Το πουλλί μου

Έσσιει κάτι στιγμές που σταματούν να με κόφτουν τα πράματα που ασχολούμαι καθημερινά. Που μπαίνω σε ένα άλλο mode. Που εν θέλω να μιλώ για ουδέτερα πράματα που στην ουσία εν με αγγίζουν αλλά για το πως νιώθω, για τη ζωή. Αυθόρμητα όμως. Χωρίς ηλίθιες εισηγήσεις του τύπου: 'Ατε αρκέψετε καμιά φιλοσοφικήν συζήτηση που στην ηλικία μου εν κάπως συνήθες.

Σαμπώς τζιαί έν έναν κουμπί που το πατάς. Σαμπώς τζιαί οι πιο βαθκιές ανησυχίες μας εν τόσο εύκολο να προσεγγιστούν όπως οποιοδήποτε θέμα. Εν έτσι στιγμές, τελοσπάντων, που σκέφτουμε πιο εν το δικό μου γαλάζιο πουλλί. Να εξηγηθώ. Ο Καζαντζάκης είπε πως κάθε λαός που ανέδειξε πολιτισμό έχει το γαλάζιο πουλί του. Η Ελλάδα την ομορφιά, η Ρώμη το Κράτος, οι Ινδοί τη Νιρβάνα, οι Εβραίοι το Θεό. Τωρά ενηξέρω γιατί πουλλί τζιαί γιατί γαλάζιο αλλά ο ποιητής σίουρα είσσιε τους λόγους του τζιαί εγώ αποδέχουμαι τους γιατί επιτρέπουν μου να γράψω έτσι τίτλο στο ποστ τούτο.

Κατ' επέκτασην σκέφτουμαι πως το γάλάζιο πουλλί μπορεί να εν πιο ατομικό. Πως κάθε άθρωπος έσσιει το δικόν του. Για παράδειγμα ένος φίλου μπορώ να πώ με σχετική σιουρκά πως εν η πολυμάθεια. Έσσιει μιαν αξιοζήλευτη πείνα για γνώσεις. Πραχτικές τζιαί θεωρητικές. Άλλου, το πουλλί του ένι να μοιράζεται αγάπη τζιαί να θωρεί πως τούτη η αγάπη εξαργυρώνεται με χαμόγελα, ευγνωμοσύνη κλπ. Καλά των άλλων.. Το δικό μου? Περηφανέφκουμε πως έχω αυτογνωσία τζιαί πως ζω ευσυνείδητα, αλλά ενιξέρω πιον εν το γαλάζιο πουλλί μου. Τόσο λλίο ξέρω τον εαυτό μου τελικά? Ή ίσως εν πιο εύκολο να πουν οι άλλοι για μένα? Μπορώ να φανταστώ ένα περίπου τι πουλλί έχω(ακόμα μιλώ για το ίδιο θέμα μεν συγχυζούμαστε), αλλά τελικά μπορεί να ξέρω τί έννεν το πουλλί μου παρά τι ένι. Νομίζω έτσι ένι. Ξέρω πως το γαλάζιο πουλλί μου έννεν το χρήμα. Έννεν η επιτυχία εις βάρος των άλλων. Έννεν η διεκδήκηση. Έννεν η περιπέτεια. Έννεν η δόξα αν τζιαί η αναγνώριση εν κάτι που συμπαθώ. Έννεν, έννεν, έννεν. Τί ένι? Μπορεί ποττέ να μεν μάθω. Μπορεί μια αναζήτηση σαν τούτη να εν ανώφελη (τούτο υποψιάζουμαι). Μπορεί το γνώθει σ' εαυτόν να μεν μπορεί να περιοριστεί τόσο πολλά, τόσο τέλεια τζιαί ιδανικά. Μπορεί όμως αν υπάρχει να βρείς το μυστικό του τί καθορίζει τες αποφάσεις σου στη ζωή, που οδηγεί ο δρόμος που αναπόφευκτα ακολουθείς. Ας πούμε αν το πουλλί μου εν ο αλτρουισμός, εν θα εν ανάγκη να σπαταλήσω ενέργεια, χρόνο κλπ σε κάτι που με απομακρύνει που το πουλλί μου. Έν να αφοσιωθώ σε τζίνο. Ίσως να βοηθά να προσπαθήσω να το βρώ. Ίσως να μεν εν ένα αλλά πολλά πράματα που αλληλοεπιδρούν. Έν θα ήταν καλά να ήξερα πιο εν το δυνατό μου χαρτί?

Αν βασιστούμε στον Καζαντζάκη που εν δημιουργός της ιδέας, τότε το γαλάζιο πουλλί εν σίουρα σημαντικό. Τόσο όσο το κράτος για τους Ρωμαίους ή η ομορφιά για τους αρχαίους μας. Το να περιορίσεις τον εαυτό σου όμως σε ένα γαλάζιο πουλλί, όσο ρομαντικό τζιαί εξαίρετον ακούετε, ίσως να μεν εν βοηθητικό. Η ιστορία απέδειξε ότι όσο τζιαί να έλαμψαν οι πολιτισμοί που ανέφερε ο Καζαντζάκης, σε κάποιο βαθμό επεριοριστήκαν που τούτο. Καλή η ομορφιά, αλλά αρκετή? Μπα. Καλό το κράτος η οργάνωση, αλλά αρκετή? Η Νιρβάνα σίουρα ιδανική. Αλλά εφικτή? Αν ναι, και μετά? Ο Θεός καλός αλλά σε έναν κόσμο που οι αθρώποι μαθαίνουν να αμφισβητούν, θέλουν εφικτές απαντήσεις στα ερωτήματα τους, βομβαρδίζουνται που την επιστήμη(καλώς ή κακώς), που προσπαθεί να σκοτώσει την τελευταία πιθαμή ελπίδας, πίστης σε κάτι μεγάλο, κάτι σπουδαίο, κάτι αναίμακτο, κάτι χωρίς DNA τζιαί λογική εξήγηση, πόσο παναθρώπινο ένι?

