Αμίλητα Ακίνητα Αγάλματα

Βρίσκουμαι στο Λονδίνο. Στη Λόντρα του Καζαντζάκη. Δαμέ που αν δεν πατήσεις τον άλλο εν να σε πατήσουν. Δαμέ που λιώνουν οι πολιτισμοί τζαί γίνουνται ένα αλλά κανένας εν νιώθει ότι εν ομάδα με τον άλλο. Κατ' ακρίβειαν εν σχεδόν εχθροί. Απαγορεύεται να κοιτάζεις τον άλλο γιατί εν να παρεξηγηθεί. Εν πρέπει να κοιτάζεις τι κρατά ο άλλος, να τους χαμογελάσεις ή να τους πείς γειά. Ατε ένα hello τουλάχιστον. Δαμέ που τρών ώστι να σπάσουν ενώ στες μασκάλες τους έχουν περιοδικά με ... Hello! ? με beautiful people φυσικά..
Είμαι στην πόλη που εν τέρας που επαρεξέκληνε της πορείας της. Ούλλοι βουρούν, αγρίμια μες τους δρόμους τζαί όποιον πάρει ο χάρος. Βουρούν στες δουλειές τους. Παρεξενεύκουμε πως ερωτεύκουνται, πως κάμνουν οικογένειες, αφου ούλλοι θωρούν μπροστά τους μόνο. Εν κοιτάζουν ποτζί ποδά, εν φλερτάρουν, εν διούν καν σημασία στους άλλους. Πως γνωρίζουντε? Εμένα πως εν να με γνωρίσουν? Εν έσσιει κανένα να κοιτάξει μες τα μμάθκια μου? Να δεχτεί τη σημασία μου?
Μόνο κανένας σσίλος εν να κοιτάξει λλίο δεξιά αριστερά, να κόψει κίνηση, να κλέψει κανένα χάδι, που κανένα γέρο ή τουρίστα που εν ξέρει τους κανόνες. Τα αφεντικά εν να τραβήσουν το λουρί. Εν εν πρέπον να πηαίνει ο σσίλος σου σε ξένους. Εν το έμαθες? Έτσι κάμνουν στην Λόντρα. Ένα εκατομμύριο και κόσμος τζαί οι μόνοι που έχουν επαφή στο δρόμο εν οι σσίλλοι. Χιλιάδες χρόνια εξέλιξης για να καταλήξουμε ούλλοι ξένοι, εχθροί σε περίοδο ειρήνης με μια εύθραυστη σιωπή ανάμεσα μας.
Ούλλοι τζαί ούλλα αναλώσιμα. Που το σάντουιτς αυγό-μαγιονέζα, ως το ξαθθομάλλικο που του λαλεί η ανήλικη μάνα του Shut up mate! Ε ρε μέιτς, εκατάλαβα πως για να ζήσεις δαμέ τζαί όι απλά να επιβιώσεις. Για να έρτεις, να κάμεις τη δουλειά σου τζαι να μείνεις άθρωπος με την σημασία της λέξης, πρέπει να κάμεις τζίνο που λαλεί ο Καζαντζάκης μες το βιβλίο του. Να ζεις με την πίστη στην χαρούμενη τραγωδία να "τραγουδάς το Ναι , να τολμάς τη δυσαρμονία γιατί ποθεί(ς) την ομορφιά". Με τζίνους που "μισολέν το Όχι και τυλίγονται στη ζωούλα τους" είμαστε που δυο χωριά, όπως λαλεί ο Καζαντζάκης.
Είμαστε που θκιο χωρκά επειδή εγώ εν ζω έτσι. Εγώ γελώ δυνατά. Εγώ κλαίω τζαί θέλω ώμο να γύρω πάνω. Εγώ διώ τη θέση μους στους γέρους επειδή σέβουμαι τους τζαί όι επειδή πρέπει. Στο χωρκό μου δεχούμαστε τους άλλους επειδή εν αθρώποι ίδιοι με μας, όι απλά ίσοι με μας. Να μεν παρεξηγούμαι. Το χωρκό μου έννεν η Κύπρος. Το χωρκό μου είμαι εγώ. Ζώ μέσα μου τζαί αντιπροσωπεύω τον εαυτό μου. Η άσσιμη εικόνα της Κύπρου εν με εκφράζει τζαί εν είμαι εγώ. Επιλέγω να είμαι η Φανερωμένη το απόγευμα, η ανοιχτή αγορά, ο λαμπερός ήλιος, οι αθρώποι οι αγνοί. Στο χωρκό μου τρώμεν επειδή αρέσκει μας, όι επειδή πρέπει. Στο χωρκό μου σταματούμε να μας βράσει ο ήλιος τζαί χαμογελούμε στα μωρά. Στο χωρκό μου βοηθούμε τζαί έχουμε υπομονή. Όταν πρέπει έχουμεν επιμονή, τζαί όταν πρέπει τζαι ανοχή. Στο χωρκό μου εν παίζουμε έναν ατέλειωτο παιχνίδι Αμίλητα Ακίνητα Αγάλματα μες το μετρό. Μιλούμε, τζαί αν δεν μιλούμε, κοιτάζουμε τζαί σκεφτούμαστε. Εν αφήνουμε το ipod να υπάρχει για μας, να κάμνει θόρυβο για μας, να μας κρατά παρέα. Μιλούμε, κατσιαρίζουμε τζαι αν χρειαστεί κρατούμε παρέα του εαυτού μας. Αφήνουμε τους άλλους να μας εντυπωσιάσουν με την αθρωπιά τους, θαυμάζουμε την ομορφιά σε κάποιον αντί να σσιερούμαστε για την ομοιομορφία του με τον δίπλα.
Στο χωρκό μου χαρίζουμε χαμόγελα, επειδή εν φτηνά, ας έν τζαι στα κρυφά. Στο χωρκό μου είμαστε ευγενικοί γιατί αξίζει του άλλου, τζαί όι για να μεν τον κάμουμε να μας ξιτιμάσει. Στο χωρκό μου αγαπούμε τον άλλο γιατί ξέρουμε ότι μερικές φορές η ζωή φαίνεται υπερβολικά ατέλιωτη για να τη ζήσουμε μόνοι μας. Στο χωρκό μου εν τρώμε πλαστικό φαί, ενώ διούμε σημασία στα πιο ασήμαντα πράματα. Στο τέλος της μέρας αντιλαμβανούμαστε ότι τα 5 λεπτά που εφάμεν να θωρούμε τζιντο σύννεφο εν πιο σημαντικά που το να τα εξοδέφκαμε να βουρούμε προς τον προορισμό μας επειδή το σύννεφο τζίνο εν θα ξανα-υπάρξει. Εν τέλει ούλλα όσα ήταν γυρώ σου εν να εξαφανιστούν, αλλά τα σύννεφα εν να εν τζιαμέ. Ποιά εν η καλλίτερη επένδυση καλό?Στο χωρκό μου "η μεγάλη αγάπη αντέχει, μπορεί να σηκώνει τα πάντα" τζαί ο θόρυβος του underground εν εν αρκετός για να σιωπήσει τες καρδίες μας που χτυπούν. Στο χωρκό μου, τα Αμίλητα Ακίνητα Αγάλματα, εν εν καθόλου αμίλητα, καθόλου ακίνητα τζαί καθόλου αγάλματα.

