Ο άδοξος σκίουρος

Εκάθουμουν σήμερα μες το δωμάτιο του ξενοδοχείου μου τζαί εν είχα τίποτε να κάμω. Ήταν πολλά νωρίς για τηλεόραση, πολλά νωρίς να πάω για πρόγευμα. Όπως ούλλα τα ξενοδοχεία, το κρεβάτι μου είσσιεν σκαμπό δίπλα του. Το σκαμπό είσσεν ένα συρτάρι τζαί μέσα, η συνήθης Βίβλος που έχουν κατά κανόνα ούλλα τα ξενοδοχεία. Λαλώ «Δε βαρίε?». Άνοιξα την. Στες μπροστινές σελίδες είσσιεν μερικές σελίδες με τίτλο (σε ελεύθερη μετάφραση που τα αγγλικά), Πού να βρείς βοήθεια σε περιόδους ανάγκης. Που κάτω είσσιεν κατηγορίες του τύπου θάνατος, θυμός, αρρώστια και λοιπά. Μερικές κατηγορίες εξαφνιάσαν με τζαί έθελα να τες θκεβάσω. Τζαί όταν εθκέβασα τα αποσπάσματα της Βίβλου δίπλα που την κάθε κατηγορία, εξαφνιάστηκα.

Εξαφνιάστηκα επειδή ένιωσα ανακούφιση,ενώ πραγματικά εν επίστεφκα ότι είχα κάτι να με απασχολεί.. Όταν εθκιέβασα τα αποσπάσματα κάτω που το προβληματισμός, εφύαν τα προβλήματα μου ή τουλάχιστον εν με επηρεάζαν που τζίντη στιγμή. Όταν εθκέβασα το να χρειάζεσαι γαλήνη τζαί μετά καθοδήγηση, τζαί μετά άμαν είσαι ανήσυχος, ένιωσα πιο καλά. Τα λόγια ήταν ποιητικά τζαί ο τόνος καθησυχαστικός. Ειλικρινή τζαί χωρίς φανφάρες. Όι κατ’ ανάγκη θεικά, ή μάλλον σίουρα όι θεικά. Απλά αληθινά. Μικρές αλήθκειες απλές, που τες παραπάνω φορές αγνοούμεν τες. Όπως ότι το σώμα μας εν πιο σημαντικό που τα ρούχα που φορούμε. Ότι όσο τζαί να αγχωνούμαστε να πετύχουμε, να ανεβούμε ψηλά, να έχουμε λεφτά, εν τέλει τούτα εν προσθέτουν ούτε μια μέρα στη ζωή μας. Είχα κάτι τζαί εν το έξερα? Έχουμε πάντα κάτι που απλά σπρώχνουμεν το σε μια γωνιά όποτε έχουμε ευκαιρία? Ακούουμε σαν την Κάρι που το Sex and the City?