Τελικά πιστέφκω πως πρέπει να το δώ διαφορετικά. Οι πολιτισμοί ακολουθούν ένα δρόμο που πιστέφκουν εν ο ιδανικός για τζίνους. Που εν να τους οδηγήσει στην επιτυχία, την ευτυχία, την ολοκλήρωση, την ασφάλεια, την ισχύ. Όταν είδη αναπτυχθεί ο πολιτισμός, μπορείς να πείς.. Α! Το γαλάζιο πουλλί του εν η ομορφιά. Αν το ξέρεις που πριν εν χρήσιμο? Αλλάσσει κάτι? Αλλάσσει ο δρόμος. Νομίζω όι. Γι' αυτό τζιαί εμείς πρέπει να ακολουθούμε το δρόμο που εχαράκτηκε ειδικά για μας. Εν αναπόφευκτο να ακολουθήσουμε τον μοιραίο μας δρόμο ότι τζιαί να γίνει. Γιατί το γαλάζιο πουλλί μας εν ελεύθερο. Μπορεί να εμφανιστεί στιγμιαία σαν σε όνειρο πριν εξαφανιστεί στην σκοτεινιασούρα. Το πουλλί μας εν ελεύθερο γιατί εν του έχουμε ινία. Γιατί εμείς το πλάθουμε όπως εμείς πλάθουμε τους εαυτούς μας λόγω της εύπλαστης φύσης μας. Το ότι εν δύσκολο έν σημαίνει εν ακατόρθωτο. Σημαίνει ότι το πουλλί μας έσσιει μπρίο, έσσιει κότσια, αξία, αρχ..ια τζιαί πως για να το κουμαντάρις απαιτείται να τα έσσιεις τούτα τζιαί εσύ

Greek Idol Vs. Greek Idol σημιώσατε ένα

Μετά την φαρσοκωμωδία του Γκρίκ Άιντολ, τζιαί μετά που τον ομολογουμένως κακό τελικό, 2 πράματα μου εμείναν.

1. Οι Καλαμαράες αρέσκουνται στες υπερβολές τύπου: Είσαι ότι πιο φρέσκο υπάρχει στο χώρο, Τολμώ να πώ το τραγούδησες καλύτερα απο το ορίτζιναλ, Ήταν η καλύτερη εμφάνιση σε λάιβ όλων των εποχών, Για να σε ξεπεράσει η τάδε πρέπει να ξεπεράσει το σύμπαν. Αν σε άκουε ο τάδε νεκρός καλλιτέχνης θα δάκρυζε, Είσαι η νέα τάδε(ενώ η τάδε εν ακόμα ζωντανή).

2. Η ειρωνεία, του πως φέτος ήβραν κάτι το υποτιθέμενα σπουδαιότατο που τραουδά καλλίτερα που τη Βίσση ή ξέρω γω, που όμως του χρόνου εν να αντικατασταθεί που κάποιον άλλον (πιθανώς Κυπραίο), που εν να έχει τραγουδήσει καλλύττερα που οποιονδήποτε σε λάιβ τάλεντ σσιόου οπουδήποτε στον κόσμο, που εν να εν ο νέος τάδε κουλλουππού.

Τζιαί μετά διώ πας την Ελληνίδα Μόνικα, το νεξτ μπίγκ θίνγκ, που πολλοί αγαπούν να μισούν γιατί τολμά να κάμει κάτι καινούριο τζιαί άλλοι αγαπούν την επειδή το κάμνει ακριβώς τούτο. Που κανένας εν της είπε ότι εν η νέα τάδε, ούτε ότι ετραούδησε κάτι καλλίτερα που το ορίτζιναλ, ούτε ότι εν αξεπέραστη. Ακόμα τζιαί όταν μερικά δήθεν ολτέρνατιβ περιοδικά εβιαστήκαν να την χαρακτηρήσουν τον νέο Χατζηδάκη, ούτε αποκρίθηκε ούτε εζήτησε την βοήθεια του κοινού, ούτε έδειξε το βρατζίν της.Τζιαί χαμογελώ.

Καλέ μου άδοξε ήρωα

Καλέ μου άδοξε ήρωα Τίμη Παρίση-μη σώσω να τον δώ σε φασσιον σσιόου-. Τί έπαθες γιέ μου?

Καταρχάς μια προειδοποίηση. Για να κάψετε όσο πιο λλία εγκεφαλικά κύτταρα γίνεται δέτε το βίντεο που το 6'30" τζιαί μετά αφού τζιαμέ εν το ζουμί. Τούτο εγώ είχα την τιμή να το δώ απο τις ειδήσεις σε παρακαλώ του Σταρ (φυσικά).Με κάποιο δραματικό σίουρα χεντλάιν που μου διαφεύγει, κάτι του τύπου ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΖΑΜΑΝΦΟΥ, Ο ΠΑΡΙΣΗΣ ΔΙΩΧΝΕΙ ΤΗ ΜΑΝΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΛΩΤΣΙΕΣ!!!!!!! ΤΙ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ Η ΕΛΕΝΗ ΛΟΥΚΑ. Απ'ότι μπορώ να φανταστώ δηλαδή.

Ο λόγος τούτου του ποστ με το ανορθόδοξο βίντεο εν ο εξής. Θέλω να ρωτήσω και κατα συνέπεια να μάθω ως πότε καλέ μου άνθρωπε(α λα Βέγκος)πρέπει άδοξες τηλεπερσόνες, να εκμεταλλέφκουνται ένα τόσο ικανό τζιαί χρήσιμο, ιδανικά, μέσο για τα προσωπικά τους 5λεπτά δόξας που σφετερίζουνται με το ζόρι. Τζιαί ως πότε εν να τους δίνεται το βήμα που τα κανάλια τζιαί που συγκεκριμένες εκπομπές για να φκέννουν στο γυαλλί?

Μεν με παρεξηγήσετε. Όσο χρήσιμες θεωρώ εκπομπές τύπου Πρωταγωνιστές ή Το κουτί της Πανδώρας, άλλο τόσο χρήσιμες θεωρώ τες ψυχαγωγικές εκπομπές. Η διασκέδαση, το γέλιο, η χαρά, η λύπη, το δράμα εν μέσα στη ζωή μας τζιαί ο άθρωπος εζητούσε την δραματικοποίηση τζιαί τη διακωμωδία της ζωής του εξ ανέκαθεν. Με το θέατρο, τα τραούθκια, την ποίηση, ειδικά τη λυρική πιο παλιά, επροσπαθούσε να βάλει αλατοπίπερο στη δύσκολη, ρεαλιστική ζωή με τα συνηθισμένα βάσανα. Η σημερινή τηλεόραση κάμνει πολλά καλά τούτη τη δουλειά. Καλύτερα που κάθε άλλη εποχή. Προσωπικά ο συνδυασμός σοβαρού τζιαί σάτιρας, στυλ Λαζόπουλος, εν ιδανικός, γιατί ο κόσμος πληροφορείται, ανοίει το μμάτο του τζιαί ταυτόχρονα γελά, σσιέρετε τζιαί εν βαρκέται.