Ραδιο Αρβυλα. Μια αρβυλα που'ναι να βγει..

Εθορουσα τουτην την απίστευτη εκπομπή, Ράδιο Αρβύλα που έδειξε εχτές. Ρε γαμώτο, μιά εκπομπή που εν έππεσε στην παγίδα να γίνει μελό τζιαι να δραματοποιήσει την κατάσταση στην Ελλάδα. Οι ειδήσεις προωθούν τον φόο τζιαι το δράμα τζιαι τραβούν το σσινί ως τζιαμέ που εν φτάνει. Εν όπως το διαγωνισμό. Άπου έσσιει τηλεθέαση. Ε το Ράδιο Αρβύλα εκατάλαβε που τζιαιρό, ότι η δουλειά τους μπροστά στο γυαλί εν κάτι παραπάνω που τηλεθέαση τζιαι νεανικά νούμερα τζιαι άλλες παπαριές. Η δουλειά τους εν να ξυπνήσουν τον κόσμο τζιαι όι να προμοτάρουν προπαγάνδα που πάει σύννεφο. Να πούν του κόσμου πως τα λεφτά τζιαι το βόλεμα εν εν ναμπερ 1 στι ζωή. Πως έχουμε έναν κοινό συμφέρον σαν αθρώποι τζιαι πως εν στο σσιέρι μας. Επιάσεν το νόημα ο Κανάκης. Τζιαι κυρίως χωρίς τηλεοπτικά κολπάκια για να ευαισθητοποιήση. Αν κάποιος εν ευαισθητοποιήθηκε που την είδηση τζιαι μόνο τζιαι καρτερά την τίβα, έχασε κάτι πολλά σημαντικό στο δρόμο που εθκιάλεξε.


Το τραγικό εν ότι μέσα σε μια μέρα η είδηση σταματά να πουλά τζιαι σβήνεται που την ατζιέντα των καναλιών. Η διαγραφή της Ντόρας τζιαι το κάθε απολειφάδι της Ελληνικής κοινωνιάς που εθυμήθηκε να κλάσει μπαίνει σε πρώτο πλάνο. Ευτυχώς που εν να τους να πει καλά ο Λαζό την Τρίτη.








Όσο για τα δικά μας χάλια μαύρα στην Κύπρο, έχω να πω λλίο μούσι στον Θεμιστοκλέους. Τζιαμέ που έπρεπε να τον κράζει τζιαι το παρδαλό κατσίκι, μετά τζιαι την "απολογία του δησύ" που πιο πολλά φκάλλω το πόι μου που τον λάκκο ένι, έμεινε μια ιστορία θαμμένη μες τον Πολίτη τζιαι το Ίντερνετ. Τζιαι ζητα τζιαι τα ρέστα ο γελοίος. Ένα που τα κυρίαρχα κόμματα του νησιού έσσιει στην διάταξη του ένα άθρωπο με χιτλερικές διαθέσεις τζιαι παραμένει ασχολίαστο. Παπούτσι στο Θεμιστοκλέους λαλώ εγώ αλλά που. Τζιαι οι σατιρικές εκπομπές εν θα τζίσουν καν πάνω του. Οι Πατάτες εν να μηνίσκουν στα αστειάκια με ομοφυλοφιλικές νύξεις τζιαι εννα σκέφτουνται πιον άλλον της Φουξιας εν να φέρουν μετά, τζιαι οι Άλλαν Ντάλλον εν να κάμουν ακόμα ενα αστειάκι με σαρδάμ των πολιτικών. Ο εμετός του Θεμιστοκλέους εν να καθαριστεί χωρίς καν να ακούσουν τα κουρασμένα μας αυτάκια ενα σόρι. Έστω ενα μισό χέσιμο. Μιλώ για σατιρικές εκπομπές τζιαι όι για καμιάν Βιβή συν πλην ή Ελίτα, ένα έχεις μέσο τελος πάντων. Άτε έστω τσουρούλλης, έπειδή ακόμα εν ταμπού να μιλήσεις για τους γκέι στο γυαλί. Η σάτιρα τουλάχιστον φέρνει το λλίο πιο ομαλά.





Τζιαι όσο για τον άλλο τον μορφονιό, τον ηθικό τον πολιτικό που Χαρίλαο Σταυράκη, να σορώπσει τη γενέκα του που ξαπολά σσιλούθκια μες τα ποσκούπια τζια να μεν βουρά να την καλύψει με ψέματα τζιαι να χρησιμοποιά τζιαι το τελευταίο μέσο που είσσιε για να κάμει τους μιτσιούς που ήβραν το σσιλούι της γενέκας-τέρας του να σιωπήσουν, με απειλές μέσω του Πολίτη. Ε σόρι κύριε που η γενέκα σου που αυτοδιαφημίζετουν ζωόφιλη άφηκεν μες το μαυροσάκκουλλο την κάρτα υγείας του σσίλου σου. Απολογήθου δημόσια, κάμε μια σεβαστή εισφορά σε κανένα ντογκ σσιέλτερ που κινδυνεύει. Αλλά ποιος έχασε την τσίππα τζιαι εν να την έβρεις εσύ. Οτι κάμνεις να περιμένεις να το πάθεις κακε, ε κακέ. Ένα μικρό δείγμα του ήθους, της αξιοπρέπειας τζιαι της αξιοπιστίας τουτου του αθρώπου που έσσιει δύναμη στα σσιέρκα του. Καλά για ειλικρίνεια εν μιλώ. Εν τζιαιν καλά να έχουμε ψευδαισθήσεις.





Τέλος, σουρεαλιστικό και όμως αληθινό. Στα έκτακτα των καναλιών μετά τα συμβάντα στην Ελλάδα, η μόνη Κυπριακή φωνή στην τηλεόραση να σχολιάζει ήταν της Ελίτας. Ήταν θαύμα, τα ζώδια ή φάντασμα? Δεν μας αποκάλυψε ποτέ....