' αυτό τζιαί εμείς πρέπει να ακολουθούμε το δρόμο που εχαράκτηκε ειδικά για μας. Εν αναπόφευκτο να ακολουθήσουμε τον μοιραίο μας δρόμο ότι τζιαί να γίνει. Γιατί το γαλάζιο πουλλί μας εν ελεύθερο. Μπορεί να εμφανιστεί στιγμιαία σαν σε όνειρο πριν εξαφανιστεί στην σκοτεινιασούρα. Το πουλλί μας εν ελεύθερο γιατί εν του έχουμε ινία. Γιατί εμείς το πλάθουμε όπως εμείς πλάθουμε τους εαυτούς μας λόγω της εύπλαστης φύσης μας. Το ότι εν δύσκολο έν σημαίνει εν ακατόρθωτο. Σημαίνει ότι το πουλλί μας έσσιει μπρίο, έσσιει κότσια, αξία, αρχ..ια τζιαί πως για να το κουμαντάρις απαιτείται να τα έσσιεις τούτα τζιαί εσύ

Ο Καζατζάκης στα δημοτικά σχολεία

Να ξεκαθαρίσω. Όι ο πραγματικός Καζαντζάκης, γιατί όπως ξέρετε εν νεκρός άρα εν να ήταν απλά φοητσιάρικο. Εννοώ το έργον του. Για κάποιο λόγο έκαμε μου τεράστια θετική εντύπωση. Ίσως επειδή θκεβάζοντας για πρώτη φορά την εισαγωγή του 'Ταξιδεύοντας' στην Αγγλία επήρα ένα μικρό δείγμα του μεγαλείου του αθρώπου τούτου. Μια εισαγωγή που σε αιχμαλωτίζει που τες πρώτες λέξεις:

"Θες δε θες, αντικρύζοντας χοχλακιστά, ακαταστάλαχτα ακόμα πάθη, θα φανερώσεις τη γνώμη σου, και η γνώμη σου αυτή, όποια και να' ναι, θα εξαγριώσει τους αντιθέτους. Κι αν προσπαθήσεις, δημιουργώντας με αφιλοκέρδεια και μόχτο, μεγάλη απόσταση καιρού και τόπου να δεις και να κρίνεις, τότε πια θα σου ριχτούν μανιασμένα και τα δύο αντίμαχα στρατόπεδα.........

.........Η Δυσκολία στάθηκε πάντα στη ζωή ο μέγας ερεθισμός που ξυπνάει και κεντρίζει όλες μας τις ορμές, καλές και κακές, για να πηδήξουμε το εμπόδιο που υψώθηκε ξαφνικά μπροστά μας κι έτσι, επιστρατεύοντας όλες μας τις δυνάμες, που αλλιώς θα ύπνωναν ή θα ενεργούσαν σκόρπια κι ανόρεχτα, φτάνουμε κάποτε πολύ μακρύτερα απ΄ότι ελπίζαμε. Γιατί οι επιστρατευόμενες δυνάμες δεν είναι μοναχα δικές μας, ατομικές, μήτε μονάχα ανθρώπινες. Στη φόρα τούτη που παίρνουμε για να πηδήξουμε, ξαμολύνουνται μέσα μας τρισυπόστατες δυνάμες: ατομικές, πανανθρώπινες, προανθρώπινες. Στη στιγμή που συσπειρώνεται ο άνθρωπος σαν ελατήριο για να επιχειρήση το πήδημα, ολάκερη, μέσα μας, η ζωή του πλανήτη παίρνει φόρα...."

Το μεγαλείο το οποίο προανέφερε εν έντονο σε ούλλο του το έργο τζιαι στη ζωήν του ολόκληρη. Ένας άθρωπος που περιγράφει με ειλικρίνεια , τραγικότητα, ρεαλισμό, χωρίς φανφάρες τζιαί με μια διαχρονικότητα ανατρισσιαστική τες σκέψεις του τζιαί που διά την εντύπωση ενός γενναίου αντι-ήρωα που προτιμά να γυρίσει το μάγουλο παρά να γεμώσει με αίμα τα χέρια που το εδωθήκαν για να αγκαλιάζει τζιαί όι για να σκοτώνει.