Το σημερινό infotainment εν μια προσπάθεια, πιστέφκω, να μεν χάσει το ενδιαφέρον του ο κόσμος ενω του λαλείς τα απαραίτητα σοβαρά θέματα. Πολλοί το επαρεξηγήσαν στην τηλεόραση, αλλά κανένας όσο το Σταρ, τζιαί με τόσες δραματικές συνέπειες. Εν θα μπώ πολλά βαθκειά στο θέμα όμως. Ο καθένας βάλλει τη λογική του τζιαί τραβά την προσωπική του γραμμή ως τζιαμέ που αντέχει η κράση του. Τζιαί για να αλαφρύνω τούτο το ποστ (στην΄απίθανη περίπτωση που εν το έκαμε το βίντεο στην αρχή), είπα να γράψω τη συνηθισμένη συνταγή που φαίνεται ν' ακολουθούν στην ζωή πολλοί για να αναδυθούν στην τηλεοπτική επιφάνεια που την αφάνεια που τόσο τους ενοχλεί. Για χάρην ευκολίας, χωρίζω τους μα'ι'τανούς σε πλατύφυλλους(αποδεχτά όμορφους) και σγουρούς (αποδεχτά συνηθισμένοι).

Πλατύφυλλοι/ες: Περσόνες τύπου Τζούλια Αλεξανδράτου. Όμορφοι, χαζοί, εν να εκμεταλλευτούν, κάποιαν ευκαιρία που εν να τους δωθεί για να φκούν εις τα κανάλια να σχολιάσουν, προτιμότερο καυστικά το τί έγινε. Τέθκοια ευκαιρία μπορεί να εν ξαφνική αποχώρηση που ριάλιτι, σκάνδαλο για ροζ υπηρεσίες, φήμες πέρι άδικης παραγκώνισης σε διαγωνισμό ομορφιάς κλπ. Που τζιαμέ τζιαί μετά ξεκινά το σήκωμα του σταυρού της διασημότητας. Πάντα στο ίδιο κανάλι, αλλά σε διαφορετικές εκπομπές. Αποκορύφωμα καριέρας, να πει ο Λιάτσος στες ειδήσεις του Στάρ: Σοκ προκάλεσε με τις δηλώσεις της η Πλατύφυλλη προκαλόντας αντιδράσεις.

Σγουροί/ές: Περσόνες τύπου Χρίστος απο Γκρικ Αιντολ, Ψωμιάδης, Τίμης Παρίσης, κακή ώρα. Όμορφους εν τους λαλείς όσο τζιαί να εν το beauty in the eye of the beholder. Γίνονται γνωστή με το ζόρι, μέσα που καυγάδες, μέσα που την εκπομπή της Αννίτας Πάνια, ή μέσω αυτοπροβολής, κηρύσσωντας τον εαυτό τους, Ελληνίδα σταρ, Εθνικό σταρ, Εθνική φωνή της Ελλάδας, αγνό λαικό παιδί, συγκενής κάποιου νεκρού σταρ εξωτερικού. Αποκορύφωμα καριέρας: Απόπειρα αυτοκτονίας, μαλλιοτράβηγμα σε ζωντανή εκπομπή, κλείσιμο σε φυλακή, πλαστική εγχείρηση, κλείσιμο σε ψυχιατρική κλινική, ροζ βίντεο. Οτιδήποτε φτάνει να σε πιάει στο στόμα του ο κόσμος τζιαί να σου κάμει αφιέρωμα το Φώτης και Μαρία Λάιβ.

Το πόιντ τού ποστ(ναι υπάρχει), εν ότι είμαστε αθρώποι που επεράσαμε σσίλια βάσανα για να έρτουμε να σταθούμε δαμέ που είμαστε. Οι πιο πολλοί ζούμεν τίμια, φτύνουμεν αίμα, ανεχούμαστε πράματα τζιαί καταπίνουμε ούλλα τα φαρμάτζια που μας ποτίζουν. Πονούμε, αλλά συνεχίζουμε να γελούμε τζιαί να αγαπούμε. Πειράζουν μας αλλά εν σσίφκουμε την κκελλέ. Γράφουμε μπλογκς, ή φωνάζουμε, αντιδρούμε, τζιαί παλέφκουμε. Θωρούμε ειδήσεις τζιαί πονούμε τον τόπο μας, αλλά γελούμε μετά με την Αίγια τζιαί ξέρουμε πως ούλλα εν να παν καλά. Πως εν να γεράσουμε ευτυχισμένοι, τίμιοι τζιαί αθρώποι δυνατοί, με την κκελλέ ψηλά, τζιαί το μέτωπο μας καθαρό. Αιματωμένο μπορεί αλλά καθαρό σίουρα. Αξίζουμεν εμείς να μας συμπεριφέρεται το Στάρ τζιαί το κάθε Σταρ με τούντην αναίδεια? Με τούντην έλλειψη σεβασμού. Αξίζουμεν να μας υποτιμούν? Να μας μαννέφκουν τζιαί να μας κλείουν τα μμάθκια? Να βασίζουν την επιτυχία τους στες ράσσιες μας? Να μπορούν να μας ανηψώσουν, να μας δώκουν δύναμη, θάρρος, γνώσεις, γέλιο αγνό τζιαί κλάμα αγνότερο, κλάμα εξ ουρανού, να μπορούν να μας κάμουν να δούμε δίπλα μας τον παππού τζιαί τη γιαγιά μας , τη μάνα μας, την αρφή μας τζιαί να πούμε δόξα σει που εν δίπλα μου, δόξα σει που ζώ τζιαί που αναπνέω, που πονώ τζιαί που αγαπώ, τζιαί αντί τούτου να μας δείχνουν μαλακίες τζίαί να μας ναρκώνουν με τα κόμπλεξ τζιαί τες ελαφρότητες τους? Καλέ μου άδοξε ήρωα, είσαι εσύ αναγνώστη μου, που στα σσιέρκα σου κρατάς τη ζωή τζιαί όι το τηλεκοντρόλ, που ξυπνάς τζιαί ζεις τίμια, που τα λεφτά που βαστάς έγίναν με τον ιδρώτα τζιαί τον κόπο σου, με την επιμονή τζιαί την γαιδουρίσια την υπομονή σου, που εν καρτεράς την τηλεόραση να σου πει ποιος είπε, ούτε το μπράβο των βαρβάρων για να συνεχίσεις στον δρόμο σου.

