Όπως εξανα'ί'πα, αρέσκει μου ο κόσμος. Οι αθρώποι. Να τους παρατηρώ. Τους δικούς μου αθρώπους αρέσκει μου να τους τζίζω. Να επικοινωνώ μαζί τους με την αφή, να τους δείχνω ότι νιώθω άνετα μαζί τους. Να μιλούμε τζαί τα σώματα μας να εν σε κάποιο σημείο ενωμένα (συνήθως στα χέρια ή πόθκια) σαν να μεν συμβαίνει τίποτε. Σαν να εν μια φυσική επέκταση του σώματος μου τζαί τους. Εν ξέρω αν το καταλάβουν. Μπορεί να πιστέφκουν ότι εν καταλάθος. Μπορεί να νευριάζουν αλλά εν νομίζω.
Πειράζει με καλό όταν θωρώ άτομα μετά που τζαιρό, ή ακόμα τζαί μετά που λλίες μέρες τζαί εγώ αννίω τες αγκάλες μου να τους υποδεχτώ τζαί τζίνοι εν καταλάβουν το σινιάλο τζαί πιάννουν με που τη ράσσιη τζαί σκάζουν μου 2 φιλιά πας τες βούτσιες. Αν εν κανένας που εν τον αντρέπουμαι, εν να τους πω Ε ΔΩΣ ΜΟΥ ΜΙΑΝ ΑΓΚΑΛΙΆ ΓΙΕ/ΚΟΡΗ ΜΟΥ.
Πειράζουμαι γιατί εγώ νιώθω ότι θέλω να τους δείξω πόσο τους αγαπώ τζαί εχτιμώ, πόσο τους επεθύμησα, πόσο πολλά θέλω να τους δείξω τα φιλικά μου συναισθήματα, τζαί τζίνοι στήννουν με στα 5 μέτρα με 2 παγωμένα, τυπικά φιλιά.
Νομίζω τούντο πράμα μπαίνει στην κατηγορία των πραμάτων που οι Κυπραίοι εσταματήσαν να κάμνουν ή αρκέψαν να κάμνουν, τωρά που επίαμε δήθεν μπροστά. Όπως πιχί, να πήνουμεν τη φραπεδιά μας αργά τζαί βασανιστικά στο καφέ. Όπως να γοράζουμε μάρκες ακόμα τζαί αν κοστίζουν όσον ούλλος μας ο μισθός. Να κρύφκουμεν τα συναισθήματα μας πίσω που το "είμαι καλά, εσύ", να μασκαρέφκουμεν την αδιαφορία μας πίσω που το "hi ti kanis?". Να παρακολουθούμε τες ζωές των άλλων με τες ώρες που το Facebook αλλά να μεν ενδιαφερούμαστε αρκετά για να τους πιάμε ένα τηλέφωνο. Να μεν μας ενδιαφέρει αν εν καλά, αλλά να θωρούμε ούλλες τους τες φωτογραφίες. Να ξεγυμνώνουμε τες σκέψεις μας στο status αλλά καμιά να μεν εν ειλικρινείς. Ξυσμένο ξανθό μαλλί, 12ποντες γόβες, ύφος νεκρής αγελάδας, λυπημένα μάθκια, ροζ νύσσια, κινητό στο σσέρι, σπαστικός τόνος φωνής, ανασφάλειες. Ξυρισμένο στήθος, στενή μπλούζα, κοντή βερμούδα, πρησμένοι μύς, ωραία πρόσωπα που εν έχουν κάτι να πουν. Μεγάλα στήθοι που κρύφκουν ανελέητες καρδιές. Μεγάλο "πακέτο" που τη νύχτα απογοητέφκει. Φουσκωμένα πορτοφόλια που μεινίσκουν χωσμένα άμαν εν ώρα να πιερώσουν. Ανειλικρίνεια, ανταγωνισμός, ανασφάλειες.
Σε έναν κόσμο που ούλλα γίνουνται σε ταχύτητες που εν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε, σε έναν κόσμο που ο ανταγωνισμός τσακίζει, σε έναν κόσμο μοναχικό πασπαλισμένο με μέικ απ για να κρύψει τες ατέλειες τις ψυσσιής, σε ένα κόσμο σκληρό που εν ξέρεις ποιον να εμπιστευτείς, έσσιε τα μάθθκια σου ανοιχτά για όσους θέλουν να σε αγκαλιάσουν τζαι εν ζητούν τίποτε. Για όσους θέλουν να δουν μες τη καρκιάν σου αλλά να μεν σε διαπομπεύσουν, για όσους θέλουν για μια μικρή, σπάνια στιγμή να φέρουν την καρκιάν τους πάνω στη δική τους τζαί να σου δείξουν πως η σκληρή ζωή, μαλακώνει με έναν απλό άγγιγμα, τζαί πως οι ανασφάλειες ενός ατόμου γίνουνται καπνός, με μιαν καλή ειλικρινή κουβέντα.
Σάββατο 24 Ιουλίου 2010
Τρίτη 20 Ιουλίου 2010
Το βάφτισμα του σσιουσσιούκκου
Επήα το Σάββατο στο πανα'ί'ριν της Αγιάς Μαρίνας τζαί τζιράς. Εν επήα για κάποιον θρησκευτικό λόγο,΄όπως τζαί ο πλείστος κόσμος που ήταν τζαμέ, Κυπραίοι, λάτρεις του λουκκουμά τζαί αλλοδαποί υπάλληλοι στο καζαντί.
Παλιά θυμούμαι που ήμουν δημοτικό, άκουα παναίριν τζαι έππεφτα σε επιληπτική κρίση που λέει ο λόγος. Εκστασιάζουμουν. Έρκουνταν στον νου μου σουσιούκκοι να κρέμμουνται τζαί μαχαζιά με τέλεια-κατά την τότε- γνώμη μου πράματα. Χα'ι'μαλιά για τον λαιμό με λεπίδες, σφαίρες, σταυρούς να κρέμουνται που μαύρα κορδονούθκια, τόξα των Ινδιάνων, μπιμπελό που εν ικανά να στείλουν οποιονδήποτε με φυσιολογική αίσθηση του στύλ στον τάφο, φο'ι'τσιάρικες κούκλες, ζωάκια, κασέττες του τότε 19ου Χατζηγιάννη, κούννες περίεργες, μετά έμαθα ότι ονομάζουνται μπραζίλ νάτς, κυδωνόπαστο και τα συναφή.
Μερικά χρόνια μετά, που φαίνουνται πολλά παραπάνω, ΤΙΠΟΤΕ ΕΝ ΑΛΛΑΞΕ! Οι ίδιοι αθρώποι πίσω που τον πάγκο του σουσσιούκκου (απλά μερικά χρόνια πιο μεγάλοι, μερικά εώς και πολλά κιλά πιο παχουλοί τζαί 1-3 μωρά παραπάνω (πάντα αγόρια), που έχουν σκεμπέ, μακριά μαλλιά τζαι σκουλαρίτζια τζαι ρωτούν, Άμανα, πόσα το κιλό? σαν πίνουν πόκα. Οι ίδιοι λουκκουματζίες με τότε, μόνο που τωρά μπορεί να έχουν έναν Πακιστανό ή καμιά Βουλγάρα να τηανίζει. Πάλε έσσιει 20 διαφορετικά στάντς που πουλούν τα ίδια τζαι απαράλλαχτα πράματα, ως προς την γεύση, την εμφάνιση, την τιμή, τη τοποθέτηση στον πάγκο κλπ. Πάντα φιλικός κόσμος που χωρίς πρόβλημα εν να σου κόψει ένα κομματούι σσουσσουκ να δοκιμάσεις, θα σου δώκει τζαί μια κουννούα τζαί με τα χαράς θα σου εξηγήσει τι εν το έψιμα τζαι πια η διαφορά του σκουρόχρωμου που του ανοιχτόχρωμου σσουσσούκκου.(πιάννετε ανοιχτόχρωμο).
Στο καζαντί πάντα η ίδια φανταστική ποικιλία πορσελάνινων κούκλων με τεράστια σγουρά μαλλιά, τσέστους, ψάρκα-σσιελόνες-πουλιά, μπουκάλλες ουίσκι(ή βίσκι), πίνακες με 3D τεχνολογία που (δεν) θα ζήλευε ο James Cameron, πούλλουκκι πινκ πάνθερ, τζαί αρκούδοι, βάζα φλόραλ για το σπίτι με χρυσές λεπτομέρειες, μπιμπελό μιας άλλης εποχής, σκονισμένα τζαί μαυρισμένα, του στύλ που έπιαννε σαν λάφυρο ο Σπύρος Σούλης στο Άλλαξε Το. Δαμέ αν άλλξε κάτι, εν η προσθήκη μάππων ποδοσφαιρικών ομάδων, τζαί η εμφάνιση του Γκάμι Μπέαρ, τρανή απόδειξη ότι το παναίρι εξελίσσεται (προς το καλύτερο/χειρότερο) τζαί ότι τα άλλα πράματα στο καζαντί εν εμείναν επειδή κανένας εν εβρέθηκε τα τελευταία 30 χρόνια που να τα έθελε, αλλά επειδή εν επίκαιρα.
Σαν εμπειρία εν ωραία να πάεις. Ειδικά σε μεγάλα παναίρκα που πάει κόσμος πολύς. Μες το κιτσαρκό θωρείς ένα πρόσωπο της Κύπρου, λλίον παραμορφωμένο που τον καπιταλισμό τζαί το made in China/Taiwan, παλιό, σχεδόν πατροπαράδοτο, παραδοσιακό, όπου τα γνήσια χαραχτηριστικά του Κυπραίου φκέννουν στην επιφάνεια, που ακόμα τζαί ο πιο δήθεν άθρωπος να πάει, εν να δώκει μια λάμψη αληθινή. Εν να αγοράσει μιαν κορτέλλα για τα μαλλιά, ένα παιχνίδι για το νιννάκι του, κάτι με έναν αέρα βίντειτζ τελοσπάντων... Εν σαμπώς τζαί ο σσουσσιούκκος έσσιει μια μαγική δύναμη να σύρνει τη μάσκα σου, να σε κάμνει να νιώθεις ελεύθερος, περήφανος που είσαι Κυπραίος, να σε σπρώχνει να δεχτείς την προσφορά του σσιουσσιούκκου ως αναγκαία, ως ιεροτελεστία Κυπραιοσύνης. Έτσι που το παναίριν γίνεται ξαφνικά η βάφτιση σου, η αναγέννηση σου. Η λαθκιά του λουκκουμά πέρνει κάτω τη λίγδα των Μαχτόνατς(McDonalds), η αλήθκεια τζαί η ειλικρίνεια στο βλέμμαν των αθρώπων, θκιώχνει το ψέμα, τη διαφθορά, την ανασφάλεια, που μας περικυκλώνουν στον "έξω κόσμο". Τζαί ξαφνικά, το κίτς καζαντί, γίνεται το πιο αληθινό πράμα στη ζωή σου τον τελευταίο τζαιρό.
Παλιά θυμούμαι που ήμουν δημοτικό, άκουα παναίριν τζαι έππεφτα σε επιληπτική κρίση που λέει ο λόγος. Εκστασιάζουμουν. Έρκουνταν στον νου μου σουσιούκκοι να κρέμμουνται τζαί μαχαζιά με τέλεια-κατά την τότε- γνώμη μου πράματα. Χα'ι'μαλιά για τον λαιμό με λεπίδες, σφαίρες, σταυρούς να κρέμουνται που μαύρα κορδονούθκια, τόξα των Ινδιάνων, μπιμπελό που εν ικανά να στείλουν οποιονδήποτε με φυσιολογική αίσθηση του στύλ στον τάφο, φο'ι'τσιάρικες κούκλες, ζωάκια, κασέττες του τότε 19ου Χατζηγιάννη, κούννες περίεργες, μετά έμαθα ότι ονομάζουνται μπραζίλ νάτς, κυδωνόπαστο και τα συναφή.