Μπορεί να μεν πιστέφκω στο Θεό με την έννοια που το εννοεί η γιαγιά μου, αλλά εν τέλει νιώθω αγάπη προς ένα πράμα απροσδιόριστο. Νιώθω ότι έχω ρίζες που με ενώνουν με κάτι μεγαλύττερο που μένα, που όταν πεθάνω εγώ, τζαί όταν περάσουν εκατομμύρια χρόνια, τζίνο εν να εν τζιαμέ. Τούτο εν εν κακό, ούτε καλο. Εν τιμωρεί, ούτε έσσιει ένα οικόπεδο στον ουρανό που να το λαλούν παράδεισο. Εν καρτερά τη ψυχή μου, εν έχει γιο, ούτε φτερωτή παρέα. Εν μπαίνει μέσα σου τρώωντας ψωμί, ούτε πίνωντας κρασί. Εν τζιαμέ όμως. Όταν κάθεσαι στο πάρκο τζαί έρκεταί πάνω σου ο ήλιος, τζαί γυρών πετούν μουγιούθκια τζαί ακούεις τους σκίουρους τζαί ξέρεις ότι τζίνος ο κοτσσινολαίμης παρακολουθά σε ακόμα, εν τζιαμέ. Με τζίντο άρωμα της αιωνιότητας που εν θα γνωρίσεις ποττέ. Τζαί ήβρα το τζίνο στο οποίο πιστέφκω μες τη Βίβλο. Σε μερικά κομμάθκια, απείραχτα που επιτήδειους. Εννοείται πως εν μπορεί να με αγγίξει τίποτε που μιλά περί σωτηρίας του Ισραήλ, περί του λαού της Ιουδαίας , ή τζίνα που λαλούν αν αμαρτήσεις να ζητήσεις βοήθεια που το θεό τζαί τζίνος εν να σε συγχωρήσει ΑΝ το εννοείς. Τζίνο στο οποίο πιστέφκω εν πιο κοντά στην δική μου αλήθκεια. Τζαί ξέρω ότι εν το απασχολεί αν κάποιος 19χρονος που εν να περάσει σαν τη σκόνη που πάνω που το αιώνιο του παλάτι, σσιέρεται ή λυπάται ή θέλει βοήθεια ή νιώθει ευγνωμοσύνη ή θέλει να πει συγνώμη. Τούτα τα εντελώς αθρώπινα τζαί εφήμερα πράματα εν αδύνατο να αγγίξουν το θείο. Εν είμαι κάτι παραπάνω που το πουλλούι που με θωρεί ή που το φύλλο που έδιπλώθηκε που μέσα του τζαί έγινε καφέ σαν αρχαίος πάπυρος. Τζαί εν με κάμνει να νιώθω μικρός ή ασήμαντος ή απάνθρωπος. Κάμνει με να νιώθω ότι ανήκω. Ότι επροσγειώθηκα στο σωστό μέρος, μαζί με τα άλλα ζωντανά που έχουν ημερομηνία λήξης, που κανένας πατέρας εν ακούει τες ανησυχίες τους τζαί τες προσευχές τους.

Νιώθω εντάξει να υπηρετήσω το ρόλο μου ανώνυμα. Χωρίς κανένας Θεός να ξέρει το όνομα μου, χωρίς κανένας Θεός να ξέρει ότι είμαι ταμένος, τζαί να με κρατά που το σσιέρι, εμένα τζαί ακόμα μερικά εκατομμύρια αθρώπους. Αν τωρά οι αθρώποι παίρνουμε τους εαυτούς μας υπερβολικά σοβαρά, εν φταίει ο Θεός για να του χρεώσουμε τη σωτηρία, την ευτυχία τζαί τη δυστυχία μας. Έννοιαν που μας είσσιεν. Εμάς τα κουνουπούθκια που ήρταν τζαί θα φύουν όπως άλλα κουνουπούθκια πριν εκατομμύρια χρόνια. Τζαί η σκέψη τούτη φέφκει ένα μεγάλο βάρος που πάνω μου. Το χρέος προς κάτι αγνό που κάποτε μπορεί να του μοιάσω αλλά μετά που εν να πεθάνω. Το χρέος να πρέπει να ζυγίζω τον εαυτό μου καθημερινά τζαί να του βάλλω αστεράκι αν έκαμε κάτι καλό ή τέττε αν έκαμε κάτι κακό. Ευσυνείδητα αγαπώ τους ούλλους, χωρίς να έσσει θεό να με παρακολουθά που την νοητή του καμερούα, είμαι μέρος του ασήμαντου συνόλου τζαί νιώθω περήφανος, τιμημένος που ανήκω στην ομάδα του κοκκινολαίμη που με χάσκει, του φύλλου που έσσιει άλλο το ίδιο παραδίπλα. Εν θέλω κανένα παράδεισο, που εν ούλλοι καλοί. Θέλω αταξίες μερικές φορές, τζαί πάθος, τζαί γλυκά λάθη που σβήνουνται με μιαν αγγαλιά ή με μια σπάνια εξομολόγηση, εν θέλω να είμαι αιώνιος όταν πεθάνω τζαί μετά. Θέλω να νιώθω αιώνιος τωρά που είμαι ζωντανός. Όταν με φιλά μες το στόμα ο ήλιος τζαί υπόσχεται μου αθανασία αρέσκει μου, τζαί ας ξέρω ότι μου λαλεί ψέματα. Εν θέλω καμιάν αθανασία που εν έσσει ήλιο, τζαί θάλασσα τζαί φιλιά τζαί κλάμα τζαί ζήλια, τζαί σσίλλους τζαί βροσσίη τζαί δέντρα τζαί χαριτωμένους αμαρτωλούς σκίουρους που παίζουν χωρίς να τους κόφτει το αύριο, χωρίς να γράφουν τες άδοξες δόξες τους σε κίτρινους πάπυρους για τες επόμενες γενιές.