Ο Καζατζάκης στα δημοτικά σχολεία

Να ξεκαθαρίσω. Όι ο πραγματικός Καζαντζάκης, γιατί όπως ξέρετε εν νεκρός άρα εν να ήταν απλά φοητσιάρικο. Εννοώ το έργον του. Για κάποιο λόγο έκαμε μου τεράστια θετική εντύπωση. Ίσως επειδή θκεβάζοντας για πρώτη φορά την εισαγωγή του 'Ταξιδεύοντας' στην Αγγλία επήρα ένα μικρό δείγμα του μεγαλείου του αθρώπου τούτου. Μια εισαγωγή που σε αιχμαλωτίζει που τες πρώτες λέξεις:

"Θες δε θες, αντικρύζοντας χοχλακιστά, ακαταστάλαχτα ακόμα πάθη, θα φανερώσεις τη γνώμη σου, και η γνώμη σου αυτή, όποια και να' ναι, θα εξαγριώσει τους αντιθέτους. Κι αν προσπαθήσεις, δημιουργώντας με αφιλοκέρδεια και μόχτο, μεγάλη απόσταση καιρού και τόπου να δεις και να κρίνεις, τότε πια θα σου ριχτούν μανιασμένα και τα δύο αντίμαχα στρατόπεδα.........

.........Η Δυσκολία στάθηκε πάντα στη ζωή ο μέγας ερεθισμός που ξυπνάει και κεντρίζει όλες μας τις ορμές, καλές και κακές, για να πηδήξουμε το εμπόδιο που υψώθηκε ξαφνικά μπροστά μας κι έτσι, επιστρατεύοντας όλες μας τις δυνάμες, που αλλιώς θα ύπνωναν ή θα ενεργούσαν σκόρπια κι ανόρεχτα, φτάνουμε κάποτε πολύ μακρύτερα απ΄ότι ελπίζαμε. Γιατί οι επιστρατευόμενες δυνάμες δεν είναι μοναχα δικές μας, ατομικές, μήτε μονάχα ανθρώπινες. Στη φόρα τούτη που παίρνουμε για να πηδήξουμε, ξαμολύνουνται μέσα μας τρισυπόστατες δυνάμες: ατομικές, πανανθρώπινες, προανθρώπινες. Στη στιγμή που συσπειρώνεται ο άνθρωπος σαν ελατήριο για να επιχειρήση το πήδημα, ολάκερη, μέσα μας, η ζωή του πλανήτη παίρνει φόρα...."

Το μεγαλείο το οποίο προανέφερε εν έντονο σε ούλλο του το έργο τζιαι στη ζωήν του ολόκληρη. Ένας άθρωπος που περιγράφει με ειλικρίνεια , τραγικότητα, ρεαλισμό, χωρίς φανφάρες τζιαί με μια διαχρονικότητα ανατρισσιαστική τες σκέψεις του τζιαί που διά την εντύπωση ενός γενναίου αντι-ήρωα που προτιμά να γυρίσει το μάγουλο παρά να γεμώσει με αίμα τα χέρια που το εδωθήκαν για να αγκαλιάζει τζιαί όι για να σκοτώνει.

Τούτος ο σπουδαίος άνθρωπος θα γίνει κομμάτι νέων παιθκιών σε 4 σχολεία στην Ελλάδα που τόσο Δημοτικό ακόμα. Ανάμεσα στη λογοτεχνία που θα μαθαίνουν, επιλέγηκε ο Ν.Καζαντζάκης τζιαί εν μπορώ παρά να ανακουφιστώ που μερικοί αθρώποι εν να σμιλεφτούν που τα λόγια σπάνιου πλούτου τζιαί ειλικρίνειας του Καζαντζάκη. Ήταν ένας ποιητής, γλύπτης της πσισσίης όπως πλέον εν υπάρχουν. Αγγίζει σε με μια αμεσότητα που όσοι εθκεβάσαν Κοέλο καταλαβένουν, αλλά με μιαν ειλικρίνεια τζιαί ένα ρεαλισμό που διαφεύγει του Κοέλο. Με μιαν απλότητα που εν βρίσκεις πουθενά τζιαί με ένα μήνυμα τρανταχτό σαν τες βουβουζέλες στη Νότια Αφρική.

Εν μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερο δώρο για τα μωρά που εν να έχουν την τύχη να γνωρίσουν το έργο του Καζαντζάκη που τόσο νεαρή ηλικία. Τζιαί ιδιαίτερα σε μιαν εποχή που πασχίζουμε να μαγαρίσουμε τες πσισσιές που εμείναν αθώες με το δηλητήριο που μας εκατέστρεψε τζιαί εμάς.

"Ανθολόγιο με αποσπάσματα από το έργο του μεγάλου Κρητικού δημιουργού, Νίκου Καζαντζάκη, παρουσίασε χθες η Νομάρχης Ηρακλείου, κ. Βαγγελιώ Σχοιναράκη – Ηλιακή στο 6ο Γυμνάσιο Ηρακλείου.Το ανθολόγιο εξέδωσε η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ηρακλείου σε συνεργασία με την Ένωση Φιλολόγων Νομού Ηρακλείου, απευθύνεται σε μαθητές Γυμνασίου και των τελευταίων τάξεων του Δημοτικού Σχολείου και πρόκειται να διανεμηθεί στους μαθητές όλων των σχολείων του Νομού. Η Νομαρχιακή Αρχή Ηρακλείου από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε έχει πραγματοποιήσει πολλαπλές δράσεις για τη διάδοση του έργου του μεγάλου Κρητικού δημιουργού.