Μερικά χρόνια μετά, που φαίνουνται πολλά παραπάνω, ΤΙΠΟΤΕ ΕΝ ΑΛΛΑΞΕ! Οι ίδιοι αθρώποι πίσω που τον πάγκο του σουσσιούκκου (απλά μερικά χρόνια πιο μεγάλοι, μερικά εώς και πολλά κιλά πιο παχουλοί τζαί 1-3 μωρά παραπάνω (πάντα αγόρια), που έχουν σκεμπέ, μακριά μαλλιά τζαι σκουλαρίτζια τζαι ρωτούν, Άμανα, πόσα το κιλό? σαν πίνουν πόκα. Οι ίδιοι λουκκουματζίες με τότε, μόνο που τωρά μπορεί να έχουν έναν Πακιστανό ή καμιά Βουλγάρα να τηανίζει. Πάλε έσσιει 20 διαφορετικά στάντς που πουλούν τα ίδια τζαι απαράλλαχτα πράματα, ως προς την γεύση, την εμφάνιση, την τιμή, τη τοποθέτηση στον πάγκο κλπ. Πάντα φιλικός κόσμος που χωρίς πρόβλημα εν να σου κόψει ένα κομματούι σσουσσουκ να δοκιμάσεις, θα σου δώκει τζαί μια κουννούα τζαί με τα χαράς θα σου εξηγήσει τι εν το έψιμα τζαι πια η διαφορά του σκουρόχρωμου που του ανοιχτόχρωμου σσουσσούκκου.(πιάννετε ανοιχτόχρωμο).
Στο καζαντί πάντα η ίδια φανταστική ποικιλία πορσελάνινων κούκλων με τεράστια σγουρά μαλλιά, τσέστους, ψάρκα-σσιελόνες-πουλιά, μπουκάλλες ουίσκι(ή βίσκι), πίνακες με 3D τεχνολογία που (δεν) θα ζήλευε ο James Cameron, πούλλουκκι πινκ πάνθερ, τζαί αρκούδοι, βάζα φλόραλ για το σπίτι με χρυσές λεπτομέρειες, μπιμπελό μιας άλλης εποχής, σκονισμένα τζαί μαυρισμένα, του στύλ που έπιαννε σαν λάφυρο ο Σπύρος Σούλης στο Άλλαξε Το. Δαμέ αν άλλξε κάτι, εν η προσθήκη μάππων ποδοσφαιρικών ομάδων, τζαί η εμφάνιση του Γκάμι Μπέαρ, τρανή απόδειξη ότι το παναίρι εξελίσσεται (προς το καλύτερο/χειρότερο) τζαί ότι τα άλλα πράματα στο καζαντί εν εμείναν επειδή κανένας εν εβρέθηκε τα τελευταία 30 χρόνια που να τα έθελε, αλλά επειδή εν επίκαιρα.
Σαν εμπειρία εν ωραία να πάεις. Ειδικά σε μεγάλα παναίρκα που πάει κόσμος πολύς. Μες το κιτσαρκό θωρείς ένα πρόσωπο της Κύπρου, λλίον παραμορφωμένο που τον καπιταλισμό τζαί το made in China/Taiwan, παλιό, σχεδόν πατροπαράδοτο, παραδοσιακό, όπου τα γνήσια χαραχτηριστικά του Κυπραίου φκέννουν στην επιφάνεια, που ακόμα τζαί ο πιο δήθεν άθρωπος να πάει, εν να δώκει μια λάμψη αληθινή. Εν να αγοράσει μιαν κορτέλλα για τα μαλλιά, ένα παιχνίδι για το νιννάκι του, κάτι με έναν αέρα βίντειτζ τελοσπάντων... Εν σαμπώς τζαί ο σσουσσιούκκος έσσιει μια μαγική δύναμη να σύρνει τη μάσκα σου, να σε κάμνει να νιώθεις ελεύθερος, περήφανος που είσαι Κυπραίος, να σε σπρώχνει να δεχτείς την προσφορά του σσιουσσιούκκου ως αναγκαία, ως ιεροτελεστία Κυπραιοσύνης. Έτσι που το παναίριν γίνεται ξαφνικά η βάφτιση σου, η αναγέννηση σου. Η λαθκιά του λουκκουμά πέρνει κάτω τη λίγδα των Μαχτόνατς(McDonalds), η αλήθκεια τζαί η ειλικρίνεια στο βλέμμαν των αθρώπων, θκιώχνει το ψέμα, τη διαφθορά, την ανασφάλεια, που μας περικυκλώνουν στον "έξω κόσμο". Τζαί ξαφνικά, το κίτς καζαντί, γίνεται το πιο αληθινό πράμα στη ζωή σου τον τελευταίο τζαιρό.
Τρίτη 13 Ιουλίου 2010
Σε είδα: Η φάτσα τους
Σήμερα ήμουν στο Κέντρο Εξυπηρέτησης του πολίτη τζαί εσυνηδητοποίησα μερικά πράματα που συνηδητοποιώ συχνά άμαν είμαι σε μικρούς χώρους με πολλούς αθρώπους.
1. Την αρετή του να μεν δρώνεις εύκολα όπως εμένα.
2. Την κατάρα του να δρώνεις εύκολα όπως ο κύριος μπροστά μου.
3. Πόσο μεγάλο λάθος ένι να ξέρεις ότι δρώνεις τζαί να μεν βάλλεις μια φανελλούα που κάτω που το τζίτρινο πουκάμισο.
4. Την δήθεν αδιαφορία που νιώθουν οι Κυπραίοι για τους αλλοδαπούς ανάμεσα τους, αλλά την δίξα για να κοιτάζουν που κάτω που κάτω.
5. Ο Κυπραίος εν πάντα Κυπραίος όπου τζαί να πάει, με τα κακά, αλλά κυρίως τα καλά του.
6. Ότι αρέσκει μου να παρατηρώ τους αθρώπους.
Τούτο πάντα έξερα πώς μου αρέσκει αλλά σήμερα επήρα την σκέωη ένα βήμα παραπέρα. Εσκέφτηκα πως αν είχα ένα σπέσιαλ αμπίλιτι, θα ήταν να έχω το δικαίωμα να ψηλαφώ τις φάτσες των αθρώπων.
Κοιτάζω τες ρυτίδες στα πρόσωπα παππούδων, τζίντες ρυτίδες που οι ίδιοι εν τους διούν σημασία, οι μεν κυρίες ντρέπουνται για τζίνες. Βαθκιές, χαρακώνουν το πρόσωπο, αυλάτζια εμπειρίας, μεγάλου πόνου, μεγάλης χαράς. Τζαί αρέσκει μου να τες κοιτάζω. Να τους διώ σημασία, να τες παρατηρώ που με θωρούν τζαί που μου λαλούν ρε ποσπόρι καρτέρα τζαί εννα έρτουμε τζαί σε σένα. Τζαί γω απαντώ, έννεν ώρα μου. Καλώς να ορίσετε που εν να εν ο τζαιρός σας.
Αν δείτε ποττέ κανέναν να κοιτάζει με επιμονή τες ρυτίδες ασπρομάλλων παππούδων τζαί σκεφτείτε ΦΡΙΚΚΙΝ ΓΟΥΊΑΡΝΤΟΟΥ, πιέννετε τζαί ρωτάτε, ρε μα είσαι ο Άπολ Ταρτ Τατάν?
Άλλα τζαί νεαρός να εν ο άλλος αρέσκει μου να θωρώ το πρόσωπο τους. Στες γυναίκες αρέσκει μου να θωρώ τα μμάθκια τους. Συνήθως κάπως πρησμένα που την κούραση, λλίο ψηλομμούττικα που πολλές, αλλά στο βάθος θωρείς να λάμπει η καταπιεσμένη τους πσισσίη, θωρείς τα που ποθούν να γελάσουν για μια φορά αληθινά τζαί όι που προσποιητό ενδιαφέρον.
Στους άντρες αρέσκει μου να θωρώ τες παρπέττες τους κυρίως (οκ παραδέχουμε ότι αρκέφκει να ακούετε παράξενο το πόστ. Όμως οποιος έν έσσιει παράξενες συνήθειες να δεί το Αμελί γιατί κατα βάθος έσσει τζαί η ταινία εν να τους ξικομπλεξάρει). Παρατηρώ αν εν κοντές, μακριές, καλοξυρισμένες ή βιαστικές, με μούττιν ή φλάτ, πυκνές, φτανές. Μαθαίνεις πολλά που την παρπέττα κάποιου. Εν σημαντικό πράμα για τους άντρες. Οι γυναίκες ίσως να μεν μπορούν να το καταλάβουν (μερικές μπορούν τζάί καλομπορούν αλλά τέλοσπάντων), αλλά οι άντρες άμαν το καλοσκεφτούν ίσως συμφωνήσουν.
Πραγματικά εύχουμαι να εμπορούσα να περνώ το σσίερι μου που πάνω που τες φάτσες ούλλων τον αθρώπων που ξέρω. Να νιώσω τη ζέστη τους. Να τους νιώσω όπως μόνο τζείνοι ξέρουν να νιώθουν τον εαυτό τους. Να μάθω την παραμικρή λεπτομέρεια πάνω τους. Να βρώ την κάθε τους ατέλεια αλλά να μεν τους την υποδείξω γιατί ξέρω εν να τες αγαπώ μόνο τζαί μόνο επειδή εν ατελείς. Έχω το τούτο. Το πιο άσσιμο, το πιο ζαμουνταρισμένο εν τζίνο που εν να θκιαλέξο. Ίσως που οίκτο, ίσως επειδή φαίνεται μου πιο "αληθινό", πιο αθρώπινο κατά κάποιον τρόπο, έστω τζαί αν εν για σσίλο που μιλώ ή για κάτι άψυχο. Όπως εμείς έχουμεν τες ατέλειες μας, κάτι που εν ατελές, νιώθω ότι ταιρκάζει μου. Τζαί γενικά, ξενίζουν με αθρώποι που γυρέφκουν το φαινομενικά τέλειο. Το τέλειο φωτιστικό, τον πιο όμορφο σσίλο, τες πιο τερκαστές κουρτίνες. Νιώθω ότι αντί να προσπαθούν να τελειοποιήσουν τους εαυτόυς τους, να τους βελτιώσουν, καλλίτερα, αναπληρώνουν το κενό με εργοστασιακά πράματα που ουδεμίαν σχέσην έχουν με το πραγματικό πρόβλημα. Ξενίζει με το πως αντί να ξοδέψουν χρόνο για να βρουν τζαί να αντιμετωπίσουν τζίνο που τους τρώει, προτιμούν να ξοδέψουν χρόνο τζαί λεφτά για να έβρουν την τέλεια μπλούζα που εν να τους κάμει να νιώσουν χαρούμενους, την τέλεια προσφορά στα απορρυπαντικά, το καλλίτερο σετ μαχαιροπίρουνων που το ΙΚΕΑ.
Ξεφεύγω που το θέμα μου όμως. Φανταστείτε κάποιος να τζίζει την φάτσα σας. Εν αρκετά προσωπικό έννεν. Ας πούμε αν έρτει ένας άγνωστος τζαί τζίσει πας τα ρούχα σας μπιγκ ντίαλ, αλλά πας τη φάτσα σας μάλλον εν να ενοχληθείται. Εγώ ναι πάντως. Εν πολλά προσωπικό μέρος. Πίσω του βρίσκεται ότι πιο σημαντικό έχουμε. Τον νού. Οι πιο προσωπικές μας σκέψεις, αναμνήσεις, αμαρτίες, λάθη, πάθη κρύβουνται πίσω που το πρόσωπο. Τζαί κάποιος που σου τζίζει τζιαμέ, έρκεται όσο πιο κοντά τους εν ανθρωπίνως δυνατό, εχτώς τζαί αν εν ο Χάννιμπαλ που εν να σου την ανοίξει 2 ππαλιές.
Έτσι όταν βρίσκουμαι σε ένα τόπο, που είμαστε πολλοί αθρώποι τζαί κοντά ο ένας στον άλλον, όταν η προσοχή μου εν αποσπάται που την οσμή κακού αποσμητικού με δρώματος, τζαί που δυνατές χωρκάτικες φωνές μερικών που μιλούν στο τηλέφωνο, σκέφτουμαι πόσο ευλογημένος είμαι που μπορώ να παρατηρώ τα πρόσωπα τους που τόσο κοντά. Που βρίσκουμαι στην ιδανική θέση για να είμαι τόσο μα τόσο κοντά στες σκέψεις, τες ανησυχίες, τες χαρές, τες λύπες, τες θύμησες, τα συναισθήματα, αθρώπων αγνώστων που εμάθαν να κρύβουν καλά ότι τους τρώει πίσω που πρόσωπα μάσκες, πρόσωπα φαινομενικά αδιάφορα.