Η Barbie με γρίπη.

Η Μπάρμπι είναι περίπου 50 χρονών. Αντί να γεράσει, έσσιει κλωνοποιηθεί, παστίνει, έσσιει αλλάξει χρώμα τζαί ιδιότητες. Εξεκίνησε σαν καλή νοικοκυρά, κυρία στο σαλόνι, κυρία και στο κρεβάτι. Με τα χρόνια που επερνούσαν τζαί τη χειραφέτιση των γυναικών, η Μπάρμπι αναγκάστηκε να φκεί που το καβούκκιν της. Ο καπιταλισμός την εχρειάζετουν. Εφκίκεν η στην δούλεψη. Μερικά χρόνια μετά, τζαί εν θέμα αν στις 100 Μπάρμπι που θα δεις σε ένα κατάστημα οι 2 έχουν δουλειά. Οι υπόλοιπες εν ακόμα πριγκίπισσες, άνεργες (στιλάτες άνεργες), μοντέλα που κρυφά κάμνουν κοκα'ί'νη τζαί αυτοκαταστρέφουνται με γερές δόσεις σαμπάνιας. Τζίνες που έχουν δουλειά, εν κάτι εντυπωσιακό σαν αστροναύτης τζαί πιλότος(ποτέ υπάλληλος σε εταιρία, καθαρίστρια ή γραμματέας), εν βρίσκουνται στην ζήτηση, γιατί τα ρούχα τους εν έχουν στρασάκια, εν βαστούν τσέντα τζαι τα μαλλιά τους πρέπει να βρίσκουνται σε κότσο εν ώρα εργασίας. Επίσης υπάρχει ο κίνδυνος να τες παρενοχλήσει σεξουαλικά το αφεντικό.
Σχεδόν 50 χρόνια μετά τζαί οι αναλογίες της Μπάρμπι, έδειξαν έρευνες ειδικών, εν πλέον απραγματοποιήτες. Δηλαδή αν κάποια επιχειρήσει να φτάσει ποττέ την αναλογία μέσης-δαχτυλίδι, βυζιά-αερόσακκοι, τζαί πόθκια-καμηλοπάρδαλης της Μπάρμπι, ή δε θα το καταφέρει Ποτέ ή θα πεθάνει στη διαδιακασία. Ούτε με εγχείρηση μπορεί να επιτευχθεί, γιατί θα εν αδύνατο να περπατήσει τζαί να ζεί μια φυσιολογική ζωή.
Φυσικά η Μπάρμπι εν ζει μια φυσιολογική ζωή. Εν έσσιει εθισμό στη σοκολάτα, ούτε μπορεί να πάθει επίθεση πανικού. Εν μπορεί να πασσίνει, τζαί εν θωρεί περίοδο, άρα εν εν ποττέ θυμωμένη. Μωρά εν μπορεί να κάμει, αλλά μπορεί να υιοθετήσει με ευκολία, τζαί χωρίς γραφειοκρατία, μωρά που της μοιάζουν. Εν έσσιει άντρα πλέον, άρα ούτε πεθερά άρα μπορεί να εν single mom. Έσσιει μια μαύρη φίλη για λόγους πολιτικής ορθότητας σε έναν κόσμο που εν ούλλο άσπρες. Άντρες ούτε για δείγμα. Ο δίμετρος Κεν με τους κοιλιακούς, το αετίσιο βλέμμα τζαί το τετράγωνο πρόσωπο, έφυε με τον καθαριστή της πισίνας τζαί κυκλοφορεί με το όνομα Κέντρα. Η Μπάρμπι εν παθαίνει γρίπη τζαί εν θωρεί τηλεόραση. Αν υπήρχε, κανένας εν θα εμπορούσε να επικοινωνήσει μαζί της, γιατί
α)εν επήε ποττέ σχολείο, άρα εν αγράμματη
β)εν εθκέβασε ποττέ βιβλία
γ)εν είχε ποττέ φίλες άρα εν αντικοινωνική
δ)αν υπολογίσουμε ότι ο Κεν εξαφανίστηκε που τον κόσμο της πριν 10 χρόνια, έσσιει 10 χρόνια να το κάμει, άρα εν αδύνατο να την πλησιάσεις γιατί κολλά σε οτιδήποτε αρσενικό εντός 2 μιλίων.
ε)εν ξέρει τι εν η αγάπη γιατί ποττέ κάποιος άνω τον 7 εν την αγάπησε πραγματικά, άσε που της εφκάλαν ούλλα τα μαλλιά, χτένισε χτένισε
ζ)εβιάσαν την μικρά αγοράκια ανα τον κόσμο, σηκώνοντας την φούστα τζαί φκάλλωντας τα βυζιά της έξω.
η)εν έσσιει οικογένεια άρα εν ξέρει τι εν η αγάπη
θ)εν εκυκλοφόρησε ποττέ στον κόσμο έξω που τον δικό της, άρα εν ξέρει πως εν η ζωή που ζεις εσύ τζαί γω.
ι)εν έσσιει ίντερνετ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ φέισμπουκ άρα δεν υπάρχει κοινωνική ζωή.
κ)εν έσσιει γνώσεις άρα ούτε άποψη άρα ούτε χαραχτήρα
λ)εν θα γνωρίσει ποττέ τον υπέροχο κόσμο του οργασμού.
μ)εν θα μπορέσει ποττέ να κλαψει με πραγματικά δάκρυα ούτε να πονήσει την τζιλιά της που
το πολύ γέλιο.
ν)εν ξέρει να χρησιμοποιά το χρήμα
ξ)στον κόσμο της ούλλα τζαί ούλλη έχουν μιαν τιμή ενώ στον δικό μας παλέφκουμεν το ακόμα.
ο)αν υπήρχε απλά εν να πεθάνισκε σε μια γωνιά, μέσα στο ροζ φορεματάκι της, κρατώντας σφιχτά την ασορτί τσέντα που μέσα έσσιει μόνο ένα λίπγκλος, γιατί στον πραγματικό κόσμο, που ο κόσμος γελά, πάει τουαλέτα, νευριάζει, καρτερά τες διακοπές, γεννά, πεθανίσκει, η Μπάρμπι εν μπορεί να εν τίποτε παρά μια κούκλα στο κουτί.