Το βιβλίο αυτό έχει παρουσιαστεί σε τέσσερα σχολεία: στα Καλύβια Αττικής, στα Μουδανιά Χαλκιδικής, στο Κολέγιο Αθηνών και στα Εκπαιδευτήρια Γείτονα.Αξιοποιείται σαν παιδαγωγική πρόταση ανάγνωσης και πρώτης προσέγγισης στη ζωή και στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Συνοδεύεται από αποσπάσματα έργων του μεγάλου Κρητικού."

http://www.amis-kazantzaki.gr./

Ούλλα τούτα χαροποιούν με γιατί ελπίζω πως με τούτην την κίνηση εν να δωθεί το μήνυμα πως οι δασκάλοι έχουν ένα αγνότατο μεν, ακατέργαστο δε υλικό στα σσιέρκα τους. Αν δεν τον πλάσουν με τα σωστά υλικά, το αποτέλεσμα εν αποτρόπαιο τζιαί μοιραία άχρηστο τζιαί καταδικασμένο. Με τα σωστά υλικά εν να δημιουργήσουν αθρώπους που εν να ξέρουν να ζουν "όχι μόνο με σεβασμό, παρά και με μια παράνομη, αλλόκοτη αγάπη.". Που εν να ξέρουν "το απλούστατο τούτο: πως όλοι είναι κρυφοί συνεργάτες και μάχονται γιατον ίδιο μεγάλο σκοπό"

Τζιαί ίσως μια μέρα, μετα που πολλά χρόνια, ένα που τζίνα τα μωρά που μαθαίνουν τωρά Καζαντζάκη να κλείσει τα μμάθκια του σε έναν άδολο κρεβάτι τζιαί να σκεφτεί...ΕΙΜΑΙ ΛΕΦΤΕΡΟΣ.

Ολάν, ντε τζιαί σιόρ.

Το λοιπόν, ούλλα εξεκινήσαν μιαν ωραία βραδυά στες Φοικικούες. Ένας φίλος στρατιώτης μισός Εγγλέζος(που τη μερκά της μάνας του) τζιαί μισός Κυπραίος αλλά πιο Εγγλέζος, εμιλούσεν μας για τον στρατό. Τον τελευταίο τζιαιρό΄, ανέπτυξε σαν άμυνα 'εναντίων' των άλλων Κυπραίων που τον αποφεύγουν επειδή εγγλεζοδείχνει τζιαί μιλά σπασμένα μεν καλά δε ελληνικά/κυπριακά την υπερβολικά χωρκάτικη διάλεκτο του τύπου Πάφος τζιαί βάλε.

Μεν παρεξηγήσετε αν έσσιει κάποιον που του αρέσκουν τα κυπριακά είμαι εγώ (ρόδα της οργής οέο) τζιαί εν θα ελαλούσα όι στο να τη μαθαίνουμε τζιαί στα σχολεία. Ο λόγος που γράφω στο μπλόγκ μου τούτη την ιστορία που φαίνεται ότι εν πάει πούποτε εν επειδή τούτος ο φίλος όι μόνο εν σαν την ρώσικη ρουλέτα που τα μιλά (λαλεί της τύχης τζιαί αν του κάτσει τζιαί κολλά τζίνο που εν να πεί καλός, αν όι πέρνει μας τζιαί σηκώνει μας τζιαί γυρέφκουμε να δούμε ίνταν που μας εφάτσσισε), αλλά έχασε τζιαί το πόιντ.

Με τούτο εννοώ ότι το να σύρνεις ένα ολάν σε κάθε δεύτερη λέξη τζιαί να στρεσάρεις το 'ο' ενώ ταυτόχρονα η γλώσσα σου γυρίζει το 'λ' αγγλιστί, τζιαί να σύρνεις τζιαί ένα σιόρ τζιαί ένα ε πάμεντε τζιαχαμέ ρε κοπέλλια('λ' αγγλιστί), εν σε κάμνει πιο κυπραίο που πρίν τζιαί για μένα εν ο λάθος τρόπος να πλασαριστείς σε μια παρέα. Τούτος ο φίλος εν καταλάβει ότι με το να μιλά τα άσυλα κυπριακά εν τόσο κυπραίος όσον εγώ εγγλέζος αν μιλώ τα ππόσς τα εγγλέζικα τύπου βασίλισσα ελισάβετ.

Κυπραίος είσαι άμαν για σένα εν γνώριμη η γεύση του μαχαλλεπιού το καλοτζιαίρι. Κυπραίος είσαι άμαν έφαες πουρέκκια που μόλις τωρά εγίναν. Κυπραίος είσαι άμαν τα κυπριακά σου έν τα εξεσκόνισες λόγω αίγιας φούξιας αλλά επειδή εμιλούσεν σου τα η γιαγιά σου που το χωρκό. Κυπραίος είσαι άμαν έν να επάλεφκες για να υπερασπιστείς το συνδυασμό χαλλούμι-παττίχα. Κυπραίος είσαι άμαν ξέρεις ήνταν που εν ο μισσιαρός τζιαί ειδικά άμαν είδες τζιόλας ένα. Κυπραίος είσαι άμαν ξέρεις τι σημαίνει να τρώεις οφτόν με κρεμμύι. Κυπραίος είσαι άμαν μιλάς έξω που τα δόντια τζιαί είσαι έξω καρκιά ακόμα τζιαί αν παρεξηγήσαι. Κυπραίος είσαι να μπαίνεις σε έναν τόπο τζιαί να νιώθεις σαν το σπίτι σου δίχως καθωσπρεπισμούς αλλά να ξέρεις τζιαί ως που σε πέρνει. Κυπραίος είσαι άμαν έσσιεις τουλάχιστον ένα συγγενή με Αλτσχάιμερ. Κυπραίος είσαι άμαν επίες σε κυπριακό γάμο τζιαί κρυφά άρεσε σου. Κυπραίος είσαι άμαν πονείς τζιαι αγαπάς τούντον τόπο πον καμένος τζίαί εν θωρεί ποττέ δροσιά.

Τούτος ο φίλος ουδέποτε είδεν τη πσισσιή της Κύπρου τζιαί ουδέποτε εσεβάστηκε(πόσο μάλλον να αγαπήσει) την ιδιαιτερότηταν των Κυπραίων. Η αγάπη του για τη Κύπρο ξεκινά τζιαί τελειώνει στη σσιεφταλιά. Έκαμεν την επιλογή να αγαπά την Αγγλία τζιαί εν το εκατάλαβε. Εν καταλάβει την κουλτούρα μας τζιαί οτιδήποτε κυπριακό εν για τζίνον εξωγήινο τζιαί ακατανόητο. Ότι εμείς κρατούμε μέσα μας σαν φυλαχτό τζίνος ποττέ εν το εκαταδέχτηκε.