1. Την αρετή του να μεν δρώνεις εύκολα όπως εμένα.
2. Την κατάρα του να δρώνεις εύκολα όπως ο κύριος μπροστά μου.
3. Πόσο μεγάλο λάθος ένι να ξέρεις ότι δρώνεις τζαί να μεν βάλλεις μια φανελλούα που κάτω που το τζίτρινο πουκάμισο.
4. Την δήθεν αδιαφορία που νιώθουν οι Κυπραίοι για τους αλλοδαπούς ανάμεσα τους, αλλά την δίξα για να κοιτάζουν που κάτω που κάτω.
5. Ο Κυπραίος εν πάντα Κυπραίος όπου τζαί να πάει, με τα κακά, αλλά κυρίως τα καλά του.
6. Ότι αρέσκει μου να παρατηρώ τους αθρώπους.
Τούτο πάντα έξερα πώς μου αρέσκει αλλά σήμερα επήρα την σκέωη ένα βήμα παραπέρα. Εσκέφτηκα πως αν είχα ένα σπέσιαλ αμπίλιτι, θα ήταν να έχω το δικαίωμα να ψηλαφώ τις φάτσες των αθρώπων.
Κοιτάζω τες ρυτίδες στα πρόσωπα παππούδων, τζίντες ρυτίδες που οι ίδιοι εν τους διούν σημασία, οι μεν κυρίες ντρέπουνται για τζίνες. Βαθκιές, χαρακώνουν το πρόσωπο, αυλάτζια εμπειρίας, μεγάλου πόνου, μεγάλης χαράς. Τζαί αρέσκει μου να τες κοιτάζω. Να τους διώ σημασία, να τες παρατηρώ που με θωρούν τζαί που μου λαλούν ρε ποσπόρι καρτέρα τζαί εννα έρτουμε τζαί σε σένα. Τζαί γω απαντώ, έννεν ώρα μου. Καλώς να ορίσετε που εν να εν ο τζαιρός σας.
Αν δείτε ποττέ κανέναν να κοιτάζει με επιμονή τες ρυτίδες ασπρομάλλων παππούδων τζαί σκεφτείτε ΦΡΙΚΚΙΝ ΓΟΥΊΑΡΝΤΟΟΥ, πιέννετε τζαί ρωτάτε, ρε μα είσαι ο Άπολ Ταρτ Τατάν?
Άλλα τζαί νεαρός να εν ο άλλος αρέσκει μου να θωρώ το πρόσωπο τους. Στες γυναίκες αρέσκει μου να θωρώ τα μμάθκια τους. Συνήθως κάπως πρησμένα που την κούραση, λλίο ψηλομμούττικα που πολλές, αλλά στο βάθος θωρείς να λάμπει η καταπιεσμένη τους πσισσίη, θωρείς τα που ποθούν να γελάσουν για μια φορά αληθινά τζαί όι που προσποιητό ενδιαφέρον.
Στους άντρες αρέσκει μου να θωρώ τες παρπέττες τους κυρίως (οκ παραδέχουμε ότι αρκέφκει να ακούετε παράξενο το πόστ. Όμως οποιος έν έσσιει παράξενες συνήθειες να δεί το Αμελί γιατί κατα βάθος έσσει τζαί η ταινία εν να τους ξικομπλεξάρει). Παρατηρώ αν εν κοντές, μακριές, καλοξυρισμένες ή βιαστικές, με μούττιν ή φλάτ, πυκνές, φτανές. Μαθαίνεις πολλά που την παρπέττα κάποιου. Εν σημαντικό πράμα για τους άντρες. Οι γυναίκες ίσως να μεν μπορούν να το καταλάβουν (μερικές μπορούν τζάί καλομπορούν αλλά τέλοσπάντων), αλλά οι άντρες άμαν το καλοσκεφτούν ίσως συμφωνήσουν.
Πραγματικά εύχουμαι να εμπορούσα να περνώ το σσίερι μου που πάνω που τες φάτσες ούλλων τον αθρώπων που ξέρω. Να νιώσω τη ζέστη τους. Να τους νιώσω όπως μόνο τζείνοι ξέρουν να νιώθουν τον εαυτό τους. Να μάθω την παραμικρή λεπτομέρεια πάνω τους. Να βρώ την κάθε τους ατέλεια αλλά να μεν τους την υποδείξω γιατί ξέρω εν να τες αγαπώ μόνο τζαί μόνο επειδή εν ατελείς. Έχω το τούτο. Το πιο άσσιμο, το πιο ζαμουνταρισμένο εν τζίνο που εν να θκιαλέξο. Ίσως που οίκτο, ίσως επειδή φαίνεται μου πιο "αληθινό", πιο αθρώπινο κατά κάποιον τρόπο, έστω τζαί αν εν για σσίλο που μιλώ ή για κάτι άψυχο. Όπως εμείς έχουμεν τες ατέλειες μας, κάτι που εν ατελές, νιώθω ότι ταιρκάζει μου. Τζαί γενικά, ξενίζουν με αθρώποι που γυρέφκουν το φαινομενικά τέλειο. Το τέλειο φωτιστικό, τον πιο όμορφο σσίλο, τες πιο τερκαστές κουρτίνες. Νιώθω ότι αντί να προσπαθούν να τελειοποιήσουν τους εαυτόυς τους, να τους βελτιώσουν, καλλίτερα, αναπληρώνουν το κενό με εργοστασιακά πράματα που ουδεμίαν σχέσην έχουν με το πραγματικό πρόβλημα. Ξενίζει με το πως αντί να ξοδέψουν χρόνο για να βρουν τζαί να αντιμετωπίσουν τζίνο που τους τρώει, προτιμούν να ξοδέψουν χρόνο τζαί λεφτά για να έβρουν την τέλεια μπλούζα που εν να τους κάμει να νιώσουν χαρούμενους, την τέλεια προσφορά στα απορρυπαντικά, το καλλίτερο σετ μαχαιροπίρουνων που το ΙΚΕΑ.
Ξεφεύγω που το θέμα μου όμως. Φανταστείτε κάποιος να τζίζει την φάτσα σας. Εν αρκετά προσωπικό έννεν. Ας πούμε αν έρτει ένας άγνωστος τζαί τζίσει πας τα ρούχα σας μπιγκ ντίαλ, αλλά πας τη φάτσα σας μάλλον εν να ενοχληθείται. Εγώ ναι πάντως. Εν πολλά προσωπικό μέρος. Πίσω του βρίσκεται ότι πιο σημαντικό έχουμε. Τον νού. Οι πιο προσωπικές μας σκέψεις, αναμνήσεις, αμαρτίες, λάθη, πάθη κρύβουνται πίσω που το πρόσωπο. Τζαί κάποιος που σου τζίζει τζιαμέ, έρκεται όσο πιο κοντά τους εν ανθρωπίνως δυνατό, εχτώς τζαί αν εν ο Χάννιμπαλ που εν να σου την ανοίξει 2 ππαλιές.
Έτσι όταν βρίσκουμαι σε ένα τόπο, που είμαστε πολλοί αθρώποι τζαί κοντά ο ένας στον άλλον, όταν η προσοχή μου εν αποσπάται που την οσμή κακού αποσμητικού με δρώματος, τζαί που δυνατές χωρκάτικες φωνές μερικών που μιλούν στο τηλέφωνο, σκέφτουμαι πόσο ευλογημένος είμαι που μπορώ να παρατηρώ τα πρόσωπα τους που τόσο κοντά. Που βρίσκουμαι στην ιδανική θέση για να είμαι τόσο μα τόσο κοντά στες σκέψεις, τες ανησυχίες, τες χαρές, τες λύπες, τες θύμησες, τα συναισθήματα, αθρώπων αγνώστων που εμάθαν να κρύβουν καλά ότι τους τρώει πίσω που πρόσωπα μάσκες, πρόσωπα φαινομενικά αδιάφορα.
Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010
Ανθρωπότητα gone bad
Σαν γνήσιος γιουτιουμπίστας έχω ακκάουντ, μπαίνω καθημερινά, αφήνω κόμμεντς, κάμνω λάικ και ντισλάικ σε βίντεος, βλέπω αγαπημένα τραγούδια κλπ.
Υπάρχει κάτι που με ενοχλούσε πάντα όμως. Πάνω δεξιά έσσιει πάντα κάποιο featured video, που συνήθως εν κάποια ραντομιά κάποιου χρήστη, που εντύθηκε γιγάντια πουρνέλλα ή κάποιος που εβάφτηκε λέιντι κάκα τζιαί λαλεί ασυναρτησίες. Για να είμαι ειλικρηνής, σπάνια θορώ έτσι βίντεο αλλά το περιεχόμενο καταλάβεται που την πρώτη εικόνα. Πιστέφκω στην ελευθερία λόγου τζιαί σσιέρουμαι που ο καθένας έσσιει το δικαίωμα να ανεβάζει τα δικά του πράματα. Ο λόγος τούτου του ποστ, εν πως θέλω να ρωτήσω πως τα εκαταφέραμε, αθρώποι ταλαντούχοι, έξυπνοι, ορεξάτοι, με φαντασία, να σπαταλούν το ταλέντο τζιαί την ενέργεια τους, υποδυόμενοι γιγάντιες μπανάνες που σχολιάζουν την επικαιρότητα, ή δημιουργόντας 2 πορτοκάλια που τσακώνουνται μεταξύ τους. Στο όνομα πιας ελευθερίας του λόγου, δίνεται στον κόσμο το δικαίωμα να ανεβάζει βιντεάκια στο γιούτιουμπ, αλλά αντί να του επιδείξουν τη δύναμη του να πληροφορηθεί τζιαί να πληροφορήσει, να επιηρεάσει, να πει τη γνώμη του τρανταχτά, με φωνή τζιαί πρόσωπο, αφήνουν τον να σπαταλιέται μπροστά στη κάμερα του, κάμνοντας πράματα γελοία, με τα οποία λλίοι γελούν αλλά πολλοί περιγελούν, όμως θωρούν τα πάλε για να περνά η ώρα.
Πραγματικά ξαφνιάζει με όταν βλέπω τη δίψα στα πρόσωπα φίλων τζιαί γνωστών να δούν, που περιέργεια, πως κάμνει η λέτι κάκα τα μάθκια της να φαίνουνται όπως της κουκουβάγιας, αλλά εν σκέφτουνται πως το γιούτσιουμπ έσσιει πολλά πιο ουσιαστικά πράματα να προσφέρει.
Έν θέλω να το παίξω διανοούμενος επειδή εν είμαι. Έν λαλώ να σταματήσουμε να θωρούμε τραούθκια τζιαί να αρκέψουμε τα ντοκιμαντέρ. Η γνώση για την οποία μιλώ εν πιο ουσιαστική. Μιλώ για του είδους της διασκέδασης, μέσω γιουτσιούμπ, που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Που σε κάμνει να στείλεις την σελίδα σε κάποιο φίλο για να την δεί οπωσδήποτε. Όι για τη διασκέδαση που εν να σου χαρήσει ένα μειδίασμα αλλά μετά που λλίο εν να ξεχάσεις την ύπαρξη του. Ούτε για τζίνει που εμπαίζει τη νοημοσύνη μας τζιαί κατακρεουργεί τα εγκεφαλικά μας κύτταρα με την μαεστρία του Χάννιμπαλ.
Τί επήε τόσο τραγικά λάθος στην ανατροφή μας, σε ποιό σημείο της ανθρωπότητας επιάσαμεν το λάθος στρήψιμο, τζιαί αρκέψαμε να σπαταλούμε τον πολύτιμο χρόνο μας στη γη μπροστά σε μιαν οθόνη, θωρώντας βιντεάκια, ουσιαστικά μιας χρήσης? Ο Κίππλινγκ είπε στο ποίημα του Άν, πως όταν καταφέρεις να διάς αξία τζιαί στα 60 δεφτερόλεπτα του λεπτού, είσαι άξιος.
Πότε έγινε το μοιραίο λάθος τζιαί εξεχάσαμε τη σημασία του κάθε λεπτού?