(Απο)Κωδικοποίηση

Αννίω το λάπτοπ. Βάλλω τον κωδικό για το hotmail. Θωρώ τα ίμειλς, τζαί μετά πάω yahoo mail που εν αφιερωμένο στους φίλους. Βάλλω τον κωδικό. Θωρώ τζαι τζιαμέ τα διάφορα νέα. Μπαίνω gmail, άλλος κωδικός, για το μπλογκ τζαί το νεοσύστατο facebook account(άλλος κωδικός) μου. Πάω γιούτιουμπ, άλλος κωδικώς για τον λοαρκασμό μου τζιαμέ.

Άλλο το Amazon, το Asos, τζαι διάφορα άλλα που θέλουν δικούς τους κωδικούς. Ότι κάμεις στο ίντερνετ πλέον θέλει κωδικό. Εν να γοράσεις ρούχα? Αεροπορικό εισητήριο? Βιβλία? Σιντί? Εν να μιλήσεις με φίλους στο Σκάιπ? Κωδικούς τζαί βίρρα κωδικούς.

Ούλλα γίνουνται με απόλυτη μυστικότητα, με έλλειψη εμπιστοσύνης. Με απώτερο σκοπό την ασφάλεια, την αποφυγή βιασμού των προσωπικών σου στοιχείων που άλλους.