Πριν τελειώσω με το μπλόγκ να πώ ότι ένεν υπεχρεωμένος κάθε ένας που ο ένας του γονιός εν που αλλού να αγαπά την Κύπρο, αλλά ούτε ότι απαγορεύεται να την αγαπά ή ότι εν καταδικασμένος να μεν καταλάβει ποττέ τι εστί πραγματικά Κύπρος. Έχω φίλους άλλους που εν μισοί εγγλέζοι τζιαί έχουν ταττού την Κύπρο, έχω φίλη μισή Βιετναμέζα που όσα είπα πριν ότι σημαίνουν 'Κυπραιοσύνη' ξέρει τα, αγαπά τα τζιαί κουβαλά τα μέσα της όπως κανένας άλλος.

Τούτος όμως ο φίλος που προσπαθεί να χτίσει μιαν κίβδηλη Κυπριακή ταυτότητα ποττέ εν εκαταδέχτηκε τζίνο που τωρά τόσο απεγνωσμένα ζητά λόγω συμφερόντος.

Αντι-Ποίηση

Τζίινο που μ' αρέσκει με την ποίση εν το πλέιφουλνες της. Μόνο στην ποίηση μπορείς δικαιολογημένα να παίξεις με την γλώσσα. Λέξεις που εν εύηχες μαζί αλλά εν φκάλλουν κάποιο νόημα μπορούν να μπούν μαζί στην ποίηση. Η ομοιοκαταληξία εν μόνο ένα "παιχνίδι". Ο αριθμός των συλλαβών άλλο. Γι' αυτό κατά τη γνώμη μου η ποίηση εν πρέπει να παίρνει ιδιαίτερα σοβαρά τον ευατό της. Η γλώσσα, με τους σσίλιους κανόνες τζιαί τες οδηγίες, ή γλώσσα που μαθαίνουμε για χρόνια στο σχολείο πριν την μάθουμε τέλεια, η γλώσσα που εν τόσο σημαντική η χρήση της τζιαί γι' αυτό τεράστιας σημασίας να την χρησιμοποιούμε σωστά, στα σσιέρκα της ποίησης γίνεται παιχνίδι. Κάποτε κάθεται στο στομάσσι μου η ποιήση, ειδικά άμαν εν που τζίνους που όπως είπα παίρνουν την πιο σοβαρά απ' ότι πρέπει, αλλά εχτώς που τζίντες περιπτώσεις που φκάλλω τσούννες, βρίσκω την υπέροχη για τζίντην ελευθερία που προσφέρει. Κάτι σαν το μπλόγκ μου. Αν θα το παρομοιάσω με την ποίηση, τότε ο λόγος που μου αρέσκει εν επειδή ούλλα τα άλλα μέσα επικοινωνίας (τίβα, ράδιο, εφημερίδες, περιοδικά) έν επιχειρήσεις. Κάποιος έσσιει κάτι να κερδίσει στο τέλος της μέρας τζιαί τούτο υπονοεί ότι το τι λαλούν, κάμνουν τζιαί σκέφτουνται εν τζίνο που ορίζει ο μάστρος με τα ριάλια μες την πούγκα.΄Άρα όπως τζιαί η γλώσσα, τα Μ.Μ.Ε. εχτώς του ίντερνετ, εν σοβαρή υπόθεση, έσσιει κανόνες, πρέπει τζιαί μή, ντους και ντόντς(dos, dont's) που ούλλο τζιαι αποχτούν πιο πολλή βαρύτητα, όταν εμείς είμαστε στη φάση που θέλουμε πιο πολλή ελευθερία. Λόγου, σκέψεις, αντίληψης τζιαί ερμηνείας. Εν θέλουμε κρυφά μηνύματα τζιαί οδηγίες, μια γραμμή που πρέπει να ακολουθήσουμε, εν θέλουμε ετικέτες τζιαί κώδικες καλής συμπεριφοράς(τούτος εν τζιαί ο λόγος που μου αρέσκει να έσσιει βρισιές η ποίηση-με μέτρον τζιαί όι προσποιητικά).
Θέλουμε την αλήθκεια γυμνή, θέλουμε να την ακούσουμε τζιαί να τη σχολιάσουμε, τζιαί να λαλούμε τα πράματα με το όνομα τους χωρίς μάσκες. Χωρίς προσποιήσεις, τρίπλες τζιαί ψεφκιές. Με άλλα λόγια με μιαν ποίηση ωμή, που πέρνει κκελλέες, χωρίς ρητορική, με την φιλοσοφία του απλού αθρώπου που εσκαλίστηκε που τα χρόνια, τες εμπειρίες τζιαί τα λάθη, με μια ποίηση, καθόλου μα καθόλου ποιητική.

Εν μέσα μας

Tούντο βίντεο έσσιει λλίο τζιαιρό που το ξέρω τζιαί πάντα γεμώννει με με ένα συναίσθημα πολλά θετικό. Εσκέφτικα να το μοιραστώ μαζί σας. Τζιαί το τραούδιν εν ωραίο. Ονομάζεται Praan. Εν αρκετά ινσπιρέιτιοναλ κατα τη γνώμη μου. Εσσιει τζιαί ιστοσελίδα ο τύπας ο Ματτ που εξηγεί πως εξεκίνησε τζιαί διάφορες λεπτομέρειες που τα ταξίθκια του. Εννοείτε ότι τούτη η αθώα ιδέα του εξελίχτηκε σε μεγάλο έσοδο για τζίνον, λόγω της ανέλπιδους φήμης που απέκτισε τζιαί εν έχασε την ευκαιρία να γράψει βιβλία να φκάλει ντιβιντι νομίζω κουλουπου κουλουπου.

Όποιος νιώσει λλίι ζήλια νομίζω εν φυσιολογικό.. Φυσικά, ένα ταξίδι 1000 μίλιων, ξεκινά πάντα που ένα βήμα λέει μια κινέζικη παροιμία. Εγώ άκουσα το που τον Τσαλίκη.(ιν μάι ντιφένς έκσερα την που πριν). Μπορεί ποττέ να μεν πάω στο Μπουτάν, ή στη Μαδαγασκάρη, αλλά όταν ο νούς τζιαί η καρδιά εν ταξιδιάρικοι, οι χάρτες τζιαί η γεωγραφία καταντούν πλεονασμός. Που εν ο Μάττ? Μα μέσα μας φυσικά.

Βραβείο Μακιγιάζ Madame Figaro 2010

Έχω να σας ανακοινώσω ένα εξαιρετικό νέο. Η κυπριακή τηλεόραση πρωτοστατεί για ακόμα μια φορά. Η αγαπημένη μας κυπριακή σειρά Επικίνδυνη Ζώνη που προβάλλεται στο ΡΙΚ, εκέρδισε το Βραβείο Μακιγιάζ Madame Figaro 2009-2010!!!