Προσωπικά νιώθω εξαιρετικά έντονα τούτο το πράμα. Εν μπορώ εν γνώση μου να δώ κάτι που εν να με κάμει να νιώσω ότι σπαταλώ το χρόνο μου. Τζιαί αν τζιαί θυμώνω αρχικά με τζίνους που ποστάρουν τα βιντέακια, που πιστέφκουν ότι είμαι τόσο μαμημένα αθκιασερός που εν να κάτσω να δω τη σάτιρα (σε γιγαντιαία εισαγωγικά) τους, μετά θυμώνω με τζίνους που μας εφέραν στο σημείο α)να νιώθουμε ότι αξίζει να σπαταλουμε τα λεπτά εώς και τις ώρες εώς και τες ζωές μας μπροστά στην οθόνη να παλακιζούμαστε με τες παλακίες τους τζιαί β)να νιώθουμε την ανάγκη να παράγουμαι τες δικές μας παλακίες, όσο πιο παλακισμένες τόσο πιο πολλά βιούς.
Η δημιουργηκότητα εν κάτι το πολλά σπουδαίο. Σκεφτήτε πότε έγινε κάτι που τζιαι σας εδιασκέδασε χωρίς να σας κουράσει, αλλά επίσης εκαμεν σας να σηκωστεί η τρίχα σας. Να νιώσετε ότι για μια στιγμή κάτι έλαμψε μέσα σας. Μια ελπίδα, ένα φως ακαταμάχητο. Κάτι που εδημιουργήθηκε τόσο μαεστρικά που ήταν αδύνατο να το αγνοήσετε. Συνάμα να σας έσσιει διαδκεδάσει πραγματικά τζιαί να νιώθετε ότι τζίνει η ώρα ήταν γουέλ σπέντ. Γιατί να μεν εν ούλλη η διασκέδαση έτσι? Ανθρώποι με μεράκι τζιαί ταλέντο υπάρχουν. Τί επήε λάθος τζιαί προτιμούν να υποτιμούν τους εαυτούς τους τζιαί εμάς, τζιαι παράγουν ανούσια, ανάλατα βιτεάκια, που χτυπούν σσιλιάες χρήστες?
Τζιαί ίσως πιο σημαντικά, ως πότε εν να ποδοπατούμε την έμφυτη ανάγκη του αθρώπου για δημιουργία, στο βωμό της ευκολίας τζιαί του-να-περάσει-η-ώρα-τζιαί-είμαι-πτώμα-που-την-δουλειά? Πότε έχασεν την ανάγκη ο άθρωπος μέσα που την καθημερινή διαδκέδαση, να μαθαίνει κάτι? Όι γνώσεις του βιβλίου-εγκυκλοπαιδικές, αλλά κάτι... Πώς να αγαπά ή πως να γελά με την καρκιάν του. Πως να διακωμωδεί τζίαί πως να σατιρίζει τα κακώς κείμενα γυρών του. Πως να περνά ωραία αλλά να μεν μαννέφκει στη διαδικασία.
Εν τέλει, επεθύμησα να γελάσω, αλλά να κάτσω να σκεφτώ τζιόλας. Να κλάψω μπροστά στη θέα κάποιου πραμάτου, όι που πίκρα, αλλά που συγκίνηση, να σηκωθεί η τρίχα μου που τό πόσο ασύλληπτα έντονη τζιαί άμεση εν η τέχνη,τζιαί να νιώσω το αίμα να τζίλά μέσα μου τζιαί να παίζουν τύμπανα μέσα μου που μου φωνάζουν ΞΥΠΝΑ ΡΕ. ΕΝ ΕΦΤΥΣΑΝ ΓΙΕΜΑ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΆ'Ι'ΣΣΙΕΦΚΕΙΣ ΤΟ ΑΘΡΩΠΙΝΟ ΣΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟ. ΔΗΜΙΟΥΡΓΑ ΜΕ ΠΑΘΟΣ, ΔΙΧΩΣ ΚΑΝΟΝΕΣ, ΜΕ ΑΛΗΘΚΕΙΑΝ ΩΜΗ ΠΟΥ ΠΕΡΝΕΙ ΚΚΕΛΛΕΕΣ ΤΖΙΑΙ ΔΕΙΞΕ ΠΟΣΟ ΣΕΒΕΣΑΙ ΤΟΝ ΣΥΝΑΘΡΩΠΟ ΣΟΥ ΤΖΙΑΙ ΠΟΣΟ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΖΕΙΣ ΤΖΙΑΙ ΣΥ ΠΑΣ' ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ, ΜΠΡΑΒΟ ΠΟΥ ΕΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΕΙΣ ΤΗ ΜΑΓΕΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΑΛΦΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟ.
Υπάρχει κάτι που με ενοχλούσε πάντα όμως. Πάνω δεξιά έσσιει πάντα κάποιο featured video, που συνήθως εν κάποια ραντομιά κάποιου χρήστη, που εντύθηκε γιγάντια πουρνέλλα ή κάποιος που εβάφτηκε λέιντι κάκα τζιαί λαλεί ασυναρτησίες. Για να είμαι ειλικρηνής, σπάνια θορώ έτσι βίντεο αλλά το περιεχόμενο καταλάβεται που την πρώτη εικόνα. Πιστέφκω στην ελευθερία λόγου τζιαί σσιέρουμαι που ο καθένας έσσιει το δικαίωμα να ανεβάζει τα δικά του πράματα. Ο λόγος τούτου του ποστ, εν πως θέλω να ρωτήσω πως τα εκαταφέραμε, αθρώποι ταλαντούχοι, έξυπνοι, ορεξάτοι, με φαντασία, να σπαταλούν το ταλέντο τζιαί την ενέργεια τους, υποδυόμενοι γιγάντιες μπανάνες που σχολιάζουν την επικαιρότητα, ή δημιουργόντας 2 πορτοκάλια που τσακώνουνται μεταξύ τους. Στο όνομα πιας ελευθερίας του λόγου, δίνεται στον κόσμο το δικαίωμα να ανεβάζει βιντεάκια στο γιούτιουμπ, αλλά αντί να του επιδείξουν τη δύναμη του να πληροφορηθεί τζιαί να πληροφορήσει, να επιηρεάσει, να πει τη γνώμη του τρανταχτά, με φωνή τζιαί πρόσωπο, αφήνουν τον να σπαταλιέται μπροστά στη κάμερα του, κάμνοντας πράματα γελοία, με τα οποία λλίοι γελούν αλλά πολλοί περιγελούν, όμως θωρούν τα πάλε για να περνά η ώρα.
Πραγματικά ξαφνιάζει με όταν βλέπω τη δίψα στα πρόσωπα φίλων τζιαί γνωστών να δούν, που περιέργεια, πως κάμνει η λέτι κάκα τα μάθκια της να φαίνουνται όπως της κουκουβάγιας, αλλά εν σκέφτουνται πως το γιούτσιουμπ έσσιει πολλά πιο ουσιαστικά πράματα να προσφέρει.
Έν θέλω να το παίξω διανοούμενος επειδή εν είμαι. Έν λαλώ να σταματήσουμε να θωρούμε τραούθκια τζιαί να αρκέψουμε τα ντοκιμαντέρ. Η γνώση για την οποία μιλώ εν πιο ουσιαστική. Μιλώ για του είδους της διασκέδασης, μέσω γιουτσιούμπ, που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Που σε κάμνει να στείλεις την σελίδα σε κάποιο φίλο για να την δεί οπωσδήποτε. Όι για τη διασκέδαση που εν να σου χαρήσει ένα μειδίασμα αλλά μετά που λλίο εν να ξεχάσεις την ύπαρξη του. Ούτε για τζίνει που εμπαίζει τη νοημοσύνη μας τζιαί κατακρεουργεί τα εγκεφαλικά μας κύτταρα με την μαεστρία του Χάννιμπαλ.
Τί επήε τόσο τραγικά λάθος στην ανατροφή μας, σε ποιό σημείο της ανθρωπότητας επιάσαμεν το λάθος στρήψιμο, τζιαί αρκέψαμε να σπαταλούμε τον πολύτιμο χρόνο μας στη γη μπροστά σε μιαν οθόνη, θωρώντας βιντεάκια, ουσιαστικά μιας χρήσης? Ο Κίππλινγκ είπε στο ποίημα του Άν, πως όταν καταφέρεις να διάς αξία τζιαί στα 60 δεφτερόλεπτα του λεπτού, είσαι άξιος.
Πότε έγινε το μοιραίο λάθος τζιαί εξεχάσαμε τη σημασία του κάθε λεπτού?
Προσωπικά νιώθω εξαιρετικά έντονα τούτο το πράμα. Εν μπορώ εν γνώση μου να δώ κάτι που εν να με κάμει να νιώσω ότι σπαταλώ το χρόνο μου. Τζιαί αν τζιαί θυμώνω αρχικά με τζίνους που ποστάρουν τα βιντέακια, που πιστέφκουν ότι είμαι τόσο μαμημένα αθκιασερός που εν να κάτσω να δω τη σάτιρα (σε γιγαντιαία εισαγωγικά) τους, μετά θυμώνω με τζίνους που μας εφέραν στο σημείο α)να νιώθουμε ότι αξίζει να σπαταλουμε τα λεπτά εώς και τις ώρες εώς και τες ζωές μας μπροστά στην οθόνη να παλακιζούμαστε με τες παλακίες τους τζιαί β)να νιώθουμε την ανάγκη να παράγουμαι τες δικές μας παλακίες, όσο πιο παλακισμένες τόσο πιο πολλά βιούς.
Η δημιουργηκότητα εν κάτι το πολλά σπουδαίο. Σκεφτήτε πότε έγινε κάτι που τζιαι σας εδιασκέδασε χωρίς να σας κουράσει, αλλά επίσης εκαμεν σας να σηκωστεί η τρίχα σας. Να νιώσετε ότι για μια στιγμή κάτι έλαμψε μέσα σας. Μια ελπίδα, ένα φως ακαταμάχητο. Κάτι που εδημιουργήθηκε τόσο μαεστρικά που ήταν αδύνατο να το αγνοήσετε. Συνάμα να σας έσσιει διαδκεδάσει πραγματικά τζιαί να νιώθετε ότι τζίνει η ώρα ήταν γουέλ σπέντ. Γιατί να μεν εν ούλλη η διασκέδαση έτσι? Ανθρώποι με μεράκι τζιαί ταλέντο υπάρχουν. Τί επήε λάθος τζιαί προτιμούν να υποτιμούν τους εαυτούς τους τζιαί εμάς, τζιαι παράγουν ανούσια, ανάλατα βιτεάκια, που χτυπούν σσιλιάες χρήστες?
Τζιαί ίσως πιο σημαντικά, ως πότε εν να ποδοπατούμε την έμφυτη ανάγκη του αθρώπου για δημιουργία, στο βωμό της ευκολίας τζιαί του-να-περάσει-η-ώρα-τζιαί-είμαι-πτώμα-που-την-δουλειά? Πότε έχασεν την ανάγκη ο άθρωπος μέσα που την καθημερινή διαδκέδαση, να μαθαίνει κάτι? Όι γνώσεις του βιβλίου-εγκυκλοπαιδικές, αλλά κάτι... Πώς να αγαπά ή πως να γελά με την καρκιάν του. Πως να διακωμωδεί τζίαί πως να σατιρίζει τα κακώς κείμενα γυρών του. Πως να περνά ωραία αλλά να μεν μαννέφκει στη διαδικασία.
Εν τέλει, επεθύμησα να γελάσω, αλλά να κάτσω να σκεφτώ τζιόλας. Να κλάψω μπροστά στη θέα κάποιου πραμάτου, όι που πίκρα, αλλά που συγκίνηση, να σηκωθεί η τρίχα μου που τό πόσο ασύλληπτα έντονη τζιαί άμεση εν η τέχνη,τζιαί να νιώσω το αίμα να τζίλά μέσα μου τζιαί να παίζουν τύμπανα μέσα μου που μου φωνάζουν ΞΥΠΝΑ ΡΕ. ΕΝ ΕΦΤΥΣΑΝ ΓΙΕΜΑ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΆ'Ι'ΣΣΙΕΦΚΕΙΣ ΤΟ ΑΘΡΩΠΙΝΟ ΣΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟ. ΔΗΜΙΟΥΡΓΑ ΜΕ ΠΑΘΟΣ, ΔΙΧΩΣ ΚΑΝΟΝΕΣ, ΜΕ ΑΛΗΘΚΕΙΑΝ ΩΜΗ ΠΟΥ ΠΕΡΝΕΙ ΚΚΕΛΛΕΕΣ ΤΖΙΑΙ ΔΕΙΞΕ ΠΟΣΟ ΣΕΒΕΣΑΙ ΤΟΝ ΣΥΝΑΘΡΩΠΟ ΣΟΥ ΤΖΙΑΙ ΠΟΣΟ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΖΕΙΣ ΤΖΙΑΙ ΣΥ ΠΑΣ' ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ, ΜΠΡΑΒΟ ΠΟΥ ΕΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΕΙΣ ΤΗ ΜΑΓΕΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΑΛΦΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟ.