Τούτος ο σπουδαίος άνθρωπος θα γίνει κομμάτι νέων παιθκιών σε 4 σχολεία στην Ελλάδα που τόσο Δημοτικό ακόμα. Ανάμεσα στη λογοτεχνία που θα μαθαίνουν, επιλέγηκε ο Ν.Καζαντζάκης τζιαί εν μπορώ παρά να ανακουφιστώ που μερικοί αθρώποι εν να σμιλεφτούν που τα λόγια σπάνιου πλούτου τζιαί ειλικρίνειας του Καζαντζάκη. Ήταν ένας ποιητής, γλύπτης της πσισσίης όπως πλέον εν υπάρχουν. Αγγίζει σε με μια αμεσότητα που όσοι εθκεβάσαν Κοέλο καταλαβένουν, αλλά με μιαν ειλικρίνεια τζιαί ένα ρεαλισμό που διαφεύγει του Κοέλο. Με μιαν απλότητα που εν βρίσκεις πουθενά τζιαί με ένα μήνυμα τρανταχτό σαν τες βουβουζέλες στη Νότια Αφρική.

Εν μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερο δώρο για τα μωρά που εν να έχουν την τύχη να γνωρίσουν το έργο του Καζαντζάκη που τόσο νεαρή ηλικία. Τζιαί ιδιαίτερα σε μιαν εποχή που πασχίζουμε να μαγαρίσουμε τες πσισσιές που εμείναν αθώες με το δηλητήριο που μας εκατέστρεψε τζιαί εμάς.

"Ανθολόγιο με αποσπάσματα από το έργο του μεγάλου Κρητικού δημιουργού, Νίκου Καζαντζάκη, παρουσίασε χθες η Νομάρχης Ηρακλείου, κ. Βαγγελιώ Σχοιναράκη – Ηλιακή στο 6ο Γυμνάσιο Ηρακλείου.Το ανθολόγιο εξέδωσε η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ηρακλείου σε συνεργασία με την Ένωση Φιλολόγων Νομού Ηρακλείου, απευθύνεται σε μαθητές Γυμνασίου και των τελευταίων τάξεων του Δημοτικού Σχολείου και πρόκειται να διανεμηθεί στους μαθητές όλων των σχολείων του Νομού. Η Νομαρχιακή Αρχή Ηρακλείου από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε έχει πραγματοποιήσει πολλαπλές δράσεις για τη διάδοση του έργου του μεγάλου Κρητικού δημιουργού.

Το βιβλίο αυτό έχει παρουσιαστεί σε τέσσερα σχολεία: στα Καλύβια Αττικής, στα Μουδανιά Χαλκιδικής, στο Κολέγιο Αθηνών και στα Εκπαιδευτήρια Γείτονα.Αξιοποιείται σαν παιδαγωγική πρόταση ανάγνωσης και πρώτης προσέγγισης στη ζωή και στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Συνοδεύεται από αποσπάσματα έργων του μεγάλου Κρητικού."

http://www.amis-kazantzaki.gr./

Ούλλα τούτα χαροποιούν με γιατί ελπίζω πως με τούτην την κίνηση εν να δωθεί το μήνυμα πως οι δασκάλοι έχουν ένα αγνότατο μεν, ακατέργαστο δε υλικό στα σσιέρκα τους. Αν δεν τον πλάσουν με τα σωστά υλικά, το αποτέλεσμα εν αποτρόπαιο τζιαί μοιραία άχρηστο τζιαί καταδικασμένο. Με τα σωστά υλικά εν να δημιουργήσουν αθρώπους που εν να ξέρουν να ζουν "όχι μόνο με σεβασμό, παρά και με μια παράνομη, αλλόκοτη αγάπη.". Που εν να ξέρουν "το απλούστατο τούτο: πως όλοι είναι κρυφοί συνεργάτες και μάχονται γιατον ίδιο μεγάλο σκοπό"

Τζιαί ίσως μια μέρα, μετα που πολλά χρόνια, ένα που τζίνα τα μωρά που μαθαίνουν τωρά Καζαντζάκη να κλείσει τα μμάθκια του σε έναν άδολο κρεβάτι τζιαί να σκεφτεί...ΕΙΜΑΙ ΛΕΦΤΕΡΟΣ.