Συγκεκριμένα για το χτεσινό επεισόδιο όπου η κορούα της φώτο η Χλόη (καθαρά κυπριακό όνομα) έππεσε θύμα ξυλοδαρμού τζιαί υπάρχει ένα πέπλο μυστηρίου ως προς το ποιός ετόλμησε να την τζίσει. Τζιαμέ που εν υπάρχει μυστήριο εν πως η ψιμυθιολόγος (χάου απάουτ δάτ?), η μακιγιετζιού ρε παιθκιά, έκαμε εξαιρετική δουλειά στο να δείξει πως η κοπελλούα έγινε σατσσιή με πατάτες. Τζιαί ότι επέρασε τρένο που πάνω της σαν μια άλλη Καρένινα. Ή ότι έγινε σάκκος του μπόξ. Ή ότι εσυγχήσαν την με μάππα τα μωρά της γειτονιάς. Ή ότι έδωκε μες το σταύλο με τα γουρούνια του Δρ. Λεκτορ στη Σιωπή των Αμνών. Ή ότι έππεσε θύμα αγέλης λιονταρκών στην Αφρική. Ή ότι έδωκε μες τη μηχανή του κιμά. Οκέι γιου κετ ιτ, εν θέλω να γίνω γραφικός.

Παραθέτω την πικτούρα:

Τζιαί φυσικά, μετά που τούτα εσκέφτικα να δώκω μερικές άλλες ιδέες για το πως εν να εμπορούσαν να την κάμουν ή για τον μέλλον αν ένι. Που τη στιγμή που υπάρχει το ταλέντο στον τομέα του μακιγιάζ, ας το εκμεταλλευτούν.

Ντάξι τσας υπερβολικό, αλλά εν το αμέσως επόμενο στάδιο της κατάστασης της Χλόης (κολλά μικρόβιο που το νοσοκομείο). Υπάρχουν τζιαί άλλες επιλογές πάντως..

Δαμέ εν ξεκάθαρο το δράμα της κακοποιημένης γυναίκας που την εσύραν μες τον ασβέστη τζιαί έρκεται το πνεύμα της να βασανίσει τους δράστες. Για άντρες υπάρχει το αντίστοιχο...

Εδώ ο Μέριλιν χάρη στο μακιγιάζ της ψιμυθιολόγου της σειράς, καταφέρνει να επικοινωνήσει άρτια τον φόβο για το επικείμενο μέλλον του στης μαφιόζικες γειτονιές της Στασικράτους.

Και τελευταίο αλλά καθόλου ευκαταφρόνητο, το στύλ που καθιέρωσε ο Μάικολ Τζάκσον, θα εμπορούσε να χρησιμοποιηθεί απο την μακιγιέζ της σειράς, σε περιπτώσεις που θέλει να δείξει τον ξαφνιασμό και τον φόο κάποιου χαρακτήρα..

Όβερολ, ελπίζω να μεν επίε χαμένος ο χρόνος μου τζιαί να θαυμάσουμε σύντομα τζιαί άλλα ωραία βαψίματα στην Επικίνδυνη ζώνη. Η αρχή έγινε με πανηγυρικές κριτικές τζιαί ένα βραβείο όπως επροείπα. Ο δρόμος άνοιξε τζιαί κανείς εν ξέρει τί άλλο σπουδαίο επιφυλάσσει το μέλλον. Θερμά συγχαρητήρια για μια ακόμη φορά!!!
Γιατί η Επικίνδυνη Ζωνή ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΕΊ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΑΤΕΊ!!!

σεξ(ουαλ οριεντάτιον) ον φάιαρ

Με ώθηση την εξαιρετική συζήτηση που έγινε/γίνετε στο πιο πρόσφατο πόστ της Μάνας που είναι μόνο μια και με περαιτέρω ώθηση που το άψογο τελευταίο ποστ του Κυπρολέων (ο Κοέλο -του οποίου εν είμαι φάν- είπε ένα σπουδαίο πράμα: Κάποιοι συγγραφείς μας κάμνουν να ονειρευούμαστε, άλλοι μας φέρνουν πρόσωπο με πρόσωπο με την πραγματικότητα, αλλά τζίνο που έσσιει την πιο πολλή σημασία εν η ειλικρίνεια με την οποία γράφει ο συγγραφέας. Τζιαί ο Κυπρολέων εχτύπησε τες ευαίσθητες μου χορδές με την ειλικρίνειαν του ), έθελα να καταθέσω όι την άποψη μου (επειδή στα κόμμεντς στο ποστ της Μάνας απο όλα έχει ο μπαξές τζιαί θκιαλέετε τζιαί πέρνετε. ), αλλά τούτο το απόσπασμα μιας επιστολής ερωτικής, που έστειλε ο αρχαίος Έλληνας συγγραφεύς Φιλόστρατος σε ένα παλικαράκι όπως λαλεί ο ίδιος (μεν το πείτε του Άδωνη Γεωργιάδη γιατί εν να στενοχωρηθεί. Ας ζει στη θαλπωρή της άγνοιας που εθκιάλεξε). Όπως εκαταλάβετε ο Φιλόστρατος εν γένους αρσενικού τζιαί το παλικαράκι σίουρα εν αναφέρεται σε μια κόρη με μακριά μαύρα μαλλιά και μπούστο. Έν φτωχός τζιαί απευθύνεται σε ένα πλουσιόπαιδο.Πάει έτσι:
"(…) Αλλά γιατί να λέμε πολλά; Ο πλούσιος σε λέει ερωμένο, εγώ αφέντη’ εκείνος υπηρέτη, εγώ θεό. Εκείνος σε θεωρεί μέρος από τα αγαθά του, εγώ τα πάντα. Γι’ αυτό, αν ερωτευθείς πάλι αυτόν, θα είναι όμοιός του, ενώ ο φτωχός μια φορά ερωτεύεται. Ποιος μπορεί να μείνει κοντά σου όταν είσαι άρρωστος; Ποιος μπορεί ν’ αγρυπνήσει μαζί σου; Ποιος μπορεί να εκστρατεύσει μαζί σου; Ποιος μπορεί να προτάξει το στήθος του για να σε προστατεύσει από τα ξένα βέλη; Ποιος μπορεί να σκοτωθεί για χάρη σου; Σ’ όλα αυτά εγώ είμαι πλούσιος."