Τετάρτη 30 Ιουνίου 2010
Το πουλλί μου
Έσσιει κάτι στιγμές που σταματούν να με κόφτουν τα πράματα που ασχολούμαι καθημερινά. Που μπαίνω σε ένα άλλο mode. Που εν θέλω να μιλώ για ουδέτερα πράματα που στην ουσία εν με αγγίζουν αλλά για το πως νιώθω, για τη ζωή. Αυθόρμητα όμως. Χωρίς ηλίθιες εισηγήσεις του τύπου: 'Ατε αρκέψετε καμιά φιλοσοφικήν συζήτηση που στην ηλικία μου εν κάπως συνήθες.
Σαμπώς τζιαί έν έναν κουμπί που το πατάς. Σαμπώς τζιαί οι πιο βαθκιές ανησυχίες μας εν τόσο εύκολο να προσεγγιστούν όπως οποιοδήποτε θέμα. Εν έτσι στιγμές, τελοσπάντων, που σκέφτουμε πιο εν το δικό μου γαλάζιο πουλλί. Να εξηγηθώ. Ο Καζαντζάκης είπε πως κάθε λαός που ανέδειξε πολιτισμό έχει το γαλάζιο πουλί του. Η Ελλάδα την ομορφιά, η Ρώμη το Κράτος, οι Ινδοί τη Νιρβάνα, οι Εβραίοι το Θεό. Τωρά ενηξέρω γιατί πουλλί τζιαί γιατί γαλάζιο αλλά ο ποιητής σίουρα είσσιε τους λόγους του τζιαί εγώ αποδέχουμαι τους γιατί επιτρέπουν μου να γράψω έτσι τίτλο στο ποστ τούτο.
Κατ' επέκτασην σκέφτουμαι πως το γάλάζιο πουλλί μπορεί να εν πιο ατομικό. Πως κάθε άθρωπος έσσιει το δικόν του. Για παράδειγμα ένος φίλου μπορώ να πώ με σχετική σιουρκά πως εν η πολυμάθεια. Έσσιει μιαν αξιοζήλευτη πείνα για γνώσεις. Πραχτικές τζιαί θεωρητικές. Άλλου, το πουλλί του ένι να μοιράζεται αγάπη τζιαί να θωρεί πως τούτη η αγάπη εξαργυρώνεται με χαμόγελα, ευγνωμοσύνη κλπ. Καλά των άλλων.. Το δικό μου? Περηφανέφκουμε πως έχω αυτογνωσία τζιαί πως ζω ευσυνείδητα, αλλά ενιξέρω πιον εν το γαλάζιο πουλλί μου. Τόσο λλίο ξέρω τον εαυτό μου τελικά? Ή ίσως εν πιο εύκολο να πουν οι άλλοι για μένα? Μπορώ να φανταστώ ένα περίπου τι πουλλί έχω(ακόμα μιλώ για το ίδιο θέμα μεν συγχυζούμαστε), αλλά τελικά μπορεί να ξέρω τί έννεν το πουλλί μου παρά τι ένι. Νομίζω έτσι ένι. Ξέρω πως το γαλάζιο πουλλί μου έννεν το χρήμα. Έννεν η επιτυχία εις βάρος των άλλων. Έννεν η διεκδήκηση. Έννεν η περιπέτεια. Έννεν η δόξα αν τζιαί η αναγνώριση εν κάτι που συμπαθώ. Έννεν, έννεν, έννεν. Τί ένι? Μπορεί ποττέ να μεν μάθω. Μπορεί μια αναζήτηση σαν τούτη να εν ανώφελη (τούτο υποψιάζουμαι). Μπορεί το γνώθει σ' εαυτόν να μεν μπορεί να περιοριστεί τόσο πολλά, τόσο τέλεια τζιαί ιδανικά. Μπορεί όμως αν υπάρχει να βρείς το μυστικό του τί καθορίζει τες αποφάσεις σου στη ζωή, που οδηγεί ο δρόμος που αναπόφευκτα ακολουθείς. Ας πούμε αν το πουλλί μου εν ο αλτρουισμός, εν θα εν ανάγκη να σπαταλήσω ενέργεια, χρόνο κλπ σε κάτι που με απομακρύνει που το πουλλί μου. Έν να αφοσιωθώ σε τζίνο. Ίσως να βοηθά να προσπαθήσω να το βρώ. Ίσως να μεν εν ένα αλλά πολλά πράματα που αλληλοεπιδρούν. Έν θα ήταν καλά να ήξερα πιο εν το δυνατό μου χαρτί?
Αν βασιστούμε στον Καζαντζάκη που εν δημιουργός της ιδέας, τότε το γαλάζιο πουλλί εν σίουρα σημαντικό. Τόσο όσο το κράτος για τους Ρωμαίους ή η ομορφιά για τους αρχαίους μας. Το να περιορίσεις τον εαυτό σου όμως σε ένα γαλάζιο πουλλί, όσο ρομαντικό τζιαί εξαίρετον ακούετε, ίσως να μεν εν βοηθητικό. Η ιστορία απέδειξε ότι όσο τζιαί να έλαμψαν οι πολιτισμοί που ανέφερε ο Καζαντζάκης, σε κάποιο βαθμό επεριοριστήκαν που τούτο. Καλή η ομορφιά, αλλά αρκετή? Μπα. Καλό το κράτος η οργάνωση, αλλά αρκετή? Η Νιρβάνα σίουρα ιδανική. Αλλά εφικτή? Αν ναι, και μετά? Ο Θεός καλός αλλά σε έναν κόσμο που οι αθρώποι μαθαίνουν να αμφισβητούν, θέλουν εφικτές απαντήσεις στα ερωτήματα τους, βομβαρδίζουνται που την επιστήμη(καλώς ή κακώς), που προσπαθεί να σκοτώσει την τελευταία πιθαμή ελπίδας, πίστης σε κάτι μεγάλο, κάτι σπουδαίο, κάτι αναίμακτο, κάτι χωρίς DNA τζιαί λογική εξήγηση, πόσο παναθρώπινο ένι?
Τελικά πιστέφκω πως πρέπει να το δώ διαφορετικά. Οι πολιτισμοί ακολουθούν ένα δρόμο που πιστέφκουν εν ο ιδανικός για τζίνους. Που εν να τους οδηγήσει στην επιτυχία, την ευτυχία, την ολοκλήρωση, την ασφάλεια, την ισχύ. Όταν είδη αναπτυχθεί ο πολιτισμός, μπορείς να πείς.. Α! Το γαλάζιο πουλλί του εν η ομορφιά. Αν το ξέρεις που πριν εν χρήσιμο? Αλλάσσει κάτι? Αλλάσσει ο δρόμος. Νομίζω όι. Γι' αυτό τζιαί εμείς πρέπει να ακολουθούμε το δρόμο που εχαράκτηκε ειδικά για μας. Εν αναπόφευκτο να ακολουθήσουμε τον μοιραίο μας δρόμο ότι τζιαί να γίνει. Γιατί το γαλάζιο πουλλί μας εν ελεύθερο. Μπορεί να εμφανιστεί στιγμιαία σαν σε όνειρο πριν εξαφανιστεί στην σκοτεινιασούρα. Το πουλλί μας εν ελεύθερο γιατί εν του έχουμε ινία. Γιατί εμείς το πλάθουμε όπως εμείς πλάθουμε τους εαυτούς μας λόγω της εύπλαστης φύσης μας. Το ότι εν δύσκολο έν σημαίνει εν ακατόρθωτο. Σημαίνει ότι το πουλλί μας έσσιει μπρίο, έσσιει κότσια, αξία, αρχ..ια τζιαί πως για να το κουμαντάρις απαιτείται να τα έσσιεις τούτα τζιαί εσύ
Σαμπώς τζιαί έν έναν κουμπί που το πατάς. Σαμπώς τζιαί οι πιο βαθκιές ανησυχίες μας εν τόσο εύκολο να προσεγγιστούν όπως οποιοδήποτε θέμα. Εν έτσι στιγμές, τελοσπάντων, που σκέφτουμε πιο εν το δικό μου γαλάζιο πουλλί. Να εξηγηθώ. Ο Καζαντζάκης είπε πως κάθε λαός που ανέδειξε πολιτισμό έχει το γαλάζιο πουλί του. Η Ελλάδα την ομορφιά, η Ρώμη το Κράτος, οι Ινδοί τη Νιρβάνα, οι Εβραίοι το Θεό. Τωρά ενηξέρω γιατί πουλλί τζιαί γιατί γαλάζιο αλλά ο ποιητής σίουρα είσσιε τους λόγους του τζιαί εγώ αποδέχουμαι τους γιατί επιτρέπουν μου να γράψω έτσι τίτλο στο ποστ τούτο.
Κατ' επέκτασην σκέφτουμαι πως το γάλάζιο πουλλί μπορεί να εν πιο ατομικό. Πως κάθε άθρωπος έσσιει το δικόν του. Για παράδειγμα ένος φίλου μπορώ να πώ με σχετική σιουρκά πως εν η πολυμάθεια. Έσσιει μιαν αξιοζήλευτη πείνα για γνώσεις. Πραχτικές τζιαί θεωρητικές. Άλλου, το πουλλί του ένι να μοιράζεται αγάπη τζιαί να θωρεί πως τούτη η αγάπη εξαργυρώνεται με χαμόγελα, ευγνωμοσύνη κλπ. Καλά των άλλων.. Το δικό μου? Περηφανέφκουμε πως έχω αυτογνωσία τζιαί πως ζω ευσυνείδητα, αλλά ενιξέρω πιον εν το γαλάζιο πουλλί μου. Τόσο λλίο ξέρω τον εαυτό μου τελικά? Ή ίσως εν πιο εύκολο να πουν οι άλλοι για μένα? Μπορώ να φανταστώ ένα περίπου τι πουλλί έχω(ακόμα μιλώ για το ίδιο θέμα μεν συγχυζούμαστε), αλλά τελικά μπορεί να ξέρω τί έννεν το πουλλί μου παρά τι ένι. Νομίζω έτσι ένι. Ξέρω πως το γαλάζιο πουλλί μου έννεν το χρήμα. Έννεν η επιτυχία εις βάρος των άλλων. Έννεν η διεκδήκηση. Έννεν η περιπέτεια. Έννεν η δόξα αν τζιαί η αναγνώριση εν κάτι που συμπαθώ. Έννεν, έννεν, έννεν. Τί ένι? Μπορεί ποττέ να μεν μάθω. Μπορεί μια αναζήτηση σαν τούτη να εν ανώφελη (τούτο υποψιάζουμαι). Μπορεί το γνώθει σ' εαυτόν να μεν μπορεί να περιοριστεί τόσο πολλά, τόσο τέλεια τζιαί ιδανικά. Μπορεί όμως αν υπάρχει να βρείς το μυστικό του τί καθορίζει τες αποφάσεις σου στη ζωή, που οδηγεί ο δρόμος που αναπόφευκτα ακολουθείς. Ας πούμε αν το πουλλί μου εν ο αλτρουισμός, εν θα εν ανάγκη να σπαταλήσω ενέργεια, χρόνο κλπ σε κάτι που με απομακρύνει που το πουλλί μου. Έν να αφοσιωθώ σε τζίνο. Ίσως να βοηθά να προσπαθήσω να το βρώ. Ίσως να μεν εν ένα αλλά πολλά πράματα που αλληλοεπιδρούν. Έν θα ήταν καλά να ήξερα πιο εν το δυνατό μου χαρτί?