Τζαί νιώθω ότι τούτη η κωδικολαγνεία, άρκεψε να χαραχτηρίζει τζαί την προσωπική μας ζωή. Ότι εν να γίνει πρέπει να γίνεται μυστικά, ασφαλή. Αρέσκει σου κάποιος. Μαθαίνεις που τρίτους το όνομα του. Κατασκοπέφεκεις τον/την που το facebook, θωρείς τες παρέες του/ της, που εταξιδέψαν το καλοτζαίρι, πόσα αδέρφκια έσσιει, ήντα σειρές θωρούν στην τηλεόραση, ίντα φράσεις εν οι αγαπημένες τους κλπ. Ούλλα τούτα που μιαν ασφαλή απόσταση, ενώ ο άλλος αγνοεί την ίδια την ύπαρξη σου.

Όταν εν να γνωρίσεις ένα καινούριo άτομο, καρτεράς να ακούσεις τες μαγικές λέξεις που γυρέφκεις. Τον κωδικό που εν να σε κάμει να πιστέψεις ότι ο άθρωπως τζίνος αξίζει το χρόνο σου. Υπάρχει τόσος πολύς κόσμος τζαί τόσος λλίος χρόνος που οι καινούριοι αθρώποι θεωρούνται αναλώσιμοι. Μια λάθος πρώτη κουβέντα τζαί προχωράς σε κάτι άλλο. Μια λάθος κίνηση τζαί ο λοαρκασμός σου κλειδώνεται για τζίνο το άτομο. Γιατί να ασχοληθείς παραπάνω? Υπάρχουν τόσοι τζαί τόσοι άλλοι.

Τζαί έτσι καταλήγουμε να δημιουργούμε κωδικό πας τον κωδικό με αθρώπους άγνωστους - εν τέλει τζαι με γνωστούς, τζαί στο τέλος έχουμε χτίσει γυρώ μας έναν τόιχο αδιαπέραστο που το αθρώπινο ενδιαφέρον. Όποιος πεί τζίνο που εν θέλουμε να ακούσουμε, όποιος κάμει μια κίνηση απαγορευτική μπλοκκάρεται που τη ζωή μας χωρίς πολλά πολλά. Βεβαίως, όπως βλέπουμε εμείς τους άλλους σαν αναλώσιμους, βλέπουν μας τζαί τζίνοι. Αν φορείς τα λάθος ρούχα, καπνίζεις λάθος μάρκα τσιγάρο, οδηγάς υπερβολικά παλίο αυτοκίνητο, αν δεν σου αρέσκει η Λέιτι Γκάγκα τζαί αν γουστάρεις να μιλάς για τέχνη τζαί πολιτίσμό αντί για την τηλεόραση, εν σαν να βάλλεις τον λάθος κωδικό. Εν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία.