Τζιαί σκέφτουμε... Τι τέλειο πράμα να σου πεί κάποιος/α στη ζωή σου. Τζιαί μετά ακούω μιαν απόκοσμη φωνή απο το πρόσφατο παρελθόν "Πονάει η μήτρα μου. Πιο μέσα ρε μαλάκα" ή ακόμα "Μου αρέσει ο πούτσος ο λα'ι'κός" τζιαί άλλα ρομαντικά τζιαί τρισχαριτωμένα που μπροστά τους ο Σσιεέκσπιαρ φαίνεται κοριτσούδι του δημοτικού που απαγγέλλει στιχάκια του στίλ ντίλι ντίλι το μαντήλιν. Φυσικά η παραπάνω ποιήση εν εκ στόματος τσούλιας και τούβλης (αροθυμώ με τη θύμηση).

Ντάξει η σύγκριση εν άδικη αφού συγκρίνω πορνό με τα πονήματα κάποιου ταλαντούχου σοφιστή, αλλά εν ακριβώς τούτη η υπερβολή που έρκεται στο νού μου όταν θορώ σχόλια στο ποστ της Μάνας -που ανώνυμους θεμιστοκλέους (εν ουσιαστικό πλέον. π.χ. Φύε ρε θεμιστοκλέους που μπροστά μου)- που λαλούν κάτι ευαίσθητα του τύπου "Γαμηθείτε ππούστιες, τραβεστι κλπ." (του τύπου λαλώ το τζιαί φτύννω). Σκέφτουμε πράματα όπως... εμίλησε ο ετεροσεξουάλας που του πασάρουν την Ντούβλη τζιαί καυλώνει επειδή έτσι κάμνουν οι αρσενιτζιοί τζιαί ερεθίζεται με το να ακούει κακοστημένους διαλόγους γεμάτο βρωμόλοα επειδή ο γνήσιος ο άντρας, με την τρίχα στη ράσσιη που ενώνεται με τες τρίχες του κώλου τούτα πρέπει να ακούει για να του σηκώνεται.
Τζιαί ξαναλαλώ το, η σύγκριση εν άδικη. Ούλλοι εκλάψαμε με ρομαντικές ταινίες σε κάποιο σημείο, 2 στρέιτ αθρώπων τζιαί σίουρα υπάρχουν πουτανάκια (εξκιούς μάι φρέντσς) γκέι. Απλούστατα το πόιντ μου εν πως η γενίκευση των στρέιτ για τους γκέι τζιαί η γενίκευση όπως τζίνη που έκαμα πιο πάνω με τα πορνό, εν προορισμένη να σε οδηγήσει στες πιο άκυρες σκέψεις. Το θέμα εν η αποδοχή. Όπως αποδεχούμαστε τόσα τζιαί τόσα, όπως λόγω χάρη τα αυτοκίνητα πας τα πάρκινγκ, τους ξενερωτικούς διαλόγους πορνό που περιπαίζουν τη νοημοσύνη μας με το να εν σοβαροφανής αντί με το να εν ξεκάθαρα αισθησιακοί όπως θα έπρεπε), το ότι μας κλέφκουν οι πολιτικοί που ψηφίζουμε, το ότι εν πιάνουμε όσα λεφτά αξίζουμε, το ότι πιερώνουμε το ένα αλλόνα, γιατί να μεν αποδεχτούμε τη διαφορετικότητα κάποιου αθρώπου.
Όποιοσδήποτε εν ικανός να νιώσει τί είπε ο Φιλόστρατος στον τόι-μπόι του, εν ικανός να αποδεχτεί τούτον τον έρωτα στην κοινωνία που ζεί. Λογικά...

Μικρές Χαρές

http://www.youtube.com/watch?v=flkFW5E0XcM

Χωρίς δισταγμό προτρέπω να δείτε τούτη την ταινία μικρού μήκους. Συνήθως ξενίζουμε όταν ακούω τον όρο μικρού μήκους αλλά τούτην είδα την στην εκπομπή Ψιλό Γαζί (σταυρώστε με), τζιαί μου άρεσε. Εν μου αρέσκει να λαλώ πράματα του τύπου εν να σου αλλάξει την ζωή σου φορ έβερ εντ έβερ γιατί μάλλον εν θα το κάμει. Τζιαί κακά τα ψέματα, αν γυρέφκεις την ευτυχία ή οδηγίες για το πως να ζήσεις μέσα που ταινία εν ο λάθος τόπος. Η οδηγίες εν μέσα μας. Ερκουνται με το προ'ι'όν. Πάντως η αλήθκεια εν πως εν μια ωραία ταινία. Τζίνο που ένιωσα εγώ ήταν μια μικρή ανακούφιση πως το να είσαι διαφορετικός, πως το να κάμνεις τζίνο που θέλεις όσο ράντομ τζιαί να ένι εν εν κατακριτέο. Μάλλον επιθυμητό.

Τζιαί εχτώς που τούτο, ότι την υγεία σου μπορεί να τη χάσεις, την όραση σου, τα πόθκια σου, τα αυκιά σου το ίδιο, αλλά έσσιεις πράματα που εν μπορεί να σου τα πιάσει κανένας. Που εν μπορείς να τα στερηθείς ότι τζιαι να γίνει. Την ικανότητα να αγαπάς τζιαί να αγαπιέσαι, την βροχή τζιαί τον ήλιο, τη μυρωδιά του σαπουνιού,τα φύλλα που πέφτουν πάνω σου το φθινόπωρο, το αυθόρμητο γέλιο, τα σουβλάκια του Ορφέα, τες νύχτες του καλοτζιερκού, το παιχνίδι των χρωμάτων στη φύση, το παραπονιάρικο βλέμμα του σσίλλου σου, την αλμύρα της θάλασσας πάνω σου όταν στεγνώσεις.
Υπάρχουν χαρές που εν παγκόσμιες, πάνδεκτες, αιώνιες, αθάνατες. Μικρές τζιαί Μεγάλες. Όταν ούλλα γυρό σου καταρρέουν (ή έτσι νιώθεις) μπορείς να τες νιώσεις. Να σε παρακολουθούν. Σοφές, δοκιμασμένες, χαμογελαστές, αλλά τζιαί πάντα ντροπαλές. Περιμένουν σε εσένα να κάμεις την πρώτη κίνηση.

Η ταινία εν θα σου υποδείξει πιες εν τούτες οι χαρές (αφού για τον καθένα διαφέρουν), αλλά εν να σου κάμει γνωστή την παρουσία τους...