Αν βασιστούμε στον Καζαντζάκη που εν δημιουργός της ιδέας, τότε το γαλάζιο πουλλί εν σίουρα σημαντικό. Τόσο όσο το κράτος για τους Ρωμαίους ή η ομορφιά για τους αρχαίους μας. Το να περιορίσεις τον εαυτό σου όμως σε ένα γαλάζιο πουλλί, όσο ρομαντικό τζιαί εξαίρετον ακούετε, ίσως να μεν εν βοηθητικό. Η ιστορία απέδειξε ότι όσο τζιαί να έλαμψαν οι πολιτισμοί που ανέφερε ο Καζαντζάκης, σε κάποιο βαθμό επεριοριστήκαν που τούτο. Καλή η ομορφιά, αλλά αρκετή? Μπα. Καλό το κράτος η οργάνωση, αλλά αρκετή? Η Νιρβάνα σίουρα ιδανική. Αλλά εφικτή? Αν ναι, και μετά? Ο Θεός καλός αλλά σε έναν κόσμο που οι αθρώποι μαθαίνουν να αμφισβητούν, θέλουν εφικτές απαντήσεις στα ερωτήματα τους, βομβαρδίζουνται που την επιστήμη(καλώς ή κακώς), που προσπαθεί να σκοτώσει την τελευταία πιθαμή ελπίδας, πίστης σε κάτι μεγάλο, κάτι σπουδαίο, κάτι αναίμακτο, κάτι χωρίς DNA τζιαί λογική εξήγηση, πόσο παναθρώπινο ένι?
Τελικά πιστέφκω πως πρέπει να το δώ διαφορετικά. Οι πολιτισμοί ακολουθούν ένα δρόμο που πιστέφκουν εν ο ιδανικός για τζίνους. Που εν να τους οδηγήσει στην επιτυχία, την ευτυχία, την ολοκλήρωση, την ασφάλεια, την ισχύ. Όταν είδη αναπτυχθεί ο πολιτισμός, μπορείς να πείς.. Α! Το γαλάζιο πουλλί του εν η ομορφιά. Αν το ξέρεις που πριν εν χρήσιμο? Αλλάσσει κάτι? Αλλάσσει ο δρόμος. Νομίζω όι. Γι' αυτό τζιαί εμείς πρέπει να ακολουθούμε το δρόμο που εχαράκτηκε ειδικά για μας. Εν αναπόφευκτο να ακολουθήσουμε τον μοιραίο μας δρόμο ότι τζιαί να γίνει. Γιατί το γαλάζιο πουλλί μας εν ελεύθερο. Μπορεί να εμφανιστεί στιγμιαία σαν σε όνειρο πριν εξαφανιστεί στην σκοτεινιασούρα. Το πουλλί μας εν ελεύθερο γιατί εν του έχουμε ινία. Γιατί εμείς το πλάθουμε όπως εμείς πλάθουμε τους εαυτούς μας λόγω της εύπλαστης φύσης μας. Το ότι εν δύσκολο έν σημαίνει εν ακατόρθωτο. Σημαίνει ότι το πουλλί μας έσσιει μπρίο, έσσιει κότσια, αξία, αρχ..ια τζιαί πως για να το κουμαντάρις απαιτείται να τα έσσιεις τούτα τζιαί εσύ
Τρίτη 29 Ιουνίου 2010
Greek Idol Vs. Greek Idol σημιώσατε ένα
Μετά την φαρσοκωμωδία του Γκρίκ Άιντολ, τζιαί μετά που τον ομολογουμένως κακό τελικό, 2 πράματα μου εμείναν.
1. Οι Καλαμαράες αρέσκουνται στες υπερβολές τύπου: Είσαι ότι πιο φρέσκο υπάρχει στο χώρο, Τολμώ να πώ το τραγούδησες καλύτερα απο το ορίτζιναλ, Ήταν η καλύτερη εμφάνιση σε λάιβ όλων των εποχών, Για να σε ξεπεράσει η τάδε πρέπει να ξεπεράσει το σύμπαν. Αν σε άκουε ο τάδε νεκρός καλλιτέχνης θα δάκρυζε, Είσαι η νέα τάδε(ενώ η τάδε εν ακόμα ζωντανή).
2. Η ειρωνεία, του πως φέτος ήβραν κάτι το υποτιθέμενα σπουδαιότατο που τραουδά καλλίτερα που τη Βίσση ή ξέρω γω, που όμως του χρόνου εν να αντικατασταθεί που κάποιον άλλον (πιθανώς Κυπραίο), που εν να έχει τραγουδήσει καλλύττερα που οποιονδήποτε σε λάιβ τάλεντ σσιόου οπουδήποτε στον κόσμο, που εν να εν ο νέος τάδε κουλλουππού.
Τζιαί μετά διώ πας την Ελληνίδα Μόνικα, το νεξτ μπίγκ θίνγκ, που πολλοί αγαπούν να μισούν γιατί τολμά να κάμει κάτι καινούριο τζιαί άλλοι αγαπούν την επειδή το κάμνει ακριβώς τούτο. Που κανένας εν της είπε ότι εν η νέα τάδε, ούτε ότι ετραούδησε κάτι καλλίτερα που το ορίτζιναλ, ούτε ότι εν αξεπέραστη. Ακόμα τζιαί όταν μερικά δήθεν ολτέρνατιβ περιοδικά εβιαστήκαν να την χαρακτηρήσουν τον νέο Χατζηδάκη, ούτε αποκρίθηκε ούτε εζήτησε την βοήθεια του κοινού, ούτε έδειξε το βρατζίν της.Τζιαί χαμογελώ.
Παρασκευή 25 Ιουνίου 2010
Καλέ μου άδοξε ήρωα
Καλέ μου άδοξε ήρωα Τίμη Παρίση-μη σώσω να τον δώ σε φασσιον σσιόου-. Τί έπαθες γιέ μου?
Καταρχάς μια προειδοποίηση. Για να κάψετε όσο πιο λλία εγκεφαλικά κύτταρα γίνεται δέτε το βίντεο που το 6'30" τζιαί μετά αφού τζιαμέ εν το ζουμί. Τούτο εγώ είχα την τιμή να το δώ απο τις ειδήσεις σε παρακαλώ του Σταρ (φυσικά).Με κάποιο δραματικό σίουρα χεντλάιν που μου διαφεύγει, κάτι του τύπου ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΖΑΜΑΝΦΟΥ, Ο ΠΑΡΙΣΗΣ ΔΙΩΧΝΕΙ ΤΗ ΜΑΝΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΛΩΤΣΙΕΣ!!!!!!! ΤΙ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ Η ΕΛΕΝΗ ΛΟΥΚΑ. Απ'ότι μπορώ να φανταστώ δηλαδή.
Ο λόγος τούτου του ποστ με το ανορθόδοξο βίντεο εν ο εξής. Θέλω να ρωτήσω και κατα συνέπεια να μάθω ως πότε καλέ μου άνθρωπε(α λα Βέγκος)πρέπει άδοξες τηλεπερσόνες, να εκμεταλλέφκουνται ένα τόσο ικανό τζιαί χρήσιμο, ιδανικά, μέσο για τα προσωπικά τους 5λεπτά δόξας που σφετερίζουνται με το ζόρι. Τζιαί ως πότε εν να τους δίνεται το βήμα που τα κανάλια τζιαί που συγκεκριμένες εκπομπές για να φκέννουν στο γυαλλί?
Μεν με παρεξηγήσετε. Όσο χρήσιμες θεωρώ εκπομπές τύπου Πρωταγωνιστές ή Το κουτί της Πανδώρας, άλλο τόσο χρήσιμες θεωρώ τες ψυχαγωγικές εκπομπές. Η διασκέδαση, το γέλιο, η χαρά, η λύπη, το δράμα εν μέσα στη ζωή μας τζιαί ο άθρωπος εζητούσε την δραματικοποίηση τζιαί τη διακωμωδία της ζωής του εξ ανέκαθεν. Με το θέατρο, τα τραούθκια, την ποίηση, ειδικά τη λυρική πιο παλιά, επροσπαθούσε να βάλει αλατοπίπερο στη δύσκολη, ρεαλιστική ζωή με τα συνηθισμένα βάσανα. Η σημερινή τηλεόραση κάμνει πολλά καλά τούτη τη δουλειά. Καλύτερα που κάθε άλλη εποχή. Προσωπικά ο συνδυασμός σοβαρού τζιαί σάτιρας, στυλ Λαζόπουλος, εν ιδανικός, γιατί ο κόσμος πληροφορείται, ανοίει το μμάτο του τζιαί ταυτόχρονα γελά, σσιέρετε τζιαί εν βαρκέται.
Το σημερινό infotainment εν μια προσπάθεια, πιστέφκω, να μεν χάσει το ενδιαφέρον του ο κόσμος ενω του λαλείς τα απαραίτητα σοβαρά θέματα. Πολλοί το επαρεξηγήσαν στην τηλεόραση, αλλά κανένας όσο το Σταρ, τζιαί με τόσες δραματικές συνέπειες. Εν θα μπώ πολλά βαθκειά στο θέμα όμως. Ο καθένας βάλλει τη λογική του τζιαί τραβά την προσωπική του γραμμή ως τζιαμέ που αντέχει η κράση του. Τζιαί για να αλαφρύνω τούτο το ποστ (στην΄απίθανη περίπτωση που εν το έκαμε το βίντεο στην αρχή), είπα να γράψω τη συνηθισμένη συνταγή που φαίνεται ν' ακολουθούν στην ζωή πολλοί για να αναδυθούν στην τηλεοπτική επιφάνεια που την αφάνεια που τόσο τους ενοχλεί. Για χάρην ευκολίας, χωρίζω τους μα'ι'τανούς σε πλατύφυλλους(αποδεχτά όμορφους) και σγουρούς (αποδεχτά συνηθισμένοι).
Πλατύφυλλοι/ες: Περσόνες τύπου Τζούλια Αλεξανδράτου. Όμορφοι, χαζοί, εν να εκμεταλλευτούν, κάποιαν ευκαιρία που εν να τους δωθεί για να φκούν εις τα κανάλια να σχολιάσουν, προτιμότερο καυστικά το τί έγινε. Τέθκοια ευκαιρία μπορεί να εν ξαφνική αποχώρηση που ριάλιτι, σκάνδαλο για ροζ υπηρεσίες, φήμες πέρι άδικης παραγκώνισης σε διαγωνισμό ομορφιάς κλπ. Που τζιαμέ τζιαί μετά ξεκινά το σήκωμα του σταυρού της διασημότητας. Πάντα στο ίδιο κανάλι, αλλά σε διαφορετικές εκπομπές. Αποκορύφωμα καριέρας, να πει ο Λιάτσος στες ειδήσεις του Στάρ: Σοκ προκάλεσε με τις δηλώσεις της η Πλατύφυλλη προκαλόντας αντιδράσεις.
Σγουροί/ές: Περσόνες τύπου Χρίστος απο Γκρικ Αιντολ, Ψωμιάδης, Τίμης Παρίσης, κακή ώρα. Όμορφους εν τους λαλείς όσο τζιαί να εν το beauty in the eye of the beholder. Γίνονται γνωστή με το ζόρι, μέσα που καυγάδες, μέσα που την εκπομπή της Αννίτας Πάνια, ή μέσω αυτοπροβολής, κηρύσσωντας τον εαυτό τους, Ελληνίδα σταρ, Εθνικό σταρ, Εθνική φωνή της Ελλάδας, αγνό λαικό παιδί, συγκενής κάποιου νεκρού σταρ εξωτερικού. Αποκορύφωμα καριέρας: Απόπειρα αυτοκτονίας, μαλλιοτράβηγμα σε ζωντανή εκπομπή, κλείσιμο σε φυλακή, πλαστική εγχείρηση, κλείσιμο σε ψυχιατρική κλινική, ροζ βίντεο. Οτιδήποτε φτάνει να σε πιάει στο στόμα του ο κόσμος τζιαί να σου κάμει αφιέρωμα το Φώτης και Μαρία Λάιβ.