Ακόμα τζαί στον κόσμο των μπλόγκερς, θωρούμε ένα μπλογκ για πρώτη φορά. Θωρείς την εξωτερική εμφάνιση τζαί θκεβάζεις το πιο πρόσφατο μπλογκ. Πριν καλά καλά φτάσεις στο τέλος, έσσιεις αποφασίσει, με εξαιρέσεις φυσικά, αν θα συνεχίσεις να το θκεβάζεις. Αν όι εν σε πολλοκόφτει. Έν σκέφτεσαι τον άθρωπο πίσω που το μπλόγκ, ούτε τα συναισθήματα πίσω που τα λόγια. Είμαστε ούλλοι αναλώσιμοι. Υπάρχουν πάνω που 500 κυπριακά μπλογκς τζαί ο χρόνος σου εν υπερβολικά λλίος για να ασχολείσαι με τον καθένα για πάνω που 2 λεπτά.
Σε μερικά μπλογκς, κυρίως πολιτικού περιεχομένου, θωρείς αθρώπους που με τα σχόλια τους πληγώνουν, τυφλώνουνται που την ελευθερία λόγου, που την απουσία προσώπου απέναντι, είτε εν το πρόσωπο του συνομιλητή τους είτε το δικό τους την ώρα που ξιτιμάζουν την μάνα τζαί τα κοπελλούθκια σου. Είμαστε ούλλοι αναλώσιμοι. Τί το κακό ανάμεσα στους 500 μπλόγκερς, ο ένας να σε αντιπαθεί? Τζαι για τζίνον αναλώσιμος είσαι.
Τζαι οι κωδικοί να πολλινίσκουν, να γίνουνται πιο περίπλοκοι, πιο περίτεχνοι.
Μια μέρα ξυπνάς τζαί εν βρίσκεις ούτε εσύ ο ίδιος τους κωδικούς που έβαλες. Μεινίσκεις κλειδωμένος έξω που τη ζωή σου τζαί όσες προσπάθειες τζαί να κάμεις για να έβρεις τους κωδικούς, εν τα καταφέρνεις.
Η μόνη λύση φαίνεται τζαί η πιο παράλογη. Να ξεκινήσεις μια νέα ζωή χωρίς κωδικούς. Να μιλάς σε ούλλους ώσπου να έβρεις κάτι κοινό. Τζιαμέ που θέλεις ασυναίσθητα να σιωπήσουν γιατί νομίζεις λαλούν πελλάρες, τζιαμέ να προσπαθείς πραπάνω. Να περάσεις πολλήν ώρα με έναν άγνωστο ώσπου να σταματήσει να εν άγνωστος. Να έχουν ούλλοι πρόσβαση στη ζωή σου αλλά με σεβασμό. Ούτε η Google εν τα ανέχεται ούλλα. Την ασφάλεια να την βρίσκεις στους αθρώπους που αγαπάς τζαί όι σε σχέσεις που χρειάζουνται αποδικωποίηση. Να μεν απομυθοποιάς τους άλλους για μια λάθος κουβέντα τζαί να μεν ανέχεσαι την δική σου απομυθοποίηση για κανένα λόγο. Τζαί φυσικά να θυμάσαι πως κανένας μα κανένας ενεν αναλώσιμος. Ένας άθρωπος να υπάρχει που σε αγαπά, σημαίνει πως εν είσαι αναλώσιμος. Ούλλοι είμαστε ξεχωριστοί. Είμαστε πολλοί, αλλά τζαί ο χρόνος εννεν λλίος. Κόψε λλίη που την ώρα που θωρείς τηλεόραση, που την ώρα που πνίεις τον πόνο μπροστά που το ψυγείο, που στέκεσαι μπροστά που τον καθρέφτη τζαι παρακαλάς τον να σου πεί ότι η τζιλλιά που κρέμμεται εν να γίνει κοιλιακοί τζαί ότι να βυζιά σου εν να μιαλίνουν τζαί εν να ανεβούν, ότι το πράμα σου εν να μακρύνει τζαί οτι οι άσπρες τρίχες εν να εξαφανιστούν τζαί εν να παραξενευτείς που το πόσος χρόνος μεινίσκει για να αφιερώσεις στους άλλους. Όταν πεθάνουμε έννεν η τηλεόραση, ούτε ο καθρέφτης που εν να κλάψει για μας. Εν οι αθρώποι που μας αγαπούν. Τζαι αγαπούν μας γιατί ξέρουν πως όσον αφορά το άτομο τους, εν χρειάζεται κανένας κωδικός για να προσφέρουν τζαί να δεχτούν την αγάπη.
Η κωδικοποίηση περιλαμβάνει την ποίηση, την δημιουργία. Ας μεν γίνει λόγος για να καταστρέφουμε σχέσεις.

Ανθρωπότητα gone bad

Σαν γνήσιος γιουτιουμπίστας έχω ακκάουντ, μπαίνω καθημερινά, αφήνω κόμμεντς, κάμνω λάικ και ντισλάικ σε βίντεος, βλέπω αγαπημένα τραγούδια κλπ.

Υπάρχει κάτι που με ενοχλούσε πάντα όμως. Πάνω δεξιά έσσιει πάντα κάποιο featured video, που συνήθως εν κάποια ραντομιά κάποιου χρήστη, που εντύθηκε γιγάντια πουρνέλλα ή κάποιος που εβάφτηκε λέιντι κάκα τζιαί λαλεί ασυναρτησίες. Για να είμαι ειλικρηνής, σπάνια θορώ έτσι βίντεο αλλά το περιεχόμενο καταλάβεται που την πρώτη εικόνα. Πιστέφκω στην ελευθερία λόγου τζιαί σσιέρουμαι που ο καθένας έσσιει το δικαίωμα να ανεβάζει τα δικά του πράματα. Ο λόγος τούτου του ποστ, εν πως θέλω να ρωτήσω πως τα εκαταφέραμε, αθρώποι ταλαντούχοι, έξυπνοι, ορεξάτοι, με φαντασία, να σπαταλούν το ταλέντο τζιαί την ενέργεια τους, υποδυόμενοι γιγάντιες μπανάνες που σχολιάζουν την επικαιρότητα, ή δημιουργόντας 2 πορτοκάλια που τσακώνουνται μεταξύ τους. Στο όνομα πιας ελευθερίας του λόγου, δίνεται στον κόσμο το δικαίωμα να ανεβάζει βιντεάκια στο γιούτιουμπ, αλλά αντί να του επιδείξουν τη δύναμη του να πληροφορηθεί τζιαί να πληροφορήσει, να επιηρεάσει, να πει τη γνώμη του τρανταχτά, με φωνή τζιαί πρόσωπο, αφήνουν τον να σπαταλιέται μπροστά στη κάμερα του, κάμνοντας πράματα γελοία, με τα οποία λλίοι γελούν αλλά πολλοί περιγελούν, όμως θωρούν τα πάλε για να περνά η ώρα.

Πραγματικά ξαφνιάζει με όταν βλέπω τη δίψα στα πρόσωπα φίλων τζιαί γνωστών να δούν, που περιέργεια, πως κάμνει η λέτι κάκα τα μάθκια της να φαίνουνται όπως της κουκουβάγιας, αλλά εν σκέφτουνται πως το γιούτσιουμπ έσσιει πολλά πιο ουσιαστικά πράματα να προσφέρει.
Έν θέλω να το παίξω διανοούμενος επειδή εν είμαι. Έν λαλώ να σταματήσουμε να θωρούμε τραούθκια τζιαί να αρκέψουμε τα ντοκιμαντέρ. Η γνώση για την οποία μιλώ εν πιο ουσιαστική. Μιλώ για του είδους της διασκέδασης, μέσω γιουτσιούμπ, που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Που σε κάμνει να στείλεις την σελίδα σε κάποιο φίλο για να την δεί οπωσδήποτε. Όι για τη διασκέδαση που εν να σου χαρήσει ένα μειδίασμα αλλά μετά που λλίο εν να ξεχάσεις την ύπαρξη του. Ούτε για τζίνει που εμπαίζει τη νοημοσύνη μας τζιαί κατακρεουργεί τα εγκεφαλικά μας κύτταρα με την μαεστρία του Χάννιμπαλ.
Τί επήε τόσο τραγικά λάθος στην ανατροφή μας, σε ποιό σημείο της ανθρωπότητας επιάσαμεν το λάθος στρήψιμο, τζιαί αρκέψαμε να σπαταλούμε τον πολύτιμο χρόνο μας στη γη μπροστά σε μιαν οθόνη, θωρώντας βιντεάκια, ουσιαστικά μιας χρήσης? Ο Κίππλινγκ είπε στο ποίημα του Άν, πως όταν καταφέρεις να διάς αξία τζιαί στα 60 δεφτερόλεπτα του λεπτού, είσαι άξιος.
Πότε έγινε το μοιραίο λάθος τζιαί εξεχάσαμε τη σημασία του κάθε λεπτού?

Προσωπικά νιώθω εξαιρετικά έντονα τούτο το πράμα. Εν μπορώ εν γνώση μου να δώ κάτι που εν να με κάμει να νιώσω ότι σπαταλώ το χρόνο μου. Τζιαί αν τζιαί θυμώνω αρχικά με τζίνους που ποστάρουν τα βιντέακια, που πιστέφκουν ότι είμαι τόσο μαμημένα αθκιασερός που εν να κάτσω να δω τη σάτιρα (σε γιγαντιαία εισαγωγικά) τους, μετά θυμώνω με τζίνους που μας εφέραν στο σημείο α)να νιώθουμε ότι αξίζει να σπαταλουμε τα λεπτά εώς και τις ώρες εώς και τες ζωές μας μπροστά στην οθόνη να παλακιζούμαστε με τες παλακίες τους τζιαί β)να νιώθουμε την ανάγκη να παράγουμαι τες δικές μας παλακίες, όσο πιο παλακισμένες τόσο πιο πολλά βιούς.