Το πόιντ τού ποστ(ναι υπάρχει), εν ότι είμαστε αθρώποι που επεράσαμε σσίλια βάσανα για να έρτουμε να σταθούμε δαμέ που είμαστε. Οι πιο πολλοί ζούμεν τίμια, φτύνουμεν αίμα, ανεχούμαστε πράματα τζιαί καταπίνουμε ούλλα τα φαρμάτζια που μας ποτίζουν. Πονούμε, αλλά συνεχίζουμε να γελούμε τζιαί να αγαπούμε. Πειράζουν μας αλλά εν σσίφκουμε την κκελλέ. Γράφουμε μπλογκς, ή φωνάζουμε, αντιδρούμε, τζιαί παλέφκουμε. Θωρούμε ειδήσεις τζιαί πονούμε τον τόπο μας, αλλά γελούμε μετά με την Αίγια τζιαί ξέρουμε πως ούλλα εν να παν καλά. Πως εν να γεράσουμε ευτυχισμένοι, τίμιοι τζιαί αθρώποι δυνατοί, με την κκελλέ ψηλά, τζιαί το μέτωπο μας καθαρό. Αιματωμένο μπορεί αλλά καθαρό σίουρα. Αξίζουμεν εμείς να μας συμπεριφέρεται το Στάρ τζιαί το κάθε Σταρ με τούντην αναίδεια? Με τούντην έλλειψη σεβασμού. Αξίζουμεν να μας υποτιμούν? Να μας μαννέφκουν τζιαί να μας κλείουν τα μμάθκια? Να βασίζουν την επιτυχία τους στες ράσσιες μας? Να μπορούν να μας ανηψώσουν, να μας δώκουν δύναμη, θάρρος, γνώσεις, γέλιο αγνό τζιαί κλάμα αγνότερο, κλάμα εξ ουρανού, να μπορούν να μας κάμουν να δούμε δίπλα μας τον παππού τζιαί τη γιαγιά μας , τη μάνα μας, την αρφή μας τζιαί να πούμε δόξα σει που εν δίπλα μου, δόξα σει που ζώ τζιαί που αναπνέω, που πονώ τζιαί που αγαπώ, τζιαί αντί τούτου να μας δείχνουν μαλακίες τζίαί να μας ναρκώνουν με τα κόμπλεξ τζιαί τες ελαφρότητες τους? Καλέ μου άδοξε ήρωα, είσαι εσύ αναγνώστη μου, που στα σσιέρκα σου κρατάς τη ζωή τζιαί όι το τηλεκοντρόλ, που ξυπνάς τζιαί ζεις τίμια, που τα λεφτά που βαστάς έγίναν με τον ιδρώτα τζιαί τον κόπο σου, με την επιμονή τζιαί την γαιδουρίσια την υπομονή σου, που εν καρτεράς την τηλεόραση να σου πει ποιος είπε, ούτε το μπράβο των βαρβάρων για να συνεχίσεις στον δρόμο σου.
Σάββατο 19 Ιουνίου 2010
Ο Καζατζάκης στα δημοτικά σχολεία
Να ξεκαθαρίσω. Όι ο πραγματικός Καζαντζάκης, γιατί όπως ξέρετε εν νεκρός άρα εν να ήταν απλά φοητσιάρικο. Εννοώ το έργον του. Για κάποιο λόγο έκαμε μου τεράστια θετική εντύπωση. Ίσως επειδή θκεβάζοντας για πρώτη φορά την εισαγωγή του 'Ταξιδεύοντας' στην Αγγλία επήρα ένα μικρό δείγμα του μεγαλείου του αθρώπου τούτου. Μια εισαγωγή που σε αιχμαλωτίζει που τες πρώτες λέξεις:
"Θες δε θες, αντικρύζοντας χοχλακιστά, ακαταστάλαχτα ακόμα πάθη, θα φανερώσεις τη γνώμη σου, και η γνώμη σου αυτή, όποια και να' ναι, θα εξαγριώσει τους αντιθέτους. Κι αν προσπαθήσεις, δημιουργώντας με αφιλοκέρδεια και μόχτο, μεγάλη απόσταση καιρού και τόπου να δεις και να κρίνεις, τότε πια θα σου ριχτούν μανιασμένα και τα δύο αντίμαχα στρατόπεδα.........
.........Η Δυσκολία στάθηκε πάντα στη ζωή ο μέγας ερεθισμός που ξυπνάει και κεντρίζει όλες μας τις ορμές, καλές και κακές, για να πηδήξουμε το εμπόδιο που υψώθηκε ξαφνικά μπροστά μας κι έτσι, επιστρατεύοντας όλες μας τις δυνάμες, που αλλιώς θα ύπνωναν ή θα ενεργούσαν σκόρπια κι ανόρεχτα, φτάνουμε κάποτε πολύ μακρύτερα απ΄ότι ελπίζαμε. Γιατί οι επιστρατευόμενες δυνάμες δεν είναι μοναχα δικές μας, ατομικές, μήτε μονάχα ανθρώπινες. Στη φόρα τούτη που παίρνουμε για να πηδήξουμε, ξαμολύνουνται μέσα μας τρισυπόστατες δυνάμες: ατομικές, πανανθρώπινες, προανθρώπινες. Στη στιγμή που συσπειρώνεται ο άνθρωπος σαν ελατήριο για να επιχειρήση το πήδημα, ολάκερη, μέσα μας, η ζωή του πλανήτη παίρνει φόρα...."
Το μεγαλείο το οποίο προανέφερε εν έντονο σε ούλλο του το έργο τζιαι στη ζωήν του ολόκληρη. Ένας άθρωπος που περιγράφει με ειλικρίνεια , τραγικότητα, ρεαλισμό, χωρίς φανφάρες τζιαί με μια διαχρονικότητα ανατρισσιαστική τες σκέψεις του τζιαί που διά την εντύπωση ενός γενναίου αντι-ήρωα που προτιμά να γυρίσει το μάγουλο παρά να γεμώσει με αίμα τα χέρια που το εδωθήκαν για να αγκαλιάζει τζιαί όι για να σκοτώνει.
Τούτος ο σπουδαίος άνθρωπος θα γίνει κομμάτι νέων παιθκιών σε 4 σχολεία στην Ελλάδα που τόσο Δημοτικό ακόμα. Ανάμεσα στη λογοτεχνία που θα μαθαίνουν, επιλέγηκε ο Ν.Καζαντζάκης τζιαί εν μπορώ παρά να ανακουφιστώ που μερικοί αθρώποι εν να σμιλεφτούν που τα λόγια σπάνιου πλούτου τζιαί ειλικρίνειας του Καζαντζάκη. Ήταν ένας ποιητής, γλύπτης της πσισσίης όπως πλέον εν υπάρχουν. Αγγίζει σε με μια αμεσότητα που όσοι εθκεβάσαν Κοέλο καταλαβένουν, αλλά με μιαν ειλικρίνεια τζιαί ένα ρεαλισμό που διαφεύγει του Κοέλο. Με μιαν απλότητα που εν βρίσκεις πουθενά τζιαί με ένα μήνυμα τρανταχτό σαν τες βουβουζέλες στη Νότια Αφρική.
Εν μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερο δώρο για τα μωρά που εν να έχουν την τύχη να γνωρίσουν το έργο του Καζαντζάκη που τόσο νεαρή ηλικία. Τζιαί ιδιαίτερα σε μιαν εποχή που πασχίζουμε να μαγαρίσουμε τες πσισσιές που εμείναν αθώες με το δηλητήριο που μας εκατέστρεψε τζιαί εμάς.
"Ανθολόγιο με αποσπάσματα από το έργο του μεγάλου Κρητικού δημιουργού, Νίκου Καζαντζάκη, παρουσίασε χθες η Νομάρχης Ηρακλείου, κ. Βαγγελιώ Σχοιναράκη – Ηλιακή στο 6ο Γυμνάσιο Ηρακλείου.Το ανθολόγιο εξέδωσε η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ηρακλείου σε συνεργασία με την Ένωση Φιλολόγων Νομού Ηρακλείου, απευθύνεται σε μαθητές Γυμνασίου και των τελευταίων τάξεων του Δημοτικού Σχολείου και πρόκειται να διανεμηθεί στους μαθητές όλων των σχολείων του Νομού. Η Νομαρχιακή Αρχή Ηρακλείου από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε έχει πραγματοποιήσει πολλαπλές δράσεις για τη διάδοση του έργου του μεγάλου Κρητικού δημιουργού.
Το βιβλίο αυτό έχει παρουσιαστεί σε τέσσερα σχολεία: στα Καλύβια Αττικής, στα Μουδανιά Χαλκιδικής, στο Κολέγιο Αθηνών και στα Εκπαιδευτήρια Γείτονα.Αξιοποιείται σαν παιδαγωγική πρόταση ανάγνωσης και πρώτης προσέγγισης στη ζωή και στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Συνοδεύεται από αποσπάσματα έργων του μεγάλου Κρητικού."
Ούλλα τούτα χαροποιούν με γιατί ελπίζω πως με τούτην την κίνηση εν να δωθεί το μήνυμα πως οι δασκάλοι έχουν ένα αγνότατο μεν, ακατέργαστο δε υλικό στα σσιέρκα τους. Αν δεν τον πλάσουν με τα σωστά υλικά, το αποτέλεσμα εν αποτρόπαιο τζιαί μοιραία άχρηστο τζιαί καταδικασμένο. Με τα σωστά υλικά εν να δημιουργήσουν αθρώπους που εν να ξέρουν να ζουν "όχι μόνο με σεβασμό, παρά και με μια παράνομη, αλλόκοτη αγάπη.". Που εν να ξέρουν "το απλούστατο τούτο: πως όλοι είναι κρυφοί συνεργάτες και μάχονται γιατον ίδιο μεγάλο σκοπό"
Τζιαί ίσως μια μέρα, μετα που πολλά χρόνια, ένα που τζίνα τα μωρά που μαθαίνουν τωρά Καζαντζάκη να κλείσει τα μμάθκια του σε έναν άδολο κρεβάτι τζιαί να σκεφτεί...ΕΙΜΑΙ ΛΕΦΤΕΡΟΣ.
Τρίτη 8 Ιουνίου 2010
Ολάν, ντε τζιαί σιόρ.
Το λοιπόν, ούλλα εξεκινήσαν μιαν ωραία βραδυά στες Φοικικούες. Ένας φίλος στρατιώτης μισός Εγγλέζος(που τη μερκά της μάνας του) τζιαί μισός Κυπραίος αλλά πιο Εγγλέζος, εμιλούσεν μας για τον στρατό. Τον τελευταίο τζιαιρό΄, ανέπτυξε σαν άμυνα 'εναντίων' των άλλων Κυπραίων που τον αποφεύγουν επειδή εγγλεζοδείχνει τζιαί μιλά σπασμένα μεν καλά δε ελληνικά/κυπριακά την υπερβολικά χωρκάτικη διάλεκτο του τύπου Πάφος τζιαί βάλε.
Μεν παρεξηγήσετε αν έσσιει κάποιον που του αρέσκουν τα κυπριακά είμαι εγώ (ρόδα της οργής οέο) τζιαί εν θα ελαλούσα όι στο να τη μαθαίνουμε τζιαί στα σχολεία. Ο λόγος που γράφω στο μπλόγκ μου τούτη την ιστορία που φαίνεται ότι εν πάει πούποτε εν επειδή τούτος ο φίλος όι μόνο εν σαν την ρώσικη ρουλέτα που τα μιλά (λαλεί της τύχης τζιαί αν του κάτσει τζιαί κολλά τζίνο που εν να πεί καλός, αν όι πέρνει μας τζιαί σηκώνει μας τζιαί γυρέφκουμε να δούμε ίνταν που μας εφάτσσισε), αλλά έχασε τζιαί το πόιντ.
Με τούτο εννοώ ότι το να σύρνεις ένα ολάν σε κάθε δεύτερη λέξη τζιαί να στρεσάρεις το 'ο' ενώ ταυτόχρονα η γλώσσα σου γυρίζει το 'λ' αγγλιστί, τζιαί να σύρνεις τζιαί ένα σιόρ τζιαί ένα ε πάμεντε τζιαχαμέ ρε κοπέλλια('λ' αγγλιστί), εν σε κάμνει πιο κυπραίο που πρίν τζιαί για μένα εν ο λάθος τρόπος να πλασαριστείς σε μια παρέα. Τούτος ο φίλος εν καταλάβει ότι με το να μιλά τα άσυλα κυπριακά εν τόσο κυπραίος όσον εγώ εγγλέζος αν μιλώ τα ππόσς τα εγγλέζικα τύπου βασίλισσα ελισάβετ.
Κυπραίος είσαι άμαν για σένα εν γνώριμη η γεύση του μαχαλλεπιού το καλοτζιαίρι. Κυπραίος είσαι άμαν έφαες πουρέκκια που μόλις τωρά εγίναν. Κυπραίος είσαι άμαν τα κυπριακά σου έν τα εξεσκόνισες λόγω αίγιας φούξιας αλλά επειδή εμιλούσεν σου τα η γιαγιά σου που το χωρκό. Κυπραίος είσαι άμαν έν να επάλεφκες για να υπερασπιστείς το συνδυασμό χαλλούμι-παττίχα. Κυπραίος είσαι άμαν ξέρεις ήνταν που εν ο μισσιαρός τζιαί ειδικά άμαν είδες τζιόλας ένα. Κυπραίος είσαι άμαν ξέρεις τι σημαίνει να τρώεις οφτόν με κρεμμύι. Κυπραίος είσαι άμαν μιλάς έξω που τα δόντια τζιαί είσαι έξω καρκιά ακόμα τζιαί αν παρεξηγήσαι. Κυπραίος είσαι να μπαίνεις σε έναν τόπο τζιαί να νιώθεις σαν το σπίτι σου δίχως καθωσπρεπισμούς αλλά να ξέρεις τζιαί ως που σε πέρνει. Κυπραίος είσαι άμαν έσσιεις τουλάχιστον ένα συγγενή με Αλτσχάιμερ. Κυπραίος είσαι άμαν επίες σε κυπριακό γάμο τζιαί κρυφά άρεσε σου. Κυπραίος είσαι άμαν πονείς τζιαι αγαπάς τούντον τόπο πον καμένος τζίαί εν θωρεί ποττέ δροσιά.
Τούτος ο φίλος ουδέποτε είδεν τη πσισσιή της Κύπρου τζιαί ουδέποτε εσεβάστηκε(πόσο μάλλον να αγαπήσει) την ιδιαιτερότηταν των Κυπραίων. Η αγάπη του για τη Κύπρο ξεκινά τζιαί τελειώνει στη σσιεφταλιά. Έκαμεν την επιλογή να αγαπά την Αγγλία τζιαί εν το εκατάλαβε. Εν καταλάβει την κουλτούρα μας τζιαί οτιδήποτε κυπριακό εν για τζίνον εξωγήινο τζιαί ακατανόητο. Ότι εμείς κρατούμε μέσα μας σαν φυλαχτό τζίνος ποττέ εν το εκαταδέχτηκε.
Πριν τελειώσω με το μπλόγκ να πώ ότι ένεν υπεχρεωμένος κάθε ένας που ο ένας του γονιός εν που αλλού να αγαπά την Κύπρο, αλλά ούτε ότι απαγορεύεται να την αγαπά ή ότι εν καταδικασμένος να μεν καταλάβει ποττέ τι εστί πραγματικά Κύπρος. Έχω φίλους άλλους που εν μισοί εγγλέζοι τζιαί έχουν ταττού την Κύπρο, έχω φίλη μισή Βιετναμέζα που όσα είπα πριν ότι σημαίνουν 'Κυπραιοσύνη' ξέρει τα, αγαπά τα τζιαί κουβαλά τα μέσα της όπως κανένας άλλος.
Τούτος όμως ο φίλος που προσπαθεί να χτίσει μιαν κίβδηλη Κυπριακή ταυτότητα ποττέ εν εκαταδέχτηκε τζίνο που τωρά τόσο απεγνωσμένα ζητά λόγω συμφερόντος.
Μεν παρεξηγήσετε αν έσσιει κάποιον που του αρέσκουν τα κυπριακά είμαι εγώ (ρόδα της οργής οέο) τζιαί εν θα ελαλούσα όι στο να τη μαθαίνουμε τζιαί στα σχολεία. Ο λόγος που γράφω στο μπλόγκ μου τούτη την ιστορία που φαίνεται ότι εν πάει πούποτε εν επειδή τούτος ο φίλος όι μόνο εν σαν την ρώσικη ρουλέτα που τα μιλά (λαλεί της τύχης τζιαί αν του κάτσει τζιαί κολλά τζίνο που εν να πεί καλός, αν όι πέρνει μας τζιαί σηκώνει μας τζιαί γυρέφκουμε να δούμε ίνταν που μας εφάτσσισε), αλλά έχασε τζιαί το πόιντ.
Με τούτο εννοώ ότι το να σύρνεις ένα ολάν σε κάθε δεύτερη λέξη τζιαί να στρεσάρεις το 'ο' ενώ ταυτόχρονα η γλώσσα σου γυρίζει το 'λ' αγγλιστί, τζιαί να σύρνεις τζιαί ένα σιόρ τζιαί ένα ε πάμεντε τζιαχαμέ ρε κοπέλλια('λ' αγγλιστί), εν σε κάμνει πιο κυπραίο που πρίν τζιαί για μένα εν ο λάθος τρόπος να πλασαριστείς σε μια παρέα. Τούτος ο φίλος εν καταλάβει ότι με το να μιλά τα άσυλα κυπριακά εν τόσο κυπραίος όσον εγώ εγγλέζος αν μιλώ τα ππόσς τα εγγλέζικα τύπου βασίλισσα ελισάβετ.
Κυπραίος είσαι άμαν για σένα εν γνώριμη η γεύση του μαχαλλεπιού το καλοτζιαίρι. Κυπραίος είσαι άμαν έφαες πουρέκκια που μόλις τωρά εγίναν. Κυπραίος είσαι άμαν τα κυπριακά σου έν τα εξεσκόνισες λόγω αίγιας φούξιας αλλά επειδή εμιλούσεν σου τα η γιαγιά σου που το χωρκό. Κυπραίος είσαι άμαν έν να επάλεφκες για να υπερασπιστείς το συνδυασμό χαλλούμι-παττίχα. Κυπραίος είσαι άμαν ξέρεις ήνταν που εν ο μισσιαρός τζιαί ειδικά άμαν είδες τζιόλας ένα. Κυπραίος είσαι άμαν ξέρεις τι σημαίνει να τρώεις οφτόν με κρεμμύι. Κυπραίος είσαι άμαν μιλάς έξω που τα δόντια τζιαί είσαι έξω καρκιά ακόμα τζιαί αν παρεξηγήσαι. Κυπραίος είσαι να μπαίνεις σε έναν τόπο τζιαί να νιώθεις σαν το σπίτι σου δίχως καθωσπρεπισμούς αλλά να ξέρεις τζιαί ως που σε πέρνει. Κυπραίος είσαι άμαν έσσιεις τουλάχιστον ένα συγγενή με Αλτσχάιμερ. Κυπραίος είσαι άμαν επίες σε κυπριακό γάμο τζιαί κρυφά άρεσε σου. Κυπραίος είσαι άμαν πονείς τζιαι αγαπάς τούντον τόπο πον καμένος τζίαί εν θωρεί ποττέ δροσιά.
Τούτος ο φίλος ουδέποτε είδεν τη πσισσιή της Κύπρου τζιαί ουδέποτε εσεβάστηκε(πόσο μάλλον να αγαπήσει) την ιδιαιτερότηταν των Κυπραίων. Η αγάπη του για τη Κύπρο ξεκινά τζιαί τελειώνει στη σσιεφταλιά. Έκαμεν την επιλογή να αγαπά την Αγγλία τζιαί εν το εκατάλαβε. Εν καταλάβει την κουλτούρα μας τζιαί οτιδήποτε κυπριακό εν για τζίνον εξωγήινο τζιαί ακατανόητο. Ότι εμείς κρατούμε μέσα μας σαν φυλαχτό τζίνος ποττέ εν το εκαταδέχτηκε.
Πριν τελειώσω με το μπλόγκ να πώ ότι ένεν υπεχρεωμένος κάθε ένας που ο ένας του γονιός εν που αλλού να αγαπά την Κύπρο, αλλά ούτε ότι απαγορεύεται να την αγαπά ή ότι εν καταδικασμένος να μεν καταλάβει ποττέ τι εστί πραγματικά Κύπρος. Έχω φίλους άλλους που εν μισοί εγγλέζοι τζιαί έχουν ταττού την Κύπρο, έχω φίλη μισή Βιετναμέζα που όσα είπα πριν ότι σημαίνουν 'Κυπραιοσύνη' ξέρει τα, αγαπά τα τζιαί κουβαλά τα μέσα της όπως κανένας άλλος.
Τούτος όμως ο φίλος που προσπαθεί να χτίσει μιαν κίβδηλη Κυπριακή ταυτότητα ποττέ εν εκαταδέχτηκε τζίνο που τωρά τόσο απεγνωσμένα ζητά λόγω συμφερόντος.
Τρίτη 1 Ιουνίου 2010
Αντι-Ποίηση
Τζίινο που μ' αρέσκει με την ποίση εν το πλέιφουλνες της. Μόνο στην ποίηση μπορείς δικαιολογημένα να παίξεις με την γλώσσα. Λέξεις που εν εύηχες μαζί αλλά εν φκάλλουν κάποιο νόημα μπορούν να μπούν μαζί στην ποίηση. Η ομοιοκαταληξία εν μόνο ένα "παιχνίδι". Ο αριθμός των συλλαβών άλλο. Γι' αυτό κατά τη γνώμη μου η ποίηση εν πρέπει να παίρνει ιδιαίτερα σοβαρά τον ευατό της. Η γλώσσα, με τους σσίλιους κανόνες τζιαί τες οδηγίες, ή γλώσσα που μαθαίνουμε για χρόνια στο σχολείο πριν την μάθουμε τέλεια, η γλώσσα που εν τόσο σημαντική η χρήση της τζιαί γι' αυτό τεράστιας σημασίας να την χρησιμοποιούμε σωστά, στα σσιέρκα της ποίησης γίνεται παιχνίδι. Κάποτε κάθεται στο στομάσσι μου η ποιήση, ειδικά άμαν εν που τζίνους που όπως είπα παίρνουν την πιο σοβαρά απ' ότι πρέπει, αλλά εχτώς που τζίντες περιπτώσεις που φκάλλω τσούννες, βρίσκω την υπέροχη για τζίντην ελευθερία που προσφέρει. Κάτι σαν το μπλόγκ μου. Αν θα το παρομοιάσω με την ποίηση, τότε ο λόγος που μου αρέσκει εν επειδή ούλλα τα άλλα μέσα επικοινωνίας (τίβα, ράδιο, εφημερίδες, περιοδικά) έν επιχειρήσεις. Κάποιος έσσιει κάτι να κερδίσει στο τέλος της μέρας τζιαί τούτο υπονοεί ότι το τι λαλούν, κάμνουν τζιαί σκέφτουνται εν τζίνο που ορίζει ο μάστρος με τα ριάλια μες την πούγκα.΄Άρα όπως τζιαί η γλώσσα, τα Μ.Μ.Ε. εχτώς του ίντερνετ, εν σοβαρή υπόθεση, έσσιει κανόνες, πρέπει τζιαί μή, ντους και ντόντς(dos, dont's) που ούλλο τζιαι αποχτούν πιο πολλή βαρύτητα, όταν εμείς είμαστε στη φάση που θέλουμε πιο πολλή ελευθερία. Λόγου, σκέψεις, αντίληψης τζιαί ερμηνείας. Εν θέλουμε κρυφά μηνύματα τζιαί οδηγίες, μια γραμμή που πρέπει να ακολουθήσουμε, εν θέλουμε ετικέτες τζιαί κώδικες καλής συμπεριφοράς(τούτος εν τζιαί ο λόγος που μου αρέσκει να έσσιει βρισιές η ποίηση-με μέτρον τζιαί όι προσποιητικά).
Θέλουμε την αλήθκεια γυμνή, θέλουμε να την ακούσουμε τζιαί να τη σχολιάσουμε, τζιαί να λαλούμε τα πράματα με το όνομα τους χωρίς μάσκες. Χωρίς προσποιήσεις, τρίπλες τζιαί ψεφκιές. Με άλλα λόγια με μιαν ποίηση ωμή, που πέρνει κκελλέες, χωρίς ρητορική, με την φιλοσοφία του απλού αθρώπου που εσκαλίστηκε που τα χρόνια, τες εμπειρίες τζιαί τα λάθη, με μια ποίηση, καθόλου μα καθόλου ποιητική.
Θέλουμε την αλήθκεια γυμνή, θέλουμε να την ακούσουμε τζιαί να τη σχολιάσουμε, τζιαί να λαλούμε τα πράματα με το όνομα τους χωρίς μάσκες. Χωρίς προσποιήσεις, τρίπλες τζιαί ψεφκιές. Με άλλα λόγια με μιαν ποίηση ωμή, που πέρνει κκελλέες, χωρίς ρητορική, με την φιλοσοφία του απλού αθρώπου που εσκαλίστηκε που τα χρόνια, τες εμπειρίες τζιαί τα λάθη, με μια ποίηση, καθόλου μα καθόλου ποιητική.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)