Η δημιουργηκότητα εν κάτι το πολλά σπουδαίο. Σκεφτήτε πότε έγινε κάτι που τζιαι σας εδιασκέδασε χωρίς να σας κουράσει, αλλά επίσης εκαμεν σας να σηκωστεί η τρίχα σας. Να νιώσετε ότι για μια στιγμή κάτι έλαμψε μέσα σας. Μια ελπίδα, ένα φως ακαταμάχητο. Κάτι που εδημιουργήθηκε τόσο μαεστρικά που ήταν αδύνατο να το αγνοήσετε. Συνάμα να σας έσσιει διαδκεδάσει πραγματικά τζιαί να νιώθετε ότι τζίνει η ώρα ήταν γουέλ σπέντ. Γιατί να μεν εν ούλλη η διασκέδαση έτσι? Ανθρώποι με μεράκι τζιαί ταλέντο υπάρχουν. Τί επήε λάθος τζιαί προτιμούν να υποτιμούν τους εαυτούς τους τζιαί εμάς, τζιαι παράγουν ανούσια, ανάλατα βιτεάκια, που χτυπούν σσιλιάες χρήστες?

Τζιαί ίσως πιο σημαντικά, ως πότε εν να ποδοπατούμε την έμφυτη ανάγκη του αθρώπου για δημιουργία, στο βωμό της ευκολίας τζιαί του-να-περάσει-η-ώρα-τζιαί-είμαι-πτώμα-που-την-δουλειά? Πότε έχασεν την ανάγκη ο άθρωπος μέσα που την καθημερινή διαδκέδαση, να μαθαίνει κάτι? Όι γνώσεις του βιβλίου-εγκυκλοπαιδικές, αλλά κάτι... Πώς να αγαπά ή πως να γελά με την καρκιάν του. Πως να διακωμωδεί τζίαί πως να σατιρίζει τα κακώς κείμενα γυρών του. Πως να περνά ωραία αλλά να μεν μαννέφκει στη διαδικασία.

Εν τέλει, επεθύμησα να γελάσω, αλλά να κάτσω να σκεφτώ τζιόλας. Να κλάψω μπροστά στη θέα κάποιου πραμάτου, όι που πίκρα, αλλά που συγκίνηση, να σηκωθεί η τρίχα μου που τό πόσο ασύλληπτα έντονη τζιαί άμεση εν η τέχνη,τζιαί να νιώσω το αίμα να τζίλά μέσα μου τζιαί να παίζουν τύμπανα μέσα μου που μου φωνάζουν ΞΥΠΝΑ ΡΕ. ΕΝ ΕΦΤΥΣΑΝ ΓΙΕΜΑ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΆ'Ι'ΣΣΙΕΦΚΕΙΣ ΤΟ ΑΘΡΩΠΙΝΟ ΣΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟ. ΔΗΜΙΟΥΡΓΑ ΜΕ ΠΑΘΟΣ, ΔΙΧΩΣ ΚΑΝΟΝΕΣ, ΜΕ ΑΛΗΘΚΕΙΑΝ ΩΜΗ ΠΟΥ ΠΕΡΝΕΙ ΚΚΕΛΛΕΕΣ ΤΖΙΑΙ ΔΕΙΞΕ ΠΟΣΟ ΣΕΒΕΣΑΙ ΤΟΝ ΣΥΝΑΘΡΩΠΟ ΣΟΥ ΤΖΙΑΙ ΠΟΣΟ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΖΕΙΣ ΤΖΙΑΙ ΣΥ ΠΑΣ' ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ, ΜΠΡΑΒΟ ΠΟΥ ΕΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΕΙΣ ΤΗ ΜΑΓΕΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΑΛΦΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